Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,
μπόρεσα να καταλάβω ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη,
απλώς με προειδοποιούσαν να μη ζώ κόντρα στην αλήθεια μου.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,
κατάλαβα σε πόσο δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος
με το να του επιβάλλω τις επιθυμίες μου, παρότι ήξερα ότι
ούτε ήταν κατάλληλη η στιγμή ούτε ο άνθρωπος ήταν έτοιμος,
ακόμα κι αν αυτός ο άνθρωπος ήμουν εγώ.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,
έπαψα να λαχταρώ μια άλλη ζωή και μπόρεσα να δω
ότι τα πάντα γύρω μου με προκαλούσαν να μεγαλώσω.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,
κατάλαβα ότι βρίσκομαι πάντα και σε όλες τις περιστάσεις,
την κατάλληλη στιγμή και στο σωστό μέρος και ότι όλα όσα γίνονται
είναι σωστά. Από τότε κατάφερα να γαληνέψω.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΠΟΔΟΧΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,
έπαψα να στερούμαι τον ελεύθερο χρόνο μου
και σταμάτησα να κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον.
Σήμερα κάνω μόνο ό,τι με ευχαριστεί και με γεμίζει χαρά,
ό,τι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά,
με τον δικό μου τρόπο και στους δικούς μου ρυθμούς.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,
απελευθερώθηκα από ό,τι δεν ήταν υγιές για μένα.
Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και από ό,τι
με τραβούσε συνεχώς μακριά από τον ίδιο μου τον εαυτό.
Στην αρχή το ονόμαζα “υγιή εγωισμό”.
Αλλά σήμερα ξέρω ότι είναι ΑΥΤΑΓΑΠΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,
έπαψα να θέλω να έχω πάντα δίκιο. Έτσι έσφαλλα πολύ λιγότερο.
Σήμερα κατάλαβα ότι αυτό το λέμε ΑΠΛΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,
αρνήθηκα να συνεχίσω να ζώ στο παρελθόν και να ανησηχώ για το μέλλον μου.
Τώρα ζώ περισσότερο τη στιγμή όπου ΟΛΑ συμβαίνουν.
Έτσι σήμερα, ζώ την κάθε μέρα και αυτό το λέω ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,
συνειδητοποίησα ότι η σκέψη μου μπορεί να με κάνει μίζερο και άρρωστο.
Όταν όμως επικαλέστηκα τις δυνάμεις της καρδιάς μου,
η λογική απέκτησε έναν πολύτιμο σύντροφο.
Αυτή τη σχέση την ονομάζω σήμερα ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.

Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις
και τα προβλήματα με τον εαυτό μας και τους άλλους γιατί καμιά φορά,
ακόμα και τα άστρα εκρήγνυνται και δημιουργούνται νέοι Γαλαξίες.
Σήμερα ξέρω ότι ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ !

Τσάρλι Τσάπλιν
* 16.04.1889 – + 25.12.1977

αναδημοσιευση απο http://djsunborn.blogspot.com/2009/12/blog-post.html

Greece: The party is over

Greece’s public debt is in turmoil. This column says that the country is nowhere near defaulting, but the Greek government should heed the financial markets’ warning and end three decades of fiscal profligacy. It suggests that Greece adopt immediate deep spending cuts and reform its budgetary process to credibly enforce discipline.

The near-run on the Greek public debt is wholly unjustified. The Greek government has no incentive to default, and no need to do so as long as financial markets do not panic. On the other hand, governments have indulged in blatant fiscal indiscipline for more than three decades. The renewed financial market pressure should be taken as a signal that the party is over. It is time for Greece to adopt two simultaneous measures:

• immediate deep spending cuts;
• reform of its budgetary process to credibly enforce discipline.

The credit downgrades by discredited credit-rating agencies

Credit-rating agencies, which everyone recognises as far-sighted, have downgraded the Greek public debt and announced that Spanish debt could well follow the same track. This came in the midst of market excitement and speculation by pundits that Greece would soon have to default, leave the euro area, or both.

These are the same markets that offered the world the high-tech bubble of the 1990s and the housing price bubble of the 2000s, and the same pundits who announced that the euro would never come to exist and, when it did, that it would soon break up. With such a track record, one wonders why reasonable people pay any attention to rating agencies, financial market panics, and pronouncements by devalued pundits.

A tight fiscal situation

True, the Greek government’s fiscal situation is uncomfortable. Its debt is expected to exceed 110% of GDP next year, but it stood at 118% in 1999, and Japan’s debt will soon reach 200% while the US hits 100%. True, the track record of previous Greek governments is pretty bad. The last time the budget was in balance was in 1972 – under the infamous colonels – and since then deficits have averaged 6% of GDP. True again, there seems to be a strange pattern in Greece – each newly elected government discovers that the previous one had concealed the extent of its deficits.

Greece is a country that has lost all sense of fiscal discipline and accounting honesty. But rating agencies are not supposed to pass judgment on discipline or honesty. Their only task is to determine the probability that a debtor will not meet its obligation. The question, therefore, is whether there is a chance that the Greek government, or a state-owned agency, will default, partially or completely.

Greece is not Argentina; it is most unlikely that its government will happily call off its debt obligations. A default will only occur if the authorities find it impossible to refinance maturing debt or to finance new debt. This is a decision that is in the hands of the financial markets. The current panicky mood makes it possible, especially if it is fuelled by rating downgrades and associated interest rate charges. Even if markets were to turn their backs to Greece, that does not mean an automatic default. If this occurred, Greece would, most likely, call up the IMF and promptly get some support to keep the debt afloat.

Short-run and long-run debt

It could be that credit agencies and markets are simply looking far into the future. The debt is currently large, but a continuation of budget deficits will eventually bring it to something that would look like infinity.

Given the past trend, this cannot be ruled out, so it could be wise not to lend now in order to avoid being caught by a default (much) later on. One could argue that the answer is to continue lending but only via short-maturity instruments that require continuous refinancing. In this case, an accident could happen any time, so the long-run threat is brought forward from the far future. Once again, the immediate trigger of a default would not be the Greek authorities’ decision to renege on its obligations but market edginess. This would not be an isolated event, of course. Self-fulfilling crises are too familiar to be ignored; this is the really worrying thing that is building up. It is a real threat.

What to do about it?

Could the EU prevent the looming disaster? Last February, Jean-Claude Juncker and Peer Steinbrück, then Germany’s Finance Minister, stated publicly that euro-area member governments would come to Greece’s rescue if the situation were to become serious (Buergin and Elfes 2009). My reading of the European Treaty is that it is impossible. Article 101 excludes financing by the ECB. Article 103 (1) states:

“a Member State shall not be liable for or assume the commitments of central governments, regional, local or other public authorities, other bodies governed by public law, or public undertakings of another Member State, without prejudice to mutual financial guarantees for the joint execution of a specific project.”

It would also create a serious moral hazard problem, as I argued in a previous Vox column (Wyplosz 2009). The message to the new Greek government is and should be clear – the party is over.

Spending cuts are the acid test

Self-fulfilling crises only occur when vulnerabilities exist, and Greece’s sorry record of fiscal indiscipline constitutes a major vulnerability. As always, it would have been far better to address the problem in good times, but this is not an option anymore. Straightening the deficit in the midst of a recession is highly undesirable, but experience shows that painful reforms are more likely in bad times than in good times. The government must start acting now, just like the Irish government is doing.

Greece is a small open economy; its economic conditions strongly depend on the situation in its partner countries. The prospect that the EU has turned the corner is a powerful incentive for the Greek authorities to act now. Unfortunately, the early signals from the government are that the response will be more of the same as before – pledges to crack on tax evasion and spending inefficiencies. This will convince no one. The acid test is serious cuts in public spending. It will be politically painful, but cutting addiction is always painful.

Not everything must be done at once: A debt sustainability rule

The size of the effort – the deficit was more than 3% of GDP before the crisis – implies that it will have to be spread over time. An important part of the response must be a credible promise that budget discipline will be upheld, not just next year, but forever. The very political expediency that explains why deficits have been condoned for more than 35 years must be confronted head on. Greece must adopt a debt sustainability rule, as many countries have successfully done before.

Some will say that Greece already operates under the Stability and Growth Pact, an externally-imposed rule for budget discipline. Well, since 2001 when Greece joined the euro area, its deficit has never been below the 3% ceiling. Greece needs a more reliable mechanism. The best solution is to inscribe the rule in its constitution. A good rule either sets limits to the deficit or public spending, preferably both. It establishes an independent body that will verify the plausibility of budgets as submitted to Parliament, supervise their execution and, if need be, bring the matter to the highest court.

Final remark

Perhaps another message should be sent to the financial markets. Technically, Greece is nowhere near defaulting. Market fears are just that – fears. Financial markets exist to deal with risk. Panicking when they perceive some manageable risk – thus creating havoc – is no more socially tolerable than ignoring risk when a huge one is looming (the behaviour that created the disaster that we saw last year).

Financial markets are not for the sissies, and if modern-day financiers are sissies, maybe the game that they play should be subject to adequate protective rules (serious regulation), and excessively virile play should be discouraged (a Tobin tax?).

References

Buergin, Rainer and Holger Elfes (2009). “Steinbrueck Says Euro States May Bail Out Members (Update2),” Bloomberg, 17 February.
Wyplosz, Charles (2009). “Bailouts: the next step up?” VoxEU.org, 21 February.

Πηγη http://www.voxeu.org/index.php?q=node/4370
In Italiano :  http://www.finanzainchiaro.it/dblog/storico.asp?s=Le+Grandi+Firme

Ridare un senso al tempo

IL NIENTE IN CUI VIVONO TANTI GIOVANI SI CHIAMA MANCANZA DI STIMOLI DI PROFESSORI E ADULTI CHE SI FACCIANO RISPETTARE E RISVEGLINO IL LORO INTERESSE

di Mauro Grimoldi

Maurizio scrive sei righe in mezz’ora: ha una calligrafia stentata (il suo nome lo si decifra a fatica sul bordo superiore sinistro del foglio di carta) e non usa quasi alcun segno di punteggiatura. Non sa scrivere, Maurizio, ma conosce Dante, le bare infuocate, così le chiama, dove per punizione qualcuno era tenuto a soffrire per la vita. Perché la vita, per questo ragazzo, è lunga, infinita come l’eternità. «Mi ricordano gli ebrei ad Auschwitz, quando li buttavano nei forni vivi». È il suo commento. Può capitare, e capita spesso, di ritrovare qualcosa di dantesco nelle parole che questi ragazzi usano per descrivere i tratti della loro avventura scolastica. Sono parole trovate, ricevute magari senza sapere da chi o quando o perche; parole che vanno in giro come navi che solcano il mare e, di porto in porto, caricano e scaricano la loro merce di vita. L’inferno di questi ragazzi, quello che è già qui, l’inferno che abitiamo tutti i giorni, che formiamo stando insieme (I. Calvino) si chiama niente.

Il primo anno in cui sono stato bocciato – scrive con l’amarezza del veterano il giovane Roberto – ho avuto una professoressa di matematica che non si faceva rispettare e uno dei miei compagni l’ha quasi picchiata.

