Αρχείο για την κατηγορία 'Οικονομια'

Pensieri sulla crisi economica in Grecia

La situazione attuale della Grecia assomiglia a quella di un paziente (Grecia) e di un medico (Germania, FMI, BCE ) che per salvarlo gli chiedono di ipotecare la propria casa  e di tagliare i viveri ai propri figli. Tra l’altro la terapia proposta, ovvero finanziamenti e ulteriore indebitamento etc, non è mica detto che funzionerà. Intanto il primo memorandum votato circa un anno fa ha fallito mandando l’economia in ulteriore recessione mentre invece ciò che serve è lo sviluppo, gli investimenti. Se rendi la gente povera, chi comprerà i beni e i servizi per far muovere l’economia?  Ora, se il paziente rifiuta di prendere il farmaco gli dicono che morirà (io lo dubito). Se invece accetta, deve ipotecare tutto. Voi vi fidereste di un medico che per curarvi vi chiede queste condizioni? Sarebbe etico? Siamo o non siamo in una Europa Unita? O la finanza ha fatto diventare tutto un gruppo di sciacalli?

I Paesi del sud Europa (detti anche PIGS) sono proprio quelli ad aver contribuito alla crescita della Germania comprando le loro macchine e i loro prodotti. Ora quelli sono in crescita e noi in deficit. E ci puniscono per quello. Vogliono abbassare il livello di vita e gli stipendi per poter comprare tutto a basso costo e poi investire come se fossero nel Bangladesh. Certo, i nostri politici sono dei corrotti, ma il governo tedesco sapeva benissimo tutto sulle mazzette che provenivano dalle multinazionali tedesche come la Siemens per aggiudicarsi dei grandi appalti, ovviamente sovrastimati, per le Olimpiadi ad Atene. Però chiudevano un’occhio perché li faceva comodo, era tutto profitto per loro (e debiti per noi). E ora ci accusano di un debito in cui hanno contribuito anche loro. Per non parlare di carri armati e armi che ci costringono di comprare nonostante in crisi. E’ vero che i nostri Paesi devono in qualche maniera risanare le proprie economie ma nessuno ha diritto di offendere la dignità di popoli fieri e con una storia importante come la Grecia e l’Italia. Se non ci fossimo noi,loro sarebbero ancora dei barbari…forse lo sono ancora! Oppure, come ci insegna la saggezza popolare,il lupo perde il pelo ma non il vizio. Alla fine sono passati solo 70 anni.

Οι ιταλοί επιχειρηματίες αγοράζουν ιταλικά ομόλογα

Τις τελευταίες μέρες, με το ιταλικό σπρέντ να έχει πάρει την ανηφόρα, αυξάνεται η ζήτηση για ιταλικά κρατικά ομόλογα απο μεγάλη μερίδα των ιταλών επιχειρηματιών που βλέπουν σε αυτό όχι μόνο ένα τρόπο να βγαλουν χρήματα αλλά και να βοηθήσουν οι ίδιοι το κράτος τους. Πριν η Ελλάδα τρέξει στις αγορές και στο ΔΝΤ, πριν απωλέσει την εθνική της κυριαρχία εγκλωβίζοντας όλο το πολιτικό σύστημα στις διαθέσεις των τεχνοκρατών Βρυξελλών και ΔΝΤ, έκανε μήπως μια ανάλογη κίνηση; Πολλοί έλληνες του εξωτερικού, πλούσιοι και πετυχημένοι εφοπλιστές ίσως θα ήταν πρόθυμοι να συμβάλουν στην εξεύρεση ρευστότητας αγοράζοντας ελληνικά ομόλογα. Γιατί η απερχόμενη κυβέρνηση της ΝΔ το 2009 και η επόμενη του ΠΑΣΟΚ δεν εξάντλησαν κάθε δυνατότητα χρηματοδότησης απο έλληνες επιχειρηματίες εντός και εκτός ελλάδας παρά έσυραν τη χώρα στα δίχτυα διεθνών τοκογλύφων; Πού πίστευαν οι κυβερνήσεις οτι θα φορτώνονταν τα βάρη αν όχι στις πλάτες των πολιτών που τους ψήφισαν και μάλιστα χωρίς οι πολιτικοί να έχουν δυνατότητα να επέμβουν εφόσον έχει ψηφιστεί το κατάπτυστο μηνμόνιο; Ποιές εγγυήσεις έλαβαν οτι δεν θα πειραχτούν Υγεία, Περίθαλψη, Παιδεία και άλλες βασικές προϋποθέσεις για να μη διαλυθεί ο κοινωνικός ιστός της χώρας; Τις τελευταίες μέρες το σκηνικό της Ελλάδας προ μνημονίου επαναλαμβάνεται στην Ιταλία. Με το ΔΝΤ προ των πυλών, οι ιταλοί επιχειρηματίες έχοντας δει το κακό προηγούμενο της Ελλάδας και τα παιχνίδια των αγορών αντιδρούν.

Ακολουθεί, μεταφρασμένο απο εμένα, ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Corriere del Veneto το οποίο δείχνει πώς απαντάνε οι ιταλοί επιχειρηματίες στο αυξανόμενο σπρέντ.

Φαινόμενο «Ντόμινο» των ιταλικών ομολόγων στο Βένετο

«Ας τα αγοράσουμε εμείς για να σώσουμε την Ιταλία».

Η πρόταση ενός επιχειρηματία, έγινε θερμά αποδεκτή απο συναδέλφους του διαφόρων κλάδων. Σημειώθηκε «έκρηξη» ζήτησης απο γνωστούς επιειρηματίες του Βένετο όπως Riello, Zonin αλλά και οργανισμούς όπως αυτός του τουρισμού, Confturismo.

Βενετία: Κι’ αν αγοράζαμε εμείς οι ιταλοί τα ιταλικά ομόλογα για να δώσουμε ψήφο εμπιστοσύνης στην οικονομία μας;

Η πρόταση ενός διευθυντή τραπέζης της Τοσκάνης Τζουλιάνο Μελάνι που δημοσιευτηκε στην εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας Corriere della Sera χαίρει ευρείας αποδοχής μεταξύ των επιχειρηματιών του Βένετο (σ.τ.μ. οι νομοί  Βένετο και Λομβαρδία είναι οι πιο βιομηχανοποιημένες περιοχές της Ιταλίας, η καρδιά της παραγωγής και ουσιαστικά πρόκειται για τις ατμομηχανές της ιταλικής οικονομίας).

Υπάρχουν βέβαια και οι φωνές που υποστηρίζουν οτι πριν επενδύσουν στο ιταλικό χρέος θέλουν να δουν δείγματα σωστής διοίκησης και προτιμούν να ρίξουν το χρήμα στις επιχειρήσεις τους. Πολλοί όμως, δείχνουν να εμπιστεύονται την πρωτοβουλία όπως ο πολιτικός Bepi Covre (ένας “αιρετικός” της Λέγκας του Βορρά), (σ.τ.μ. η Λέγκα του Βορρά προωθεί το ομοσπονδιακό μοντέλο διοίκησης και δείχνει σκεπτικισμό στην κεντρική ιταλική διοίκηση της Ρώμης την οποία κατηγορεί οτι διασπαθίζει το χρήμα του πλούσιου βορρά σκορπώντας το στον αντιπαραγωγικό νότο και στη Μαφία) ο οποίος επένδυσε 20.000 ευρώ σε ιταλικά ομόλογα πολυετούς διάρκειας και προσπαθεί να διαδώσει την ιδέα σε άλλους επιχειρηματίες επενδυτές όπως ο Παντοβάνος βιομήχανος Mario Carraro που δήλωσε οτι η πρωτοβουλία έχει θετικό αποτέλεσμα κυρίως σε ψυχολογικό επίπεδο.