Però non è questo il punto. Il punto è che tutta la classe faceva casino e lei non diceva mai niente, alla fine non si imparava mai niente. Non è bello imparare mai niente, perché alla fine quelle cose ti servono. La mia sfortuna è stata fare un altro anno con un altro professore di matematica che non si faceva rispettare. E quindi era sempre la stessa cosa, cioè che non si imparava mai niente». Sempre niente, anzi sempre mai niente: ecco il mostro, l’immonda bestia, menzognera e malvagia, la fiera con la coda aguzza, che passa i monti e rompe i muri. Cosa diventa il tempo quando è sempre la stessa cosa e questa cosa è niente, mai niente? Noia, dal momento che, come scriveva Eliot, senza significato non c’è tempo. «La scuola è una noia perché non trovavo niente di interessante durante le lezioni. Oltre a non piacermi le lezioni, non trovavo piacere a svolgere i compiti, studiare, fare le ricerche… Non avevo stimoli che mi portassero a lavorare e a farmi capire che quello che stavo facendo aveva uno scopo e una fine». Scrive proprio così Federico: una fine, non un fine. Sarebbe da correggere, dirgli che si scrive al maschile e non al femminile. 0 forse sarebbe da pensarci su, sul fine e la fine.

«Redeem the time». Redimi il tempo, invoca ancora Eliot nel Mercoledì delle ceneri. Redimi il tempo, dagli consistenza, dagli significato, densità, porta l’eterno nel tempo. Questo è dunque davvero il tempo della tensione fra la morte e la nascita. Oggi è più che mai vero quel che disse Gesù a Nicodemo: se uno non rinasce dall’alto, non può vedere il regno di Dio. Mi spiego: facevo l’Università quando conobbi una ragazza, allora ventenne, che portava sulle spalle il suo fardello di miseria: un aborto. Un pungolo la dilaniava. Si decise un giorno a confessarsi, dopo anni che non frequentava la Chiesa. La portai da un vecchio sacerdote in una stupenda basilica milanese e il breve tragitto che separava l’ateneo dalla chiesa fu un tormentoso oscillare tra paura e desiderio. Rimase nel confessionale per quasi un’ora. Alla fine uscì piangendo, ma il volto era raggiante, libero. Era rinata. Questo mi pare dica Holderlin nell’inno dedicato al Reno quando afferma: «Il più lo può la nascita e il raggio di luce che al neonato va incontro». Se c’è una nascita, una generazione, ci vogliono padri e madri, che sappiano esserlo anche quando i figli non vogliono essere figli e se ne vanno. Insomma, c’è solo la lotta per riguadagnare quel che è stato perso e trovato e perso ancora e ancora: e ora, in condizioni che appaiono sfavorevoli. (T.S.Eliot)

Μια φωτογραφία τα λέει όλα!

Μπέιτε στο  Google Earth και δείτε μερικές φωτογραφίες απο το Διόνυσο. Αυτό που κάποτε ήταν δάσος.

πηγή: http://www.panoramio.com/photo/5208198

πηγή: http://www.panoramio.com/photo/554860

Είναι εξοργιστικές οι εικόνες με τα σπίτια να ξεφυτρώνουν σα μανιτάρια μέσα στο δάσος! Για ποιο σεβασμό στο περιβάλλον μιλάμε; Η καταπάτηση είναι μπροστά στα μάτια μας κάθε μέρα και μόνο σε κάθε φωτιά ακούμε τις ίδιες αερολογίες για καταπάτηση, οικοπεδοφάγους κλπ κλπ.Όσοι χτίσανε μέσα στο δάσος είναι οι ίδιοι που βγαίνουν στα κανάλια και κλαίνε για τις περιουσίες τους. Ναι, οι καταπατητές κλαίνε…αυτοί που με διάφορες λαμογιές και λαδώματα παρέκαμψαν τα πάντα και κατάφεραν και πήραν ρεύμα, τηλέφωνο κλπ κλπ! Πρέπει να λυπηθώ για τα σπίτια τους; … Πρέπει να λυπηθώ για τους ίδιους αν καούν; Το ίδιο το σύστημα καταπάτησης τους καίει! Αυτό στο οποίο ανήκουν..μόνο που τώρα πρέπει να ενταχθούν νέα φιλέτα στο σχέδιο πόλης οπότε χρειάζεται χώρος (δασικός).  Βγήκε και ο κουρασμένος να δηλώσει οτι «Πρώτη προτεραιότητά μας είναι η προστασία της ανθρώπινης ζωής και φυσικά της περιουσίας των πολιτών». Δηλαδή το περιβάλλον δεν προέχει ; Καμία κουβέντα για το δάσος που χάνεται; Η νομιμότητα δεν προέχει; Προέχει να προστατέψουμε τις βίλες- προϊόν της αυθαιρεσίας ε; Έτσι του είπαν οι επικοινωνιολόγοι να πεί, αυτοί που έχουν κάνει την εξαπάτηση του πολίτη επάγγελμα, αυτοί που δουλειά τους είναι να σκεπάζουν το ψεύτικο και το μέτριο σε όμορφο περιτύλιγμα για να πουλήσει στις εκλογές. Αλλά αφού δεν υπάρχει κανένας πολιτικός με κότσια να θέσει θέμα κατεδάφισης εδώ και τώρα αυθαιρέτων ΠΟΛΥΤΕΛΩΝ κατοικιών (και όχι τίποτα χαμόσπιτα), έτσι για να στείλουν ένα μήνυμα, τοτε καλά κάνουν και καίνε και θα συνεχίσουν να το κάνουν!

υ.γ. Το υπέροχο δάσος του  Βαρνάβα καίγεται αλλά για όλα υπάρχει μια εξήγηση…

Μακεδονικό – Πατριωτική στάση είναι η ρεαλιστική.

Για το Μακεδονικό όσα και να γράψουμε θα είναι λίγα, το πρόβλημα πολύπλοκο με τις ρίζες του αρκετά πίσω στο παρελθόν. Η Ελλάδα όπως με όλα τα σημαντικά θέματα ακολούθησε τακτική στρουθοκαμηλισμού για χρόνια. Όταν με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το πρόβλημα έγινε πλέον φανερό δεν υπήρχε έτοιμο σχέδιο και η πολιτκή μας αναλώθηκε στη «λογική» του πολιτικού κόστους.

Vergina Sun

Ο Τίτο με την αναγνώριση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έκανε μια πολύ έξυπνη κίνηση. Ήξερε ότι εθνολογικά ο πληθυσμός της ΠΓΔΜ είχε πολλά κοινά στοιχεία με τους Βούλγαρους και θα μπορούσε εύκολα να αφομοιωθεί οδηγώντας το έδαφος της Γιουγκοσλαβίας σε συρρίκνωση. Επομένως διαφοροποίησε την Vardarska Borovina σε  «Λαϊκή Δημοκρατίας της Μακεδονίας» προσβλέποντας στην ενδυνάμωση της ιδιαίτερης ταυτότητας του πλυθυσμού και σε μια διαφοροποίησή του από τους Βούλγαρους θωρακίζοντας έτσι το έδαφος από τις έξωθεν επιρροές. Το δεύτερο σκέλος αυτής της κίνησης είναι η καλλιέργεια της πεποίθησης ότι η Μακεδονία είναι εν μέρει σκλαβωμένη από τους Έλληνες. Έτσι δημιούργησε τη βάση αλυτρωτικών τάσεων με απώτερο σκοπό την έξοδο στο Αιγαίο κάτι που θα είχε ιδιαίτερη γεωπολιτική και στρατηγική βαρύτητα. Ένα κράτος με πρόσβαση στην Αδριατική και στο Αιγαίο αποτελεί την ανατολική πύλη της Ευρώπης με αυξημένη σημασία.

Ο αλυτρωτισμός της ΠΓΔΜ  (είναι αδόκιμο και στρουθοκαμηλικό να τους λέμε Σκοπιανούς) είναι κάτι που πρέπει να παρακολουθούμε μεν αλλά δεν είναι η πρώτιστη απειλή για την Ελλάδα. Η κάθε εδαφική αλυτρωτική τάση πρέπει να εκτιμάται ανάλογα με το αν είναι εφικτή.Με άλλα λόγια όσο έχουμε αξιόμαχες ένοπλες δυνάμεις δεν θα πρέπει να μας ανησυχούν οι ανόητες κορώνες των Σλαβομακεδόνων που γίνονται κυρίως για εσωτερική κατανάλωση και πλειοδοσία εθνικισμού. Το πρόβλημα για την Ελλάδα έγκυται κυρίως στην απώλεια πολιτισμικής κληρονομιάς . Αυτό είναι το πρώτο που θα πρέπει να μας ανησυχεί. Επειδή ζω στο εξωτερικό, μπορώ να έχω μια εικόνα του τι καταλαβαίνουν οι ξένοι όταν λέω τη λέξη Macedonia. Είναι φανερό ότι πλεόν έχει αποσυνδεθεί από την ελληνική έννοια του όρου και όλοι μα όλοι έχουν συνδέσει την λέξη αυτή με το κράτος της ΠΓΔΜ. Σήμερα το θέμα δεν είναι οι εδαφικές διεκδικήσεις του κράτους αυτού. Για το λόγο αυτό έχουμε τις Ένοπλες Δυνάμεις και εν πάσει περιπτώσει ο καθένας μπορεί να έχει ό,τι «όραμα» θέλει, το αν το τολμήσει είναι άλλο θέμα. Οι Σλαβομακεδόνες μη μπορώντας να διεξάγουν πραγματικό πόλεμο, έχουν επιλέξει (με την αρωγή όσων έχουν ανάλογα συμφέροντα) τον πόλεμο της προπαγάνδας. Αυτό είναι το πεδίο στο οποίο πρέπει να αντεπιτεθούμε σα χώρα, και έχουμε τα μέσα να το κάνουμε: Η ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ.

Το πρόβλημα βέβαια περνάει και μέσα από την ονομασία της ΠΓΔΜ.Για μένα ένας δίκαιος συμβιβασμός θα ήταν το όνομα  “Σλαβομακεδονία” και εξηγούμαι γιατί: Το κράτος της ΠΓΔΜ γεωγραφικά ανήκει στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας οπότε γεωγραφικά μπορεί να σταθεί το συνθετικό Μακεδονία. Εθνολογικά δε, κυριαρχεί το σλαβικό στοιχείο οπότε το όνομα περιγράφει την πραγματικότητα. Το σκέτο Μακεδονία περικλύει πολύ περισσότερα στοιχεία από τα οποία δικαιούνται οι γείτονες κυρίως ιστορικά και αν ένα κράτος σήμερα μπορεί να συνδεθεί με την ιστορία της Μακεδονίας αυτό είναι η Ελλάδα. Προκύπτει από πάμπολλα ιστορικά στοιχεία τα οποία είναι άσκοπο να τα αναφέρουμε ξανά.

Η προπαγάνδα της ΠΓΔΜ κυρίως αποσκοπεί στο να πείσει ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν ήταν Έλληνες http://faq.macedonia.org/history/badian.html «διυλίζοντας τον κόνωπα» και προσπαθώντας να βρεί μικροδιαφορές που όύτως ή άλλως υπήρχαν και μεταξύ των πόλεων κρατών της αρχαίας Ελλάδας. Πολλές αναφορές γίνονται στον όρο «βάρβαροι» που απέδιδαν οι Αθηναίοι στους αρχαίους Μακεδόνες επιχείρημα που έχουμε αντικρούσει αφού οι Αθηναίοι υποτιμούσαν τους μη δημοκρατικούς λαούς όπως τους Μακεδόνες που δεν είχαν δημοκρατία αλλά ήταν Βασίλειο. Αντίθετα αν κάποιος δε μείνει σε τέτοιες επιλεκτικές αναφορές θα διαπιστώσει ότι τα στοιχεία που ενώνουν τους αρχαίους Μακεδόνες με τους αρχαίους Έλληνες είναι πολύ περισσότερα από όσα τους χωρίζουν.