Η πρωτοβουλία υποστηρίζεται και απο την εφημερίδα online www.ilnordesteuropa. eu που χαιρετίζει θέση του πολιτικού της Λέγκας του Βορρά Bepi Covre και αποδεικνύει οτι η Λέγκα του Βορρά πιστεύει στο μέλλον της ενωμένης Ιταλίας. Ο Bepi Covre δήλωσε: « όποιος ονειρεύεται την Παντάνια (σ.τ.μ. Ανεξάρτητο κράτος στο βορρά της ιταλίας, επιθυμία της Λέγκας) μπορεί να το κάνει. Εγώ βοηθάω την Ιταλία. Είναι καιρός να τελειώνουμε με τον εφιάλτη του spread σε σχέση με τα γερμανικά ομόλογα. Ακόμα και ο  κυβερνήτης του Βένετο, πολιτικός της Λέγκας του Βορρά Luca Zaia, χαιρετίζει την ιδέα « Καλοδεχούμενη η ιδέα να αγοράσουμε εμείς τα ιταλικά ομόλογα». Πολλοί επιχειρηματίες, όπως ο Covre, υποστηρίζουν οτι η διαφορά απόδοσης μεταξύ των ιταλικών ομολόγων και των γερμανικών είναι τεχνητά φουσκωμένη και επίτηδες κατασκευασμένη απο τις αγορές: «Eίμαστε καταδικασμένοι να πληρώνουμε μεγάλυτερο επιτόκιο απο τη Γερμανία για να δανειζόμαστε απο τις αγορές γιατί θεωρούμαστε αδίκως αναξιόπιστοι». Πολλοί χρεώνουν αυτή την αναξιοπιστία στην κυβέρνση Μπερλουσκόνι. Άλλοι όμως επιχειρηματίε και βιομήχανοι δε φοβούνται χρεοκοπία της Ιταλίας και γι’αυτό αγοράζουν τα κρατικά ομόλογα συνδυάζοντας έτσι τον «οικονομικό» πατριωτισμό με το προσωπικό όφελος. Το υπογραμίζει και ο πρόεδρος του εμπορικού επιλελητηρίου του Τρεβίζο, Νικόλα Τονιάνα: «καμία νόμιμη επιχειρηματική δραστηριότητα δεν σου δίνει καθαρό επιτόκιο 5,06% όπως αυτά τα ομόλογα».

Στο ίδιο μοτίβο και ο πρόεδρος της ένωσης βιομηχάνων του Τρεβίζο Αλεσάντρο Βαρντανέγκα:  «Αγορά ιταλικών ομολόγων; Το έκανα πριν λίγες μέρες». Ο Βαρντανέγκα πιστεύει στις δυνατότητες της Ιταλίας αν και υπογραμμίζει « ήταν προσωπική μου επιλογή, δεν είμαι σύμβουλος  οικονομικών επενδύσεων οπότε δεν δίνω συμβουλές στους άλλους επιχειρηματίες για το πώς να διαχειρίζονται τα λεφτά τους». Επίσσης, ο ιταλός υπουργός Welfare Μαουρίτσιο Σακόνι χαρακτηρίζει «καλή ιδέα» την επένδυση σε ιταλικά ομόλογα. Εντούτοις, άλλοι επιχερηματίες, όπως ο Λουτσιάνο Μπίανκο και ο Μάριο Καρράρο είναι αντίθετοι στην ιδέα και τη χαρακτηρίζουν ανώφελη επένδυση ενώ προτιμούν να ρίξουν τα χρήματά τους στις επιχειρήσεις τους για να αντιμετωπίσουν τον διεθνή ανταγωνισμό. Το ίδιο υποστηρίζει και η επιχειρηματίας απο τη Βερόνα Μαρίνα Σαλαμόν που υπογραμμίζει οτι οι καταθέτες μπορούν να έχουν μεγάλες αποδόσεις 4,25% τοποθετώντας τα χρήματά τους σε online καταθετικούς λογαριασμούς με ελκυστικά επιτόκια.