Προσπαθούν λοιπόν οι Σλαβομακεδόνες να αποσυνδέσουν την Αρχαία Ελλάδα από τη Μακεδονία αλλά από την άλλη δεν καταλαβαίνουν ότι αυτό δεν συνεπάγεται ότι οι ίδιοι έχουν κάποια σχέση, εκτός από την γεωγραφική, με την Αρχαία Μακεδονία. Είναι σα να προσπαθούν να πούν η Αρχαία Ελλάδα και η Αρχαία Μακεδονία απέχουν μεταξύ τους 1 μέτρο αλλά από την άλλη δε βλέπουν ή δε θέλουν να δούν ότι οι ίδιοι απέχουν από την Αρχαία Μακεδονία 100 χιλιόμετρα!

Στο Μακεδονικό πρόβλημα η Ελλάδα πρέπει να θέσει αντικειμενικούς σκοπούς και κυρίως να αγωνιστεί σοβαρά για αυτούς σε διεθνές επίπεδο, όχι σε εθνικό δηλαδή πατριωτικές κορώνες που μας χαϊδεύουν τα αυτιά. Ο αντικειμενικός σκοπός πρέπει να είναι να μην κατοχυρωθεί στη συνείδηση του μέσου Ευρωπαίου ότι Μακεδονία + Αρχαία Μακεδονία + Μέγας Αλέξανδρος  = ΠΓΔΜ.

Δυστυχώς με την παθητική πολιτική του στρουθοκαμηλισμού και του πολιτικού κόστους έχει συμβεί ακριβώς αυτό σήμερα. Οι συνιστώσες του προβλήματος δεν είναι μόνο το όνομα της χώρας (το πιο «εύκολο» να επιλυθεί) , αλλά κυρίως της γλώσσας και της ταυτότητας.

Όνομα

Το πώς θα λέγεται το κράτος είναι ένα θέμα που επιδέχεται συζήτηση και εδώ η επιχειρηματολογία της Ελλάδας μπορεί να ισακουστεί σε διεθνές επίπεδο.Υπάρχουν τα γεωγραφικά επιχειρήματα, ότι δηλαδή Μακεδονία δεν είναι μόνο ΠΓΔΜ αλλά το 50% της Μακεδονίας ως ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής είναι Ελλάδα όπως επίσης τα ιστορικά και πολιτισμικά επιχειρήματα. Από αυτά μπορεί να υποστηρικτεί η θέση ότι ένα κράτος όπως η ΠΓΔΜ δεν μπορεί να μονοπωλεί ένα όνομα όπως της Μακεδονίας και αν μη τι άλλο θα πρέπει να προστεθεί ένα συνθετικό (Βόρεια Μακεδονία, Σλαβομακεδονία).

Γλώσσα και ταυτότητα

Το ακανθώδες θέμα όμως είναι της ταυτότητας και της γλώσσας. Εδώ φοβάμαι ότι δε μπορούν να γίνουν πολλές διαπραγματεύσεις γιατί είναι θέμα αυτοπροσδιορισμού. Στο εξωτερικό (γιατί όπως είπαμε το παιχνίδι παίζεται σε διεθνές επίπεδο) έχει πλέον εμπεδωθεί ο συσχετισμός Μακεδόνας = πολίτης της ΠΓΔΜ. Ακόμα και γειτονικές μας χώρες όπως η Ιταλία που θα περιμέναμε να ήταν πιο ενημερωμένες θεωρούν το Μακεδόνας ως πολίτης της ΠΓΔΜ. Η όποια επιχειρηματολογία προσκρούει στο θέμα του ανθρωπίνου δικαιώματος αυτοπροσδιορισμού. Το να προσπαθήσεις να εξηγήσεις ότι ουσιαστικά η μακεδονική ταυτότητα είναι δημιούργημα του Τίτο είναι μεν ενδιαφέρον από ιστορικής άποψης, από πρακτικής όμως δεν αλλάζει κάτι διότι παραμένει η ανάγκη να προσδιοριστεί κάπως αυτός ο λαός σήμερα ανεξάρτητα από το παρελθόν. Και ο προσδιορισμός τους δεν μπορεί να είναι διαφορετικός από αυτό που ορίζουν οι ίδιοι για τους εαυτούς τους εδώ και περίπου 100 χρόνια. Είναι όπως με τις υιοθεσίες παιδιών. Ακόμα και αν ένα παιδί μάθει μετά από χρόνια ότι υιοθετήθηκε, δεν παύει να θεωρεί ουσιαστικούς γονείς του τους θετούς γονείς που το μεγάλωσαν και όχι τους βιολογικούς. Έχω δοκιμάσει να μιλήσω με πολίτη της ΠΓΔΜ για το θέμα του Τίτο κλπ αλλά σου λέει ότι κι έτσι αν είναι εγώ τώρα – σήμερα – αισθάνομαι «Μακεδόνας» δηλαδή ούτε Έλληνας ούτε Βούλγαρος ούτε Σέρβος.

Από την άλλη ο Ευρωπαίος πολίτης όταν κάποιος του συστηθεί ως Μακεδόνας, δεν θα κάτσει να αναλύσει αν ιστορικά, πολιτισμικά κλπ κλπ έχει το δικαίωμα να λέγεται έτσι. Δέχεται τον όρο Μακεδόνας όπως δεχόμαστε το όνομα κάποιου που μάς συστήνεται ως «Γιάννης». Με αυτόν τον τρόπο έχει δημιουργηθεί ένα status quo που η Ελλάδα είναι πολύ δύσκολο να ανατρέψει.

Το δίλλημα: Συμβιβασμός τώρα ή αναμονή για καλύτερο momentum;

Δυστυχώς η ιστορία από το 1990 μέχρι σήμερα απέδειξε ότι η αναμονή έφερε καταστρεπτικά αποτελέσματα. Σήμερα έτσι όπως έχουν τα πράγματα, ένας συμβιβασμός με το όνομα Σλαβομακεδονία για κράτος, γλώσσα και ταυτότητα θα μπορούσε να θεωρηθεί μεγάλη επιτυχία για την Ελλάδα. Στις αρχές του 90 με το Γκλιγκόρωφ ήταν απόλυτα εφικτός και δεν απειλούσε τα συμφέροντα της Ελλάδας. Η απόρριψή του όμως έθρεψε το «Μακεδονισμό» και άφησε χρόνο στην ΠΓΔΜ να σκληρήνει τη στάση της με την άνοδο του VMRO–DPMNE στην εξουσία. Ο εθνικισμός φυσικά είναι βούτυρο στο ψωμί κάθε νεοσύστατου κράτους καθώς η παρουσία ενός εχθρού συσπειρώνει τους πολίτες απομακρύνωντας την κοινή γνώμη από τα καθημερινά προβλήματα.

Η Ελλάδα και κυρίως ο Σαμαράς έπαιξε το χαρτί της αναμονής γιατί εκτιμούσε ότι το κράτος της ΠΓΔΜ θα διαλυόταν οπότε το πρόβλημα θα λυνόταν ως δια μαγείας. Διαψεύστηκε οικτρά γιατί η περιοχή έχει λάβει γεωπολιτική σημασία (βλέπε βάση Bondsteel στο Κόσοβο, βλέπε αγωγός AMBO) με αποτέλεσμα οι αμερικανοί όχι μόνο να μη θέλουν να διαλυθεί αλλά να αντίθετα να επιδιώκουν την μέγιστη σταθερότητα εφόσον στην γύρω περιοχή υπάρχουν γεωπολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ. Εξού και η αδιαλλαξία της ΠΓΔΜ. Βλέπουν ότι το momentum τους ευννοεί αφού απέκτησαν σημασία οπότε γιατί να είναι διαλλακτικοί ; Υπο αυτό το πρίσμα η κάθε αναμονή για «καλύτερες μέρες» είναι εναντίον μας γιατί πολύ απλά δεν πρόκειται να έρθουν στο εγγύς μέλλον αλλά ούτε στο απώτερο. Δυστυχώς μετά απο χρόνια στρουθοκαμηλισμού πρέπει να δούμε όχι το τι θα ήταν σωστό ή τι μας αρέσει αλλά ποιό είναι το καλύτερο που μπορούμε να πετύχουμε γιατί καλώς ή κακώς αυτοί οι άνθρωποι είναι δίπλα μας και δεν πρόκειται ούτε να φύγουν ούτε να … εξαϋλωθούν.

Τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα σήμερα.

Να προσπαθήσει καταρχάς να ανατρέψει την εδραιωμένη άποψη Μακεδονία = ΠΓΔΜ. Όσοι λένε να μη δεχτούμε ονομασία με τον όρο Μακεδονία εθελοτυφλούν ή ακόμα χειρότερα πουλάνε ψευτοπατριωτισμό για εσωτερική κατανάλωση. Πραγματικά πατριωτική στάση, έτσι όπως έχουν έρθει σήμερα τα πράγματα, είναι μια ρεαλιστική θεώρηση του προβλήματος υπο το πρίσμα του «το μη χείρον βέλτιστον».

• Το χειρότερο σενάριο είναι να αναγνωριστεί και από τον ΟΗΕ η ΠΓΔΜ με το όνομα Μακεδονία καθώς και η γλώσσα και η εθνικότητα.
• Το καλύτερο είναι να καθιερωθεί σύνθετη ονομασία έναντι όλων τόσο για το όνομα του κράτους όσο και για τη γλώσσα και εθνικότητα.
• Το πιο εφικτό είναι να πετύχουμε συμβιβασμό για  αλλαγή του ονόματος του κράτους σε σύνθετη ονομασία (Βόρεια Μακεδονία) αλλά όχι και γλώσσας και εθνικής ταυτότητας.

Η πολιτική που ακολουθείται σήμερα είναι λοιπόν σωστή αφού στοχεύει στο πιο εφικτό σενάριο.Το Μακεδονικό ζήτημα είναι ελάσσονος σημασίας σε σχέση με τη Θράκη και το Αιγαίο οπου διακυβεύβονται μεγάλα γεωπολιτικά συμφέροντα (Μουσουλμανική μειονότητα δυτικής Θρακης, πετρέλαιο στο Αιγαίο,καθορισμός ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας κλπ) και εκεί όπου τίθεται θέμα αμφισβήτησης της εθνικής κυριαρχίας (βραχονησίδες, Καστελλόριζο, νήσος Ρω κλπ) καθώς και το Κυπριακό. Το Μακεδονικό εδώ και χρόνια τσαλακώνει το πρεστιζ της Ελλάδας και κοστίζει διπλωματικό κεφάλαιο μειώνοντας την επιρροή μας σε άλλα ζητήματα στη διεθνή σκακιέρα, πολύ πιο σημαντικά για το μέλλον της χώρας. Όταν έχεις πολλά μέτωπα ανοιχτά φθείρεται η θέση σου και αποδυναμώνεσαι ως παράγοντας στις διεθνείς εξελίξεις.

Από την διαιώνισή του κερδίζει μόνο η ΠΓΔΜ που βλέπει ολοένα και πιο πολλές χώρες να την αναγνωρίζουν ως Μακεδονία (τελευταία η Ανδόρρα και έρχονται άλλες 4 Αφρικανικές χώρες) κάτι το οποίο πλέον έχει λάβει τη μορφή ντόμινο. Είναι φυσικό επακόλουθο μετά απο τόσα χρόνια.Όσο το κράτος τους αναπτύσσεται και συνάπτει εμπορικούς και διπλωματικούς δεσμούς, τόσο δημιουργούνται νέα τετελεσμένα.  Ο μοχλός πίεσης είναι η είσοδος της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε. εκεί θα πρέπει να ασκήσουμε τις πιέσεις. Αν μπουν σε αυτούς τους οργανισμούς με το όνομα Μακεδονία το παιχνίδι θα έχει χαθεί μια για πάντα.

Ενεργή παρουσία στο διαδίκτυο και σε επίπεδο μουσείων

Το πρώτο σκέλος της πολιτικής μας θα πρέπει να είναι να σταματήσουμε το ποτάμι της αναγνώρισης Μακεδονία = ΠΓΔΜ στο Βόρεια Μακεδονία = ΠΓΔΜ. Είναι ένα βήμα ενάντια στη ροή. Περισσότερα προς το παρόν σε αυτό το επίπεδο δε μπορούμε να κάνουμε. Η κοινή γνώμη πρέπει να προετοιμαστεί για το Βόρεια Μακεδονία ως την καλύτερη δυνατή λύση.

Το δεύτερο βήμα είναι μια πιο ενεργή παρουσία των ελληνικών θέσεων στο διαδίκτυο. Πρόσφατα η wikipedia αναγνώρισε ότι ο όρος Μακεδονία δεν σημαίνει μόνο ΠΓΔΜ και διαχώρισε την Ελληνική μακεδονία και την ευρύτερη γεωγραφική περιοχή http://en.wikipedia.org/wiki/Macedonia. Αυτό αποτελεί μια πολύ σημαντική νίκη στην προσπάθεια να μην εδραιωθεί το Μακεδονία = ΠΓΔΜ και μάλιστα προέρχεται από έλληνες bloggers (ναι αυτούς, τους κακούς!)  Ταυτόχρονα το υπουργείο πολιτισμού θα μπορούσε να οργανώσει στο εξωτερικό εκθέσεις  Μακεδονικού πολιτισμού. Έχουμε το τεράστιο επιχείρημα του μακεδονικού πολιτισμού και δεν το χρησιμοποιούμε.Έτσι μπορεί να επανασυνδεθεί στη συνείδηση του Ευρωπαίου η έννοια Μακεδονία με τον Ελληνισμό και η έννοια Σλαβο ή Βόρειος Μακεδονία με το κράτος της ΠΓΔΜ. Για κάποιους αυτες οι απόψεις ίσως φαίνονται εθνικά μειοδοτικές. Εγω νομίζω οτι όταν κάποιος έχει  ένα κακοήθη καρκίνο είναι προτιμότερο να θυσιάσεις ένα μέρος του οργανισμού,ένα μέλος,όσο είναι καιρός παρά να το αφήσεις να προχωρήσει ελπίζοντας σε ένα θαύμα καταδικάζοντας τον ασθενή….

Κακόγουστο τουρκικό photoshop στα Ίμια

Σε μια φωτογραφία του Panoramio στη διεύθυνση http://www.panoramio.com/photo/22092874 ένας ανεγκέφαλος τούρκος πρόσθεσε με photoshop μια τουρκική σημαία στα Ιμια.

ιμια τουρκική σημαία

Η φωτογραφία εμφανίζεται επίσης και στο google maps και google earth. Πρέπει να αφαιρεθεί άμεσα. Την χαρακτήρισα ως inappropriate / offensive αλλά θα πρέπει να το κάνουμε μαζικά γιατί η εν λόγω φωτογραφία είναι στο internet για πάνω απο ένα μήνα και ακόμα να κατέβει! Έχει ενδιαφέρον να διαβάσετε και τα σχόλια (προσπεράστε τα άθλια αγγλικά τους)

Europe is dependent upon Russia and Turkey for oil and natural gas.

You seem to want more died Greek soldiers: (Greek minister said Greece will explore oil in Aegean).

It is NOT clear Greece will find oil in Aegean. It IS clear that Greece will find all types of evils.

Είναι φανερό απο τα σχόλια απλών πολιτών οτι μόλις νιώθουν να αναβαθμίζονται στη διεθνή σκακιέρα μετά τη συμφωνία με τη Ρωσία για τον αγωγό μεταφοράς αερίου, αμέσως σκέφτονται πώς μπορούν να το εξαργυρώσουν απειλώντας και εκβιάζοντας την Ελλάδα διεκδικώντας πάντα περισσότερα.

Μετανάστευση

Μερικά πράγματα για την κατάσταση με τους μετανάστες στην Ελλάδα…

Ας ξεκινήσουμε από την πλευρά του μετανάστη. Προέρχονται κυρίως από υπανάπτυκτες χώρες, μορφωτικό επίπεδο χαμηλό (προσωπικά δεν έχω δει κανέναν Αμερικάνο, άγγλο ή Γάλλο να έρχεται μετανάστης να βρει την τύχη του στην Ελλάδα.Οι μόνες περιπτώσεις είναι ή να παντρευτεί έλληνα/ ελληνίδα ή κανένας συνταξιούχος γερμανός να αγοράσει κανένα σπίτι στην Κρήτη και να αράξει για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του). Έρχονται λοιπόν οι Πακιστανοί, Αφγανοί κλπ γιατί πολύ απλά δεν έχουν τίποτα να χάσουν και γιατί οι συνθήκες στη χώρα τους είναι πολύ χειρότερες. Αν γινόταν πχ εμφύλιος στην Ελλάδα, αν ο κόσμος πείναγε.. αν.. αν το ίδιο θα έκαναν και οι έλληνες. Κανείς δεν φεύγει από τη χώρα του με τον διακαή πόθο να καθαρίζει τζάμια στα φανάρια και να κοιμάται με 10 άτομα με την φυματίωση να περιμένει στη γωνία.Αυτή είναι η πλευρά των πραγμάτων του μετανάστη.

Πάμε στον έλληνα. Η Ελλάδα λόγω γεωγραφικής θέσης είναι ο πρώτος σταθμός των μεταναστών εξ ανατολής προς την ευρώπη.Με την αύξηση του μεταναστευτικού ρεύματος, το οποίο μπορούσε και έπρεπε να είχε προβλεφθεί ως κλασικοί έλληνες του στιλ « έλα μωρέ βλέποντας και κάνοντας» βρεθήκαμε πάλι (περίεργο, όπως ακριβώς με το μακεδονικό πχ) μπροστά σε μια de facto κατάσταση που μας ξύπνησε από τον μακάριο ύπνο της στρουθοκαμήλου: ένας τεράστιος αριθμός αλλοδαπών για τους οποίους ξέρουμε ελάχιστα να ζουν ανάμεσά μας.

Μια χώρα που βρίσκεται στην πόρτα της Ευρώπης, και της οποίας η οικονομία ακροβατεί μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας οφείλει να ξέρει πόσους μετανάστες χρειάζεται, πόσους μπορεί να απορροφήσει. Εδώ και μήνες συνεχίζεται μια εντελώς ποδοσφαιρική αντιπαράθεση μεταξύ αριστερών «προστατών» των μεταναστών και δεξιών του λεγόμενου πατριωτικού χώρου. Το ερώτημα δεν είναι αν οι μετανάστες έχουν ή δεν έχουν δικαίωμα να είναι στην Ελλάδα. Το ζητούμενο είναι να βρίσκονται στην Ελλάδα ακριβώς όσοι μπορούν να έχουν μια αξιοπρεπή ζωή λαμβάνοντας υπόψη τις κοινωνικές – οικονομικές παραμέτρους της χώρας.

Όταν οι έλληνες έφευγαν μετανάστες στη Γερμανία, υπήρχαν οι συνθήκες απορρόφησης του εργατικού δυναμικού. Ήταν μια κατάσταση αμοιβαίου οφέλους και φυσικά αν η Γερμανία διαπίστωνε φαινόμενα γκετοποίησης ή αυξημένης  εγκληματικότητας θα είχε κάθε δικαίωμα να πει κύριοι σπίτια σας: ή εγώ δε μπορώ να σας απορροφήσω ή εσείς δεν θέλετε.Λογικά το κράτος που φιλοξενεί θέτει τους κανόνες που θα διέπουν την παραμονή σε αυτό.

Εμένα δε με ενδιαφέρει να ψάξω ποιος έχει δίκιο. Αυτός που λέει, μετανάστες αδέρφια μας ή αυτός που λέει έξω οι ξένοι. Εμένα με ενδιαφέρει να ζουν στη χώρα μου μόνο όσοι μπορούν να συμμετέχουν στο κοινωνικό και οικονομικό γίγνεσθαι δημιουργικά και χωρίς προβλήματα. Δεν είναι λοιπόν θέμα ρατσισμού. Δεν ξύπνησαν ένα πρωί οι πολίτες και τα έβαλαν με τους ξένους.

Ο ρατσισμός εκκολάπτεται λόγω των συνθηκών που δημιουργούνται όταν λόγω των υπεράριθμων μεταναστών αυξάνεται η εγκληματικότητα, η ανασφάλεια ακριβώς όπως στους Άθλιους του Β.Ουγκώ αν πεινάς και παίζεται η επιβίωσή σου θα κλέψεις για να φας. Η πίτα όμως κόβεται ολοένα σε μικρότερα κομμάτια και κάποιοι αναγκαστικά μένουν χωρίς. Ταυτόσχρονα, όσο το πρόβλημα διογκώνεται,όχι μόνο υποβιβάζει το επίπεδο ζωής των πολιτών (μεταναστών και μη) αλλά εκθέτει και την Ελλάδα η οποία εμφανίζεται σαν μια ευρωπαϊκή χώρα που δε μπορεί να ικανοποιήσει βασικά δικαιώματα των πολιτών της (υγεία-θρησκευτικά δικαιώματα-κοινωνική ασφάλιση κλπ).

Το θέμα είναι γιατί φτάσαμε ως εδώ και για ακόμα μια φορά αποκαλύπτεται η προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζονται όλα τα μεγάλα θέματα. Να σκάσει το πρόβλημα και μετά βλέπουμε τι θα κάνουμε. Θα έπρεπε με κονδύλια της Ε. Ένωσης να περιπολούνται συνεχώς τα υδάτινα σύνορα με την Τουρκία και οι λαθρομετανάστες να απελαύνονται αεροπορικώς στις χώρες τους ή να αναγκάζονται να επιστρέψουν στην Τουρκία. Δεν είναι ελληνικό πρόβλημα είναι Ευρωπαϊκό με την Ελλάδα να δέχεται τις συνέπειες.

Καλώς ή κακώς η ελληνική κοινωνία είναι ευαίσθητη σε ζητήματα θρησκευτικά.

Το να έχεις λίγους μουσουλμάνους και να τους παρέχεις χώρο λατρείας δεν είναι πρόβλημα. Το να έχεις πάρα πολλούς, χωρίς τόπο λατρείας και με την ελληνική κοινή γνώμη αντίθετη στο να ανοίξουν ένα σωρό τζαμιά στην Αθήνα είναι βόμβα έτοιμη να εκραγεί.