Ο Αλμπέρτο Μπαμπάν, νυν πρόεδρος των μικροβιοτεχνών του Βένετο λέει «Συμφωνούμε να κινηθούμε σαν επιχειρηματίες προς αυτή την κατεύθυνση (ιταλικά ομόλογα) αλλά οι κυβερνώντες  πρέπει να μας δώσουν εγγυήσεις». Το ίδιο υποστηρίζει και ο πρώην πρόεδρος Λούκα Τσέλο «πρέπει πρώτα εμείς να πιστέψουμε στο κράτος μας». Ο Αντρέα Ριέλο, πρώην τοπικός πρόεδρος της Riello Sistemi και υποψήφιος για πρόεδρος της Riello για όλη την ιταλία λέει «Θετικό, βήμα. Θα επενδύσουμε έτσι τη ρευστότητά μας». Άλλοι υπογραμίζουν οτι είναι θετικό βήμα υπο τον όρο να  υπάρξει πολιτική σταθερότητα και αξιοπιστία. Η επιχειρηματίας Λάουρα Μπουόρο τονίζει οτι « Εμείς θέλουμε να πιστέψουμε στην ιταλία αλλά πρώτα οι πολιτικοί θα πρέπει να δώσουν το παράδειγμα». Τέλος, ο Μάρκο Μικιέλι, πρόεδρος του συνδέσμου επιχειρηματιών τουρισμού και σύμβουλος της Τράπεζας αποταμίευσης της Βενετίας υποστηρίζει οτι «πρόκειται για ένα δείγμα του οτι οι ιταλοί μπορούν να σώσουν την πατρίδα τους ανεξάρτητα απο τους πολιτικούς»

Άρθρο στα ιταλικά εδώ

Συστηματική Σκληροδερμία

Στη Γερμανία έχουμε παραίτηση του υπουργού άμυνας επειδή…του βρήκαν οτι αντέγραψε στη διδακτορική διατριβή του!!!

Γερμανία: Παραιτείται ο υπ. Άμυνας Καρλ Τέοντορ τσου Γκούτεμπεργκ

Στην Ελλάδα με όλα τα σκάνδαλα, τις offshore,τα Βατοπέδια τις μίζες, τα υποβρύχια, τα Νεοκλασικά απέναντι απο την Ακρόπολή κλπ κλπ ακόμα να παραιτηθεί κάποιος..Μάλλον οι πολιτικοί μας πάσχουν απο μια σπάνια ασθένεια, τη συστηματική  σκληροδερμία!..ή… για να το πω αλλιώς ΧΟΝΤΡΟΠΕΤΣΟΙ !!

Ο ελέφαντας λαός δεν είναι και τόσο αθώος…

Διάβασα σε ένα άλλο ιστολόγιο την εξής ανάρτηση:  Τι θα γίνει όταν ο ελέφαντας λαός αντιληφθεί

Η ένσταση που έχω είναι στη χρησιμοποίηση του όρου λαός γενικότερα και θεωρώντας οτι ο λαός έχει πάντα περίπου το ακαταλόγιστο. Να μη ξεχνάμε  οτι ο “ελέφαντας λαός” δεν είναι τόσο αθώος πάντα. Πόσοι συμπολίτες μας δεν είχαν συναλλαγές με τα λαμόγια που σωστά καταγγέλλει η ανάρτηση;  Αν θεωρήσουμε μια μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας αποτελούμενη από 10 ανθρώπους, ο πιο καπάτσος και αδίστακτος θα γίνει το λαμόγιο με το οποίο συναλλάσσονται οι 4 ας πούμε για να βολευτούν σε βάρος των υπόλοιπων 5. Αρα δεν αρκεί να μιλάμε  γενικά για “λαό” αλλά για τα υγιή στρώματα του λαού, αυτά που συνειδητά δεν συμμετέχουν στο φαγοπότι. Υπάρχουν τα λαμόγια, υπάρχουν οι βολεμένοι, υπάρχουν οι wanabee βολεμένοι (που ήθελαν αλλά δεν τους έκατσε) και κάπου στο τέλος υπάρχουν αυτοί που βλέπουν τι γίνεται, αηδιάζουν, και απλά δε συμμετέχουν στο πλιάτσικο. Μόνο από αυτούς υπάρχει ελπίδα. Πόσοι πολιτικοί δεν υπόσχονται ρουσφέτια γιατί ξέρουν οτι αλλιώς δεν βγαίνουν; Και πόσοι απο εμάς δεν έχουν ψηφίσει το τάδε κόμμα λόγω υπόσχεσης για τακτοποίηση όταν και αν βγει; Επομένως, όπως και στο εμπόριο, προσφορά υπάρχει όπου υπάρχει και ζήτηση. Τόσο απλά.

Η ελληνική κοινωνία είναι διαβρωμένη σε μεγάλο βαθμό από τις χρόνιες ασθένειες της φυλής: τεμπελιά, κουτοπονηριά κλπ κατάλοιπα μιας νοοτροπίας που διαμορφώθηκε στην τουρκοκρατία. Θεωρείσαι πετυχημένος αν καταφέρεις και πλουτίσεις εύκολα και χωρίς κόπο, ανεξάρτητα από το αν στη συνταγή υπάρχει παρανομία ή κοινωνική αδικία. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και ο καταφερτζής δεν απομονώνεται ούτε απαξιώνεται ηθικά αλλά αντίθετα δέχεται το θαυμασμό των γύρω του και ίσως μια καλή νύφη (που πάει να πιάσει την καλή στα ίδια πρότυπα) με την παρότρυνση της μαμάς. Το γερμανικό μένος εναντίον μας οφείλεται στο ότι η πλειοψηφία των πολιτών στους λαούς αυτούς έχει συνηθίσει την τυπικότητα και τη μεθοδικότητα και απλά είναι αλλεργικοί στο “άρπα κόλα”, στο περίπου και στο “έλα μωρέ”. Δεν είναι θέμα ανθελληνικότητας ως έκφραση ρατσισμού αλλά απέχθεια προς την νοοτροπία της ανοργανωσιάς και της προχειρότητας από όπου και αν προέρχεται αυτή (εν προκειμένω από τους έλληνες) ειδικά τώρα που οι οικονομίες είναι ενωμένες και ο ένας τραβάει κάτω τον άλλον. Το αν είναι βιώσιμο το οικοδόμημα του ευρώ από τη στιγμή που υπάρχει τέτοιο χάσμα όχι μόνο νοοτροπίας αλλά και συμφερόντων μεταξύ των κρατών είναι μεγάλο θέμα. Το σίγουρο είναι ότι η Ελλάδα έτσι όπως έχουμε μάθει δεν προχωράει. Σίγουρα κρύβονται και οικονιμικά συμφέροντα, στόχος είναι και το ευρώ, αλλά γιατί διάλεξαν την Ελλάδα;  Η απάντηση είναι γιατί οι χρόνιες παθογένειές της την κατέστησαν τον πιο αδύναμο κρίκο και για αυτό φταίμε εμείς και όχι οι ξένες δυνάμεις! Μόνο από τα σχολεία μπορεί να αλλάξει κάτι, μόνο με αλλαγή νοοτροπίας στη νέα γενιά, ανεξάρτητη ενημέρωση και ομοψυχία…και όχι από αυτούς που δυστυχώς ολημερίς ασχολούνται με πορνίδια τύπου Τζούλια.

Από τον Όθωνα στον Ρεχάγκελ

ΦΤΑΙΝΕ οι Γερμανοί. Φταίνε, όχι γιατί αρνούνται να αναγνωρίσουν ότι αντλούν από τον φτωχό Νότο ένα σημαντικό μέρος της δικής τους ευημερίας. Ούτε επειδή ατέγκτως περιφρονούν τον ενδεή τους εταίρο, κινημένοι από την φαντασίωση μιας τάχα άτρωτης αυτάρκειας.

Φταίνε γιατί κάποτε υπήρξαν ρομαντικοί… Και οι ρομαντικοί Γερμανοί του 19ου αιώνα έκαναν τους Έλληνες αυτό που είναι. Αυτοί- περισσότερο κι από τους φιλέλληνες της Αγγλίας του Βύρωνα- έπλασαν ως πνευματική τους πατρίδα μια Ελλάδα του ωραίου, του μεγάλου και του αληθινού. Και εξήγαγαν (πάντα εξάγουν οι Γερμανοί!) μια εξιδανικευμένη εικόνα του Έλληνα στους ίδιους τους Έλληνες. Τους υπέβαλαν την ιδέα ότι ήταν οι νόμιμοι κληρονόμοι ενός μεγαλείου και ταυτόχρονα όμηροι του οθωμανικού σκότους. Κι έτσι κατάφεραν να ενσπείρουν τη διπολική διαταραχή που ταλαιπωρεί μέχρι σήμερα τον ψυχισμό του έθνους: από τη μια τιτουλάριοι ευγενούς καταγωγής. Από την άλλη αιώνια θύματα μιας κάποιας συνωμοσίας.