Η ελληνική κοινωνία κατά τη γνώμη μου δε μπορεί και δεν πρέπει να γίνει πολυπολιτισμική με το ζόρι χάριν μιας γενικότερης politically correct θεώρησης των πραγμάτων. Η ενσωμάτωση των μουσουλμάνων στην ελληνική κοινωνία δεν είναι δυνατή από τη στιγμή που από ένα αστείο γεγονός (κάποιος αστυνομικός έσκισε ένα χαρτί με προσευχές από το Κοράνι…) είναι ικανοί να δημιουργήσουν εκτεταμένες ταραχές στο κέντρο της Αθήνας με την καθοδήγηση και τις ευλογίες συγκεκριμένου πολιτικού χώρου…

Η μόνη ορατή λύση είναι να τεθεί ένα ανώτατο όριο στον αριθμό των μεταναστών που θα λαμβάνει υπόψη του τη δυνατότητα  της χώρας να παρέχει μια αξιοπρεπή ζωή σε όσους μείνουν δίνοντας παράλληλα βάση και στο «ποιοτικό» επίπεδο των μεταναστών με προτεραιότητα σε όσους θέλουν να σπουδάσουν ή έχουν κάποιο πτυχίο ή ειδικότητα σε κάποιο τομέα.Οι υπόλοιποι πρέπει να επιστρέφουν στις χώρες προέλευσής τους.Η προσπάθεια ενσωμάτωσης ετερόκλητων ατόμων που προέρχονται από τελείως διαφορετικές κοινωνικές / θρησκευτικές πραγματικότητες μόνο δυσκολίες μπορεί να δημιουργήσει ενώ έχει ως επίπτωση την όξυνση των ανισοτήτων και σε τελική ανάλυση μεγαλώνει τα χάσματα μεταξύ των πολιτών κάτι που δεν είναι το ζητούμενο.

Αβλαβής Διεύλευση;

Το Πρώτο Θέμα δημοσίευσε εδώ την είδηση για την τουρκική φρεγάτα που έφτασε λίγο έξω απο το Σούνιο

Σε απόσταση τεσσάρων ναυτικών μιλίων από το Σούνιο και πέντε νμ από την Κέα έφτασε η φρεγάτα του τουρκικού πολεμικού ναυτικού Turgut Reis, παραβιάζοντας κάθε κανόνα αβλαβούς διέλευσης!

Συνολικά η τουρκική φρεγάτα παρέμεινε επί οκτώ ώρες –από τις εννέα το πρωί μέχρι τις πέντε το απόγευμα- εντός ελληνικών χωρικών υδάτων, πλέοντας ανάμεσα στην Σκύρο, το Κάβο Ντόρο, την Κέα και το Σούνιο!

Τυπικώς η φρεγάτα Turgut Reis συμμετείχε στα αεροναυτικά γυμνάσια των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων. Περίπου στις εννέα το πρωί αποσπάστηκε από τα υπόλοιπα τουρκικά πλοία και έπλευσε ανατολικά – βορειοανατολικά της Σκύρου. Κάνοντας χρήση του δικαιώματος της αβλαβούς διέλευσης, η τουρκική φρεγάτα μπήκε στο στενό του Καφηρέα (κάβο Ντόρο) και κινήθηκε νοτιοδυτικά προς την Κέα και το Σούνιο επί περίπου τέσσερις ώρες. Δύο λεπτά πριν από τη μία το μεσημέρι, η φρεγάτα που θεωρείται ένα από τα πλέον αξιόμαχα πλοία του τουρκικού στόλου- ανέστρεψε και κινήθηκε πίσω προς το Κάβο Ντόρο.

Από εκείνη την ώρα η ελληνική φρεγάτα Μπουμπουλίνα που παρακολουθούσε διακριτικά τον πλου της Turgut Reis επεσήμανε μέσω ασυρμάτου στο πλήρωμα του τουρκικού πλοίου ότι παραβιάζει το δικαίωμα της αβλαβούς διέλευσης και ότι θα πρέπει να πλεύσει προς τα διεθνή ύδατα. Ο κυβερνήτης της τουρκικής φρεγάτας αγνόησε επιδεικτικά όλες τις εκκλήσεις και συνέχισε να πλέει με χαμηλή ταχύτητα 15 κόμβων. Ο προκλητικός πλους της Turgut Reis συνεχίστηκε επί τέσσερις ώρες, μέχρι τις πέντε το απόγευμα, όταν τελικώς εξήλθε από το στενό του Καφηρέα.

Από το Πεντάγωνο επισημαίνεται πάντως ότι η κίνηση της τουρκικής φρεγάτας είχε εντοπιστεί εγκαίρως από τα ναυτικά παρατηρητήρια της Σκύρου και της Άνδρου και ότι σε απόσταση τριών μιλίων από την Turgut Reis έπλεε συνεχώς η φρεγάτα Μπουμπουλίνα.

του Μάκη Πολλάτου

Πηγή

Εφόσον δεν ήξερα τι ακριβώς προβλέπει η ασφαλής διεύλευση των πλοίων ενημερώθηκα απο τη σελίδα του Πολεμικού Ναυτικού.

Τα στοιχεία που θεωρώ πιο σημαντικά είναι με κόκκινο χρώμα και υπογραμμισμένα.

α.  Ο Διοικητής  ανεξαρτήτου  Ναυτικής  Δυνάμεως  και  γενικώτερα  ο  αρχαιότερος  Διοικητής, αρχαιότερος Κυβερνήτης ή Κυβέρνητης μεμονωμένου  Πολεμικού Πλοίου  λαμβάνει  ιδιαίτερη  μέριμνα  διά  την  εφαρμογή  των κανόνων  περί  “αβλαβούς  διελεύσεως” κατά την ενάσκηση του δικαιώματος τούτου που παρέχεται στα Πολεμικά Πλοία από  το  διεθνές  κατά  θάλασσα Δίκαιο.

β.    Τα   περί   του  δικαιώματος  αβλαβούς  διελεύσεως  λεπτομερώς  καθοριζομένα στο “Εγχειρίδιο Διεθνούς Δικαίου θαλάσσης” του Π.Ν., έχουν ως ακολούθως:

(1) Δικαίωμα αβλαβούς  διελεύσεως,  ήτοι  της  ναυσιπλοίας  διά  της  χωρικής  θαλάσσης  ενός παρακτίου κράτους με σκοπό απλής, αδιακόπου και  άνευ παρεκκλίσεων διελεύσεως, -εφόσον  η  διέλευση  αυτή  δεν  προκαλεί  κινδύνους  διά  την  ειρήνη,  την  ασφάλεια  και  την  έννομη  τάξη του παρακτίου κράτους, απολαύουν άπαντα τα πλοία, όλων των κρατών. Τα  υποβρύχια υποχρεούνται κατά την άσκηση του δικαιώματος τούτου να πλέουν εν επιφανεία και να δεικνύουν την σημαία τους. Το  δικαίωμα της αβλαβούς διελεύσεως δεν επεκτείνεται στην υπέρπτηση των αεροσκαφών διά μέσου του εθνικού εναερίου χώρου.

(2) Διέλευση σημαίνει ναυσιπλοία διά μέσου της χωρικής  θαλάσσης  με  τον σκοπό και μόνο

(α) Διάπλου αυτής χωρίς είσοδο στα εσωτερικά ύδατα.

(β) Εισόδου στα εσωτερικά ύδατα.

(γ) Εξόδου από εσωτερικά ύδατα.

Η  διέλευση αυτή πρέπει να είναι συνεχής, αδιάκοπη και ταχεία και με  ταχύτητα  ανάλογη  προς  τις  περιστάσεις.   Το  διερχόμενο  πλοίο  δεν επιτρέπεται  να  αγκυροβολεί  ούτε  να  κρατεί,  αλλά μόνο σε περίπτωση  ανωτέρας βίας, παροχής βοηθείας σε ανθρώπους και πλοία  σε  κίνδυνο  ή εφόσον το απαιτεί η ασφάλεια της ναυσιπλοίας. Κάθε άλλος σκοπός ή τρόπος διελεύσεως (π.χ. διάπλους μη συνεχής, δι’  αδικαιολογήτων ελιγμών,  αδικαιολόγητη  αγκυροβολία  ή  κράτηση)  δεν υπόκεινται στην νομική έννοια της διελεύσεως, όπως αναλύθηκε ανωτέρω.

(3) Αβλαβής είναι η διέλευση, η  οποία  δεν  θέτει  σε  κίνδυνο  από  ηθικής ή υλικής πλευράς τη δημοσία ειρήνη, τη δημοσία τάξη και ασφάλεια  και  γενικά  την  ομαλή  διαβίωση  του  παρακτίου  κράτους. Οι κατωτέρω  περιπτώσεις δεν συνιστούν αβλαβή διέλευση:

(α)   Απειλή   ή   χρήση  βίας  εναντίον  της  κυριαρχίας,  εδαφικής ακεραιότητος ή πολιτικής ανεξαρτησίας  του  παρακτίου  κράτους  ή  καθ’  οποιοδήποτε άλλο τρόπο παραβίαση των αρχών του διεθνούς δικαίου.

(β)  Οποιαδήποτε πράξη προς συλλογή πληροφοριών που θέτει σε κίνδυνο την άμυνα ή ασφάλεια του παρακτίου κράτους.

(γ) Οποιαδήποτε άσκηση με όπλα οποιουδήποτε τύπου

(δ)  Οποιαδήποτε  πράξη προπαγάνδας που αποσκοπεί στον επηρεασμό της  αμύνης ή ασφαλείας του παρακτίου κράτους.

(ε) Απονήωση, προσνήωση αεροσκαφών ή ελικοπτέρων.

(στ) Φόρτωση και  εκφόρτωση  πραγμάτων  ή  επιβίβαση  και  αποβίβαση  προσώπων  κατά παράβαση των τελωνειακών, φορολογικών, μεταναστευτικών ή υγειονομικών ή άλλων κανονισμών του παρακτίου κράτους.

(ζ)  Οποιαδήποτε  πράξη  πταισματικής  (εκ  προθέσεως  ή   αμελείας)  ρυπάνσεως.

(η) Οποιεσδήποτε αλιευτικές δραστηριότητες.

(θ) Η διενέργεια οποιασδήποτε επιστημονικής ερεύνης.

(ι)   Οποιαδήποτε   πράξη   η   οποία  συνιστά  οποιασδήποτε  φύσεως  παρενόχληση των συστημάτων και εγκαταστάσεων επικοινωνιών του παρακτίου κράτους.

(ια)  Οποιαδήποτε  άλλη  πράξη  η  οποία δεν έχει άμεση σχέση με την  διέλευση (π.χ. εκτέλεση γυμνασίων, πλους υπό κάλυψη φώτων).

γ.  Δεδομένου  ότι αριθμός κρατών απαιτεί προηγουμένη γνωστοποίηση ή και άδεια προ της ασκήσεως του δικαιώματος της αβλαβούς διελεύσεως,  το  ΓΕΝ  μεριμνά εκάστοτε διά τις σχετικές ενέργειες και την έκδοση εντολών προς τον Διοικητή ή τον Κυβερνήτη στη Διαταγή Επιχειρήσεων/ Ασκήσεων  ή  εκτάκτως  όταν  απαιτείται, γνωρίζοντας σε αυτούς και τυχόν εγκριθείσες από το ξένο κράτος άρσεις περιορισμών κατά  την  αβλαβή  διέλευση όπως π.χ. δυνατότητα αγκυροβολίας, πτήσεως ελικοπτέρων ή άλλες.

δ.   Εφόσον  δεν  υπάρχουν αντίθετες εντολές από το ΓΕΝ ή την Εθνική αρχή επιχειρησιακού ελέγχου, ο Διοικητής Ναυτικής Δυνάμεως ή Κυβερνήτης Πολεμικού Πλοίου δύναται κατά την κρίση του να ασκήσει το δικαίωμα  της αβλαβούς  διελεύσεως τηρώντας  επακριβώς  τα καθοριζόμενα στην ανωτέρω παράγραφο  6β  και  αναφέροντας  την  πρόθεση  του   αυτή   στην   αρχή επιχειρησιακού του ελέγχου.

Απο τα παραπάνω προκύπτει οτι είναι παράλογο να δίνεις άδεια αβλαβούς διεύλευσης σε μια υπερσύγχρονη φρεγάτα του Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού, εφοδιασμένη με συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου και αισθητήρες που μπορούν να απομονώσουν χερσαίους, υδάτινους και εναέριους πιθανούς στόχους. Αν και το παραπάνω δεν είναι εύκολο να αποδειχτεί, σε κάθε περίπτωση προληπτικά απαγορεύεις την είσοδο γιατί το πιθανό είναι οτι η φρεγάτα δεν πάει να ψαρέψει τσιπούρες αλλά ραδιοσυχνότητες.

Άλλωστε η Ελλάδα δρα στα πλαίσια της νομιμότητας εφόσον, σύμφωνα με τον κανονισμό του πολεμικού ναυτικού,

1. Η φρεγάτα συμμετέχει σε πολεμική άσκηση

2. Είναι πολύ πιθανόν οτι αποσκκοπεί στη συλλογή πληροφοριών που θέτει σε κίνδυνο την άμυνα ή ασφάλεια του παρακτίου κράτους.

3. Ασκεί παρενόχληση των συστημάτων και εγκαταστάσεων επικοινωνιών του παρακτίου κράτους.

Εφόσον είναι στη διακριτική σου ευχέρεια σαν κράτος να άρεις το δικαίωμα αβλαβούς διεύλευσης αν το κρίνεις απαραίτητο γιατί δεν το κάνεις; Φυσικά η τουρική φρεγάτα δε θα σου ζητήσει άδεια και απροειδοποίητα όπως και το έκανε θα αποσπαστεί και θα κάνει του κεφαλιού της. Επομένως μήπως θα ήταν σωστό να ήταν παραταγμένα Ελληνικά Πολεμικά πλοία για να εμποδίσουν την πρόσβασή της σε “ευαίσθητες” περιοχές; Δυστυχώς δεν είναι νέο το περιστατικό..Έχουμε προηγούμενη εμπειρία. Κάτι τέτοιο δεν είχε γίνει όταν χάσαμε τον πιλότο μας Ηλιάκη, τότε που δύο τουρκικά F-16 συνόδευαν ένα αναγνωριστικό Phantom RF-4 ενώ παράλληλα μία τουρκική φρεγάτα έπλεε στα διεθνή ύδατα ανοιχτά της Κρήτης στα πλαίσια άσκησης ηλεκτρονικού πολέμου για να ανιχνεύσουν τις συχνότητες των S300;Σίγουρα το κενό εξουσίας στην Τουρκία και το διαφαινόμενο deal του Ερντογάν να λύσει τα χέρια των στρατηγών στο Αιγαίο και στις επιχειρήσεις κατά των Κούρδων προκειμένου να μην κυρηχθεί εκτός νόμου το κόμμα του, αιτιολογούν αυτές τις προκλήσεις που πρέπει μεν να αντιμετωπίζουμε με νηφαλιότητα αλλά κυρίως με εγρήγορση και προετοιμασία.

Μερικές αιρετικές σκέψεις για την παιδεία

Από τότε που ήμουν μαθητής (πάνε κάπου 13 χρόνια) , άκουγα για τα χάλια της παιδείας μας τόσο της μέσης όσο και της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Κάποια χρόνια πριν δεν υπήρχε το ιντερνέτ με όσα αυτό συνεπάγεται για την ελευθερία πληροφόρησης του πολίτη. Σήμερα όμως ο καθένας μπορεί να κάνει την έρευνά του και να ανοίξει τα μάτια του σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στο χώρο της παιδείας. Πριν μιλήσουμε για την παιδεία θα πρέπει να δούμε που βρισκόμαστε στον κόσμο. Μέσω του Google, αν βάλεις ως λήμμα world’s top universities θα βρεις πολλές ιστοσελίδες μεταξύ των οποίων η ARWU και η topuniversities . Όσον αφορά στην ARWU μπορείτε να διαβάσετε σχετική αναφορά στην wikipedia . Τα κριτήρια είναι οι υποδομές, το curiculum των καθηγητών, οι δημοσιέυσεις φοιτητών σε επιστημονικά περιοδικά, η έρευνα κλπ

Αποδεχόμενος την εγκυρότητα των στοιχείων προχωράω και ψάχνω τα ελληνικά πανεπιστήμια και τη θέση της Ελλάδας στην παγκόσμια κατάταξη.

Σύμφωνα με το ARWU:

• Το καλύτερο πανεπιστήμιο της χώρας, το Πανεπιστήμιο Αθηνών βρίσκεται κάπου μεταξύ της θέσης 200 και 300 σε παγκόσμια κλίμακα

• Σε ευρωπαϊκή κλίμακα είναι κάπου στη θέση από 80 έως 124

• Σε επίπεδο χώρας, βρισκόμαστε στη θέση 29 στον κόσμο!

Και πάνω από εμάς βρίσκονται πιο μικρές χώρες όπως το Βέλγιο, η Ολλανδία, η Δανία, η Φινλανδία, αλλά και άλλες πιο φτωχές θεωρητικά όπως η Αργεντινή, το Μεξικό και η Νέα Ζηλανδία

Σύμφωνα με το topuniversities:

Το πανεπιστήμιο Αθηνών είναι στην θέση 200 στον κόσμο και 82 στην Ευρώπη.

Δεν ξέρω πώς θα κρίνουν κάποιοι αυτά τα στοιχεία, αλλά για μένα είναι ντροπιαστικά, για να μην πω καλύτερα ρόμπα. Από τη μια έχουμε μια χώρα που έχει ανάγει (και καλά κάνει) την αρχαία ιστορία της και τον πολιτισμό της σε σημαία της στη διεθνή σκηνή και από την άλλη βλέπουμε τα ανώτατα εκπαιδευτικά της ιδρύματα να βρίσκονται σε κατώτατες θέσεις στην παγκόσμια κατάταξη. Λογικό λοιπόν να μειδιούν οι ξένοι όταν ακούν για Αρχαία Ελλάδα από ένα λαό που καυχιέται για τους μακρινούς προγόνους του αλλά σήμερα δεν μπορεί να πρωταγωνιστήσει σε κανένα επίπεδο διεθνώς. Εκτός αν έχουμε επιλέξει να αφήσουμε τις όμορφες παραλίες μας και το greek souvlaki να μας εκπροσωπήσουν…τη γραφικότητα δηλαδή.

Διαβάζω εδώ ότι η Ελλάδα διαθέτει το χαμηλότερο ποσοστό επί του ΑΕΠ για την παιδεία. Αντίστοιχο άρθρο εδώ

Ο Γ. Παπανδρέου υποσχέθηκε να ανεβάσει το ποσοστό του ΑΕΠ στο 5% αλλά υπάρχουν αμφισβητήσεις για το πώς και από πού θα παρθούν τα χρήματα αλλά και για την αξιοπιστία της εν λόγω δέσμευσης όπως πολλές άλλες στην Ελλάδα.

Βλέπουμε λοιπόν ότι επί τόσα χρόνια ένα τόσο σημαντικό θέμα όπως η Παιδεία και ειδικότερα η Πανεπιστημιακή μόρφωση βρίσκεται στο έλεος του εκάστοτε Υπουργού Οικονομικών που δεν του βγαίνουν τα κουκιά γιατί προφανώς πρέπει να φάνε όλοι.
Δυστυχώς για να βγούμε από αυτόν το φαύλο κύκλο θα πρέπει να σπάσουν ορισμένα ταμπού όπως αυτό της δωρεάν τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και κατά δεύτερο λόγο του πανεπιστημιακού ασύλου.
Η άποψή μου είναι ότι η τριτοβάθμια εκπαίδευση θα πρέπει να είναι μερικώς αυτοχρηματοδοτούμενη από τους ίδιους τους φοιτητές ανάλογα με το βαλάντιο του καθενός. Θα πρέπει να συνεισφέρουν οι ίδιοι οι φοιτητές στο μέλλον τους και όχι να περιμένουν από την εκάστοτε κυβέρνηση όσα περισσεύουν από τους εξοπλισμούς, τις μίζες τα Βατοπέδια κλπ. Μια τέτοια κίνηση θα σήμαινε ότι η νεολαία επενδύει στον εαυτό της, στο μέλλον της.
Ας δούμε μερικά γεγονότα. Είμαστε η πρώτη χώρα ευρωπαϊκά σε εξαγωγή φοιτητών. Αναρίθμητα παιδιά έχουν αποφασίσει να ξενιτευτούν σε χώρες όπως η Αγγλία, η Ιταλία, η Βουλγαρία, η Τσεχία και η Ρουμανία γιατί δεν πέρασαν πριν κάποια χρόνια τις πανελλήνιες. Αν υπήρχαν πιο πολλά πανεπιστήμια δηλαδή πιο πολλές θέσεις θα γινόταν αυτό; Πάρα πολλές οικογένειες αναγκάστηκαν να πληρώνουν κάθε μήνα 1000 τουλάχιστον ευρώ για να συντηρήσουν έναν φοιτητή στο εξωτερικό. Αυτό σημαίνει 12.000 ευρώ το χρόνο. Στην περίπτωση δε της Αγγλίας πολύ παραπάνω. Σε αυτό πρέπει να προσθέσουμε και τους κινδύνους που υπάρχουν όταν ένα παιδί 19 χρονών βγαίνει στο εξωτερικό για να σπουδάσει. Καθυστέρηση στις σπουδές γιατί η οικογένεια δε μπορεί να ελέγξει, πολλοί είχαν επαφές με ναρκωτικά κλπ. Υπάρχει κανένας γονιός που αν του έλεγες να πληρώνει κάποια δίδακτρα στο πανεπιστήμιο προκειμένου το παιδί του να ήταν στην Ελλάδα θα αρνούνταν; Κι όμως υπάρχουν πολλοί που φωνασκούν και αντιτίθενται στην κοινή λογική αυτού του επιχειρήματος. Είναι οι ίδιοι ίσως που σε κάθε ευκαιρία ξοδεύουν υπέρογκα ποσά στο τζόγο αλλά αν τους πεις να συνεισφέρουν για την παιδεία επαναστατούν. Στην τηλεόραση αναφέρθηκε ότι οι έλληνες τζόγαραν την πρωτοχρονιά του 2008 15 δισεκατομμύρια ευρώ στα Καζίνο και σε άλλες μορφές τζόγου.  Κι όμως αν τους πεις να συνεισφέρουν για να αναβαθμιστούν τα πανεπιστήμια και για να μη φεύγουν οι φοιτητές στο εξωτερικό, θα σε πουν φασίστα και ακροδεξιό!! Είναι ίσως πιο προοδευτικό και αριστερό να τα τρώνε στον τζόγο!