Περίπου έτσι περιγράφει την καλλιέργεια της εθνικής μας ταυτότητας ο Jens Jessen, αρθρογράφος της εφημερίδας «Die Ζeit». «Όπως τα hedge funds», γράφει, «που τώρα τζογάρουν με την πιστoληπτική ικανότητα της Ελλάδας, ομοίως και οι Γερμανοί πάντοτε τζόγαραν με την ταυτότητα των Ελλήνων: πότε υπέρ και πότε κατά της ταύτισής τους με τους αρχαίους».

Φταίει, λοιπόν, ο ρομαντισμός των Γερμανών για το εκκρεμές μεταξύ μεγαλοϊδεατισμού και αυτολύπησης που ζαλίζει διαχρονικά τους Έλληνες. Φταίει ο πρίγκιπας Οtto Friedrich Ludwig von Wittelsbach που μετέφερε την πρωτεύουσα του νεογέννητου βασιλείου από το ταπεινό Ναύπλιο στις ευκλεείς Αθήνες. Φταίει κι ο άλλος Ότο, ο Ρεχάγκελ, που μας έδωσε το ποδοσφαιρικό άλλοθι για να κομπάζουμε για τα επιτεύγματα της ευζωνικής τεστοστερόνης.

Είναι βαριά η ζάλη του τσολιά. Και φαίνεται στον τρόπο που υποφέρουμε τις πρώτες ημέρες της δυσκολότερης δοκιμασίας στη σύγχρονη ιστορία μας. Τώρα που η Μέρκελ μουλαρώνει και οι άρπαγες των αγορών διαγράφουν κύκλους πάνω από τα κεφάλια μας, τώρα που «διεθνοποιήσαμε το πρόβλημά μας», σκηνοθετούμε πάλι την κρίση ως θρίλερ που εκτυλίσσεται αλλού, ερήμην και εις βάρος μας. Τώρα είμαστε έτοιμοι πάλι να αγνοήσουμε ότι το πρώτο που χρειαζόμαστε είναι να επανεφεύρουμε τον εαυτό μας.

Του Μιχάλη Τσιντσίνη

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 18 Μαρτίου 2010 – ΤΑ ΝΕΑ

Τι θα πρέπει να γίνει για να μπουν οι βάσεις για μια καινούργια Ελλάδα

Σε πρόσφατη παρουσίαση, η Μιράντα Ξαφά είπε ότι στην Ιρλανδία το τραπεζικό σύστημα χαντάκωσε τα δημοσιονομικά της Ιρλανδίας ενώ στην Ελλάδα, το δημοσιονομικό πρόβλημα έχει χαντακώσει τις τράπεζες.

Για όσους δεν κατάλαβαν, αυτό σημαίνει το εξής. Δεν είναι το μοντέλο ανάπτυξης της Ιρλανδίας που προκάλεσε την κρίση, αλλά το πολύ μεγάλο ρίσκο που πήραν οι τράπεζες.  Στην Ελλάδα όμως, σε αντίθεση με την Ιρλανδία, φταίει κατά βάση το μοντέλο λειτουργίας του κράτους και όχι οι τράπεζες. Ουσιαστικά δηλαδή, το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι το ίδιο το σύστημα.

Στο ερώτημα λοιπόν του τι θα πρέπει να κάνουμε για να αλλάξει η κατάσταση στην Ελλάδα, η απάντηση είναι θα πρέπει να αλλάξει το σύστημα. Αν δηλαδή οι αλλαγές θα είναι προς την κατεύθυνση του απλά να αλλάξουμε μερικούς νόμους, χωρίς να αλλάξουμε τους θεσμούς, τότε οι αλλαγές δεν θα έχουν κανένα αποτέλεσμα.

Παράδειγμα: Το να ανοίξουμε τα κλειστά επαγγέλματα είναι απλά ένα μέτρο και όχι μια θεσμική αλλαγή. Ναι μεν ανοίγοντας τα κλειστά επαγγέλματα θα δούμε ορισμένα ευεργετικά αποτελέσματα, αλλά όχι αυτά που φανταζόμαστε. Το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων θα επιφέρει μερικές μονάδες αύξηση της παραγωγικότητας και μείωση σε ορισμένες τιμές στους τελικούς καταναλωτές, αλλά δεν θα ενθαρρύνει το επιχειρηματικό ρίσκο και δεν θα αποδώσει σε επενδύσεις. Για να γίνει αυτά θα πρέπει να γίνουν θεσμικές αλλαγές που αλλάζουν τον τρόπο λειτουργίας και τον τρόπο σκέψης. Ως εκ τούτου, οι προτάσεις που θα διαβάστε πιο κάτω έχουν να κάνουν με ριζικές αλλαγές στο πως λειτουργούμε και όχι απλά  μικρές παρεμβάσεις στο υπάρχων σύστημα. Επίσης, αυτά δεν παρά ένα μικρό μέρος αυτών που πρέπει να γίνουν, αλλά κατά την άποψη μου, είναι οι βασικές κατευθύνσεις για να δούμε μόνιμες αλλαγές.

Ένα από τα προβλήματα που έχουμε ως χώρα είναι ότι δεν ξέρουμε τι θα πρέπει να κάνουμε όταν αντιμετωπίζουμε ένα πρόβλημα. Ο λόγος για αυτό είναι διότι αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις (οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι και η κυβέρνηση) , είναι οι λιγότεροι άξιοι. Ο λόγος για αυτό είναι διότι η εκλογή τους είναι προϊόν μη αξιοκρατικής εκλογικής διαδικασίας. Ο λόγος για αυτό είναι διότι απλά δεν έχουμε δημοκρατία, αλλά ένα σύστημα φεουδαρχίας με κληρονομικό δικαίωμα. Άρα προτού μιλήσουμε για το οτιδήποτε, θα πρέπει να αλλάξει το πολιτικό οργανόγραμμα της χώρας μας με σκοπό να εκδημοκρατίσουμε. Παρακαλώ διαβάστε: Εισαγωγή στο γιατί δεν έχουμε δημοκρατία

Το δεύτερο που θα πρέπει να γίνει είναι ότι θα πρέπει να μειωθούν οι μισθοί του δημοσίου τομέα έτσι ώστε να είναι χαμηλότεροι από τον ιδιωτικό τομέα. Όσο οι μισθοί του δημοσίου είναι υψηλότεροι, τόσο ο μέσος Έλληνας δεν θα παίρνει ρίσκο και δεν θα λειτουργούν οι φυσικοί νόμοι του risk reward ratio. Μεγάλο ρίσκο – μεγάλο κέρδος, μικρό ρίσκο – μικρό κέρδος και καθόλου ρίσκο – καθόλου κέρδος.

Το τρίτο πράγμα που θα πρέπει να γίνει είναι ότι θα πρέπει να ανοίξει το ασφαλιστικό. Δεν μπορώ να δώσω αρκετή έμφαση στο ότι το ασφαλιστικό είναι με διαφορά το μεγαλύτερο  πρόβλημα που έχει η Ελλάδα. Περί τα 17 δις ξόδεψε το Ελληνικό κράτος για συντάξεις το 2009. Αυτό το κονδύλι δεν θα έπρεπε να υπάρχει καν στον προϋπολογισμό. Η λεγόμενη τριμερή χρηματοδότηση δεν είναι τίποτα άλλο από έναν εξαντλητικό φόρο που έχει επιβληθεί στο σύνολο του Ελληνικού λαού (και ειδικά στην πραγματική οικονομία)  για να μπορεί η αριστοκρατία του δημοσίου και τα παρακλάδια αυτού (πχ ΕΡΤ, στρατιωτικοί και ειδικά οι δικαστικοί) να παίρνει υπέρογκες συντάξεις. Επίσης θα πρέπει να μπουν οι βάσεις για να μεταπηδήσουμε σε ένα κεφαλαιοποιητικό σύστημα για να μην έχουν προβλήματα οι επόμενες γενεές αλλά και η Ελλάδα στο σύνολο.

Οι συντάξεις θα πρέπει να μειωθούν στα όρια του κατωτάτου μισθού και ίσως και παρακάτω. Αν δεν γίνει