Ας δούμε και κάτι άλλο. Έχουμε πραγματικά δωρεάν παιδεία σήμερα; Αν είναι έτσι τα φροντιστήρια τι είναι; Πόσες πιθανότητες έχει ένας υποψήφιος να μπει στο πανεπιστήμιο χωρίς φροντιστήριο; Αυτό συμβαίνει γιατί είναι λίγες οι θέσεις και αντίστοιχα μεγάλος ο ανταγωνισμός στα ελληνικά πανεπιστήμια κάτι που εκτοξεύει τις βάσεις σε δυσθεώρητα ύψη, άφταστα χωρίς καλό φροντιστήριο. Και γιατί είναι λίγες οι θέσεις; Οι πολιτικοί επικαλούνται την αγορά εργασίας που δεν μπορεί να απορροφήσει τους απόφοιτους. Ναι αλλά έτσι κι αλλιώς αυτός που η οικογένειά του έχει χρήματα να τον σπουδάσει πάει στο εξωτερικό, με την σχετική οικονομική αιμορραγία, και όταν τελειώσει, τις περισσότερες φορές γυρίζει στην Ελλάδα. Οπότε η Ελλάδα δέχεται άλλον έναν πτυχιούχο που αρχικά είχε διώξει επικαλούμενη επάρκεια. Ο πραγματικός λόγος όμως που τα πανεπιστήμια είναι λίγα, είναι οικονομικός. Η δωρεάν τριτοβάθμια εκπαίδευση έχει 2 αποτελέσματα.

1. Ο φοιτητής κοστίζει ακριβά στο κράτος γιατί του τα παρέχει όλα δωρεάν
2. Το κράτος αδυνατεί να επενδύσει σε έρευνα και σε σύγχρονο υλικό διδασκαλίας, οι μισθοί των καθηγητών είναι σε χαμηλά επίπεδα, η λίγη έρευνα ρίχνει το επίπεδο διδασκαλίας κοκ. φαύλος κύκλος

Έτσι το κράτος εμφανίζεται απρόθυμο να ανοίξει νέα πανεπιστήμια που είναι εξαιρετικά δαπανηρά λόγω του ότι είναι αναγκασμένο να τα παρέχει όλα.

Ας αναρωτηθούμε τι το καλό και δωρεάν υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα. Η απάντηση είναι τίποτα. Όλα τα μεγάλα έργα έγιναν με αυτοχρηματοδότηση. Το αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος, η Γέφυρα Ρίο Αντίρριο, η Αττική Οδός… δεν υπάρχει τίποτα το ποιοτικό που να έγινε αποκλειστικά και μόνο από το κράτος. Είναι λοιπόν λογικό να αφήνουμε κάτι το τόσο θεμελιώδες όπως η Παιδεία στην ελεημοσύνη του κράτους που εκ των πραγμάτων δε μπορεί και δε θέλει να επενδύσει άλλα χρήματα στην παιδεία;
Κάποιοι θα μιλήσουν για ιδιωτικά πανεπιστήμια. Εγώ θα διαφωνήσω. Η Πανεπιστημιακή μόρφωση πρέπει να είναι υπό την αιγίδα του κράτους. Δεν είναι σωστό να δημιουργήσουμε Πανεπιστήμια 2 ταχυτήτων. Πρέπει να έχουμε ενιαία παιδεία αλλά με τους απαραίτητους πόρους για να δουλέψει σωστά. Πώς θα γίνει αυτό;

1. Πρέπει να πληρώνουν συνεισφορά οι φοιτητές. Όχι την ίδια αλλά ανάλογα με την οικονομική επιφάνεια του γονέα. Ο φτωχός λίγα, ο πλούσιος πιο πολλά. Ταυτόχρονα υποτροφίες για τους αριστούχους. Κίνητρα για να διαβάσουν παραπάνω οι φοιτητές.
2. Το πανεπιστήμιο πρέπει να έχει μάνατζερ για τα οικονομικά του. Κάποιον που θα κρατάει το μπλοκάκι και δε θα το αφήσει να συσσωρεύει χρέη. Περισσότεροι πόροι αλλά με καλύτερη διαχείρηση για να μην τα τρώνε.
3. Θα πρέπει να απαγορευτούν οι κομματικές πανεπιστημιακές παρατάξεις. Δεν παράγουν πολιτική, παράγουν πιόνια και ανδρείκελα. Αντί ο νέος άνθρωπος να σκεφτεί μόνος του, να πολιτικοποιηθεί υγιώς, του ρίχνουν από δίπλα τις ΠΑΣΠ, ΔΑΠ κλπ κλπ όλα αυτά τα κομματόσκυλα, τα φερέφωνα των διεφθαρμένων κομμάτων, τους πουλημένους μισθοφόρους που έχουν φτάσει στο επίπεδο να διακινούν σημειώσεις (ψήφισέ με και θα σου δώσω σημειώσεις να περάσεις το μάθημα) αλλά και το πρωτοφανές κατάντημα… να μοιράζουν δωροεπιταγές (!!!)  ή να βρίζουν εν χωρώ αντίπαλους πολιτικούς αρχηγούς με συντονιστή τον Βουλγαράκη.  Είμαι φοιτητής σε ξένο πανεπιστήμιο και εδώ δεν υπάρχει καμία κομματική παράταξη στα πανεπιστήμια.. όπου είπα όσα γίνονται στην Ελλάδα κούναγαν το κεφάλι με ειρωνεία ή έβαζαν τα γέλια. Αλλά βέβαια η κομματικοποίηση των νέων ανθρώπων βολεύει τους κομματάρχες. Φτιάχνουν από νωρίς πιόνια μυημένα στην συναλλαγή.
4. Κατάργηση του ασύλου. Σε εποχές εκτροπής του δημοκρατικού πολιτεύματος όπως στην Χούντα είχε νόημα. Τώρα δεν έχει κανένα μα κανένα νόημα. Αντίθετα ευνοεί την ασυδοσία και την παρανομία. Αν χαίρεστε ως έλληνες από αυτές τις εικόνες τότε να χαίρεστε και το άσυλο. Όταν σπάνε μάρμαρα, μουτζουρώνουν αγάλματα και βάζουν φωτιές σε αίθουσες, όταν καταστρέφουν και λεηλατούν διδακτικό υλικό που θα πληρώσουμε όλοι εμείς αντί με αυτά τα χρήματα να φτιαχτούν άλλα έργα, τότε 2 συμβαίνουν : Ή είμαστε μαζοχιστές ή ηλίθιοι ωστε να δεχόμαστε ακόμα αυτό το αραχνιασμένο άσυλο που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ευρώπη. Μόνο στην Ελλάδα τη χώρα λατρείας των πεθαμένων τοτέμ και των ταμπού! Εσχάτως πληροφορηθήκαμε ότι πυροβόλησαν την κλούβα των ΜΑΤ μέσα από την πανεπιστημιούπολη με Καλάζνικοφ. Εδώ πλέον έχουμε περάσει σε επίπεδο εγκληματικότητας…για ποιο άσυλο μιλάμε, εδώ πρόκειται για μηχανισμό περίθαλψης εγκληματιών!
5. Τέρμα οι καταλήψεις. Πώς μπορείς να καταλάβεις κάτι που δεν είναι δικό σου; κάτι που ανήκει στον ελληνικό λαό. Ακόμα κι αν πεις ότι κάνεις εκλογές, είναι το ίδιο παράνομο. Με την ίδια λογική, αν σε μια πολυκατοικία η πλειοψηφία πει ότι καταλαμβάνουμε το διαμέρισμα ενός ενοίκου έχει το δικαίωμα να το κάνει!! Με ποιο δικαίωμα στερείς την είσοδο σε όσους θέλουν να κάνουν μάθημα; Με ποιο δικαίωμα χάνονται οι εξεταστικές και τα εξάμηνα; Ξέρω φοιτητές που ενώ τους έλειπαν 2 -3 μαθήματα και μπορούσαν να έχουν τελειώσει, τώρα πρέπει να πληρώσουν νοίκι για κάμποσους μήνες ακόμα συν το χάσιμο χρόνου. Υπάρχει χειρότερη στέρηση ελευθερίας από αυτό; Αποφασίζουν και διατάζουν και κλείνουν λες και ένα πανεπιστήμιο είναι μαγαζάκι τους. Ανήκουστα πράγματα στο εξωτερικό… Να λέμε κι ευχαριστώ για την 80η θέση στην Ευρώπη και κάπου 200 στον κόσμο…

Είμαι φοιτητής στην Ιταλία και έκανα ένα χρόνο Erasmus στην Ισπανία. Συνοπτικά θα σας αναφέρω τι ισχύει στις εν λόγω χώρες.

Ιταλία: Ο μέσος φοιτητής πληρώνει στο πανεπιστήμιο 800 με 1500 ευρώ το χρόνο ανάλογα με τη φορολογική δήλωση και την ακίνητη περιουσία των γονιών του. Οι πιο πλούσιοι φτάνουν τα 2000 ευρώ το χρόνο. Οι φτωχοί φοιτητές (κυρίως αλβανοί – που είναι πολύ καλοί φοιτητές – και έγχρωμοι από το Καμερούν κυρίως δεν πληρώνουν τίποτα και αν πάρουν καλούς βαθμούς παίρνουν υποτροφία.

Ισπανία: Οι φοιτητές πληρώνουν ανάλογα με το πόσα μαθήματα θέλουν να δώσουν μέσα στο ακαδημαϊκό έτος. Δηλαδή πληρώνουν αναλογικά με το πόσους καθηγητές/αίθουσες-εργαστήρια κλπ θα απασχολήσουν. Αν δεν περάσουν το μάθημα, την επόμενη χρονιά είναι αυξημένο κατά 10%. Ενα ακαδημαϊκό έτος στοιχίζει γύρω στα 1500 ευρώ. Τα μαθήματα είναι σχεδόν όλα γραπτά με σύστημα πολλαπλής επιλογής που είναι αδιάβλητο. Το αποτέλεσμα είναι ότι στην Ισπανία δεν υπάρχει το φαινόμενο του αιώνιου φοιτητή και συν τοις άλλοις έχουν υποδομές που εμείς τις ονειρευόμαστε. Καλύτερες και από την Ιταλία που φοιτώ εγώ. Αποτέλεσμα: Όλοι πληρώνουν, κανείς δε μένει πίσω γιατί κοστίζει, υπάρχουν πολλές θέσεις και στα 25 τους όλοι είναι πτυχιούχοι! Πληρώνουν μεν αλλά τελειώνουν πιο νωρίς, έχουν καλύτερο επίπεδο σπουδών και έτσι σε ένα χρόνο στην αγορά εργασίας έχουν κάνει απόσβεση τα όσα χάλασαν σε 5 – 6 χρόνια σπουδών ( δηλαδή 1500 x 6 = 9000 euro δηλαδή 6 μήνες με ένα χρόνο δουλειάς)

Το πανεπιστήμιο είναι χώρος μόρφωσης, μελέτης , έρευνας, διδασκαλίας και τίποτε άλλο. Δεν πρέπει να παράγει πολιτική όπως νομίζουν οι διάφοροι ψευτοκουλτουριάρηδες αναρχοαυτόνομοι που σε κάθε ευκαιρία το καταλαμβάνουν, το λεηλατούν, κλείνουν και παίζουν χαρτιά και καπνίζουν τσιγαριλίκια μέσα με την ανοχή και συνενοχή όλων, πρυτάνεων και πολιτείας. όποιος θέλει να παράγει πολιτική ας πολιτευτεί εκτός πανεπιστημίου, ή σε τελική ανάλυση ας πείσει τους γονείς του που ψήφιζαν και ψηφίζουν τα δύο μεγάλα κόμματα ωστε δημοκρατικά να ψηφίσουν κάτι άλλο στις εκλογές για να αλλάξει το σκηνικό.

Έχω πάρει φόρα και μπορώ να συνεχίσω για πολύ οπότε καλύτερα να κλείσω εδώ αυτή την ανάρτηση.

Η παιδεία είναι κάτι θεμελιώδες για το μέλλον της Ελλάδας. Η έλλειψη πραγματικής παιδείας κρύβεται πίσω από τα θλιβερά γεγονότα του Δεκεμβρίου 2008. Δυστυχώς σε έναν κόσμο όπως ο σημερινός τίποτα δεν είναι δωρεάν. Αν και απεχθάνομαι πολλές από τις πρακτικές αυτού του κράτος, δε μπορώ να μη θαυμάσω στον τομέα της παιδείας το Ισραήλ όπου ούτε εκεί η Τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι δωρεάν. Με τεράστιες αμυντικές δαπάνες και μια ιστορία μόλις 60 χρόνων είναι στη 12η θέση στον κόσμο ενώ η Ελλάδα στην 29η .Αυτοί έχουν ένα πανεπιστήμιο στα top 100 του κόσμου (Ιερουσαλήμ νούμερο 65) ενώ το Πανεπιστήμιο Αθηνών είναι κάπου στο νούμερο 200 παγκοσμίως… ίσως γιατί κατάλαβαν το πόσο είναι σημαντικό να επενδύεις στη μόρφωση των νέων για το μέλλον σου, και δεν υπάρχει άλλο κράτος που να σχεδιάζει με πιο προσεκτικά βήματα το μέλλον του αφού η επιβίωσή του δεν είναι δεδομένη!
Πρέπει να διαλέξουμε, παιδεία που παραπαίει και δωρεάν, ή ανταγωνιστική και με προοπτικές αλλά και με κάποιο δίκαιο χρηματικό τίμημα; Όποιος έχει λογική ας σκεφτεί, χωρίς να βιαστεί να κολλήσει ετικέτες και χωρίς κομματικές παρωπίδες.

Μερικοί μεγάλοι hackers

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγα του ρητού “η γνώση είναι δύναμη” είναι η περίπτωση των hackers.

Hacker δεν είναι αυτός που κατεβάζει μια σελίδα επειδή βρήκε ένα exploit στο ιντερνετ και απλά έκανε copy paste τον κώδικα κάπου και άνοιξε μια πόρτα. Hacker είναι αυτός που αρχικά βρήκε την τρύπα στο σύστημα και δημοσίευσε το exploit κάπου ωστε να το εκμεταλλευτούν αργότερα διάφοροι wannabees.Ο ίδιος είναι πιθανό να μην ασχολήθηκε καν με το να κατεβάζει τρωτές σελίδες γιατί του αρκεί η ικανοποίηση οτι βρήκε το exploit. Hacker σημαίνει πριν και πάνω απο όλα αναλυτής που αρχικά μελετάει σε βάθος ένα σύστημα, ανακαλύπτει τις αδυναμίες ασφαλείας και στη συνέχεια δημοσιοποιεί τρόπους αντιμετώπισης.Η διαφορά ενός hacker με έναν cracker είναι περίπου η εξής

Hacker= μηχανικός αυτοκινήτων

Cracker= Ο Εντι Μέρφι στον μπάτσο του Μπέβερλι Χιλς που έβαλε μια μπανάνα στην εξάτμιση ενός αυτοκινήτου με αποτέλεσμα να μην παίρνει μπρος.

Αφορμή για να γράψω τα παραπάνω είναι ένα άρθρο στο news247.gr

1. Νταν Καμίνσκι
Διευθυντής ερευνών ασφαλείας (IOActive)

Ο Νταν Καμίνσκι ανακάλυψε ένα κενό ασφαλείας στο σύστημα DNS (domain name system) του διαδικτύου που μετατρέπει ηλεκτρονικές διευθύνσεις σε αριθμητικά δεδομένα. Η ανακάλυψη του επέτρεψε σε δεκάδες χάκερ να υποκλέψουν δεδομένα από ολόκληρους παροχείς πρόσβασης στο διαδίκτυο. Το σύστημα αυτό είχε σχεδιαστεί από την αρχή του ίντερνετ με γνώμονα την πρόσβαση και όχι την ασφάλεια.

Από τότε πληροφορίες για τρόπους αξιοποίησης του κενού ασφαλείας κυκλοφορούν ελεύθερα στο διαδίκτυο. Μετά τις πρώτες αναφορές για κακόβουλες παραβιάσεις τον Ιούλιο του 2008, οι περισσότερες εταιρείες προσθεσαν το σύστημα “DNSSec” που προσφέρει περισσότερη ασφάλεια στο διαδίκτυο.

Παράλληλα από τις εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην ανάπτυξη δομών στο διαδίκτυο μόνο οι μισές έχουν εγκαταστήσει τις αναβαθμίσεις. Και όπως έδειξε ένας Ρώσος φυσικός η παραβίαση του συστήματος του Καμίνσκι δεν είναι τόσο δύσκολη υπόθεση όπως αρχικά είχε υποτεθεί.

2. Τζούλιαν Ασάντζ
Συνιδρυτής Wikileaks.org

Ο συνιδρυτής της ιστοσελίδας wikileaks.org είναι η επιτομή μιας νέας μορφής ακτιβισμού μέσω ηλεκτρονικών δικτύων που ονομάζεται χακτιβισμός. Το wikileaks.org είναι ένας ελεύθερος χώρος δημοσίευσης απόρρητων εγγράφων.

Η πρώτη διαρροή προς το wikileaks.org αφορούσε κλοπές σε κρατικά ταμεία της Κένυας από τον τότε πρόεδρο Ντάνιελ άραπ Μουά που πολλοί θεωρούν ότι άλλαξε το αποτέλεσμα των επικείμενων εκλογών.

Τον περασμένο Φεβρουάριο ένα δικαστήριο διέταξε τη διακοπή της λειτουργίας της ιστοσελίδας όταν ένα εσωτερικό έγγραφο μιας τράπεζας των Νησιών Κέιμαν απεκάλυπτε ξέπλυμα χρήματος. Ένα μήνα αργότερα το δικαστήριο αναγκάστηκε να πάρει πίσω την απόφαση ως αντισυνταγματική. Η διάδοση του εγγράφου ήταν τόσο εκτεταμένη που το κλείσιμο της ιστοσελίδας ήταν άσκοπο ούτως ή αλλως.

3. Τσάρλι Μίλερ
Αναλυτής συστημάτων ασφαλείας (Independent Security Evaluators)

Ο Τσάρλι Μίλερ έγινε γνωστός στο διαδίκτυο και το ευρύ κοινό καταρρίπτοντας το μύθο ότι τα προιόντα λογισμικού της Apple είναι πιο ασφαλή από τα προϊόντα άλλων εταιρειών. Το καλοκαίρι του 2007 ήταν ο πρώτος που έσπασε το διαβόητο iPhone.

Το Μαρτιο του 2008 έβγαλε τα πιο εύκολα δέκα χιλιάδες δολαρια της ζωής του, έπαθλο για το σπάσιμο του λειτουργικού MacOs X Leopard, σε συνέδριο χάκερ στον Καναδά. Για το επίτευγμα του χρειάστηκαν δύο μόλις λεπτά.

4. Έιτς Ντι Μουρ
Διευθυντής ερευνών ασφαλείας ( Breaking Point)

Ο Μουρ είναι ο εμπνευστής του Metasploit Project, ενός σετ εργαλείων που διαπερνούν κενά στην ασφάλεια λογισμικών με μερικά κλικ και μπορούν να χρησιμοποιηθούν ακόμα και από νέους χάκερ.

Η φήμη του δεν οφείλεται τόσο στις δραστηριότητες ως προγραμματιστής αλλα΄σε μια σχετικά επιθετική προσέγγιση που χρησιμοποιεί: «Οι εταιρείες καλύπτουν τα κενά ασφαλείας των συστημάτων τους πιο γρήγορα όταν οι πληροφορίες για τις αδυναμίες τους δημοσιευτούν στο διαδίκτυο.»

Παρά την αντίδραση των εταιρειών που προτιμούν οι ανεξάρτητες εταιρείες να μη δημοσιεύουν τα αποτελέσματα τους πριν τις ενημερώσουν ο Μουρ έχει πάει το «παιχνίδι «σε άλλα επίπεδα. Διοργανώνει μηνιαία event όπου κάθε μέρα δημοσιεύει και ένα κενό από διαφορετικό σύστημα όπως το “Month of Browser Bugs” που αφορούσε τα προγράμματα πλοήγησης στο διαδίκτυο.

5. Τζον Λεκ Γιοχάνσεν
Προγραμματιστής

Ο DVD John, όπως είναι γνωστός στη κοινότητα του ίντερνετ, έχει, κατά καιρούς, προκαλέσει μεγάλη αναστάτωση στη βιομηχανία του θεάματος.

Όλα ξεκίνησαν όταν το 1999 κυκλοφόρησε το DeCSS, ένα πρόγραμμα που επιτρέπει την αντιγραφή ψηφιακών δίσκων DVD.

Το 2005 κυκλοφόρησε ένα πρόγραμμα που έκανε δυνατή την χρήση προγραμμάτων αναπαραγωγής βίντεο της Microsoft σε Linux.

Και το 2007 έδειξε πως μπορεί να χρησιμοποιηθεί το iPhone ως iPod με ασύρματες δυνατότητες χωρίς να χρειάζεται ενεργοποίηση της συσκευής.

Να προσθέσω άλλη μια μεγάλη μορφή, τον Linus Torvalds, τον πατέρα του Linux που αναζητώντας τρόπους να απαλλαγεί απο το DOS ανέπτυξε ένα λειτουργικό τύπου Unix που αργότερα θα γινόταν το linux.

Αντίθετα με τα όσα πιστεύουν πολλοί, οι περισσότεροι hackers δεν επιθυμούν να καταστρέψουν αλλά να βελτιώσουν προσπαθώντας να ανακαλύψουν αδυναμίες του συστήματος.

Είναι κάτι σαν την πίεση της φυσικής επιλογής στη βιολογία.

(Ας το έχουν υπόψη τους και οι κάθε λογής “επαναστάτες” μπαχαλάκηδες των επεισοδίων του δεκεμβρίου 2008 που απο ανικανότητα ή/και να αντιδράσουν δημιουργικά σε όσα διαφωνούν, επιλέγουν να σπάνε και να καταστρέφουν λες και έτσι θα αλλάξουν κάτι ή θα δώσουν κάποιο μήνυμα, εκμεταλλευόμενοι τον άδικο θάνατο ενός μαθητή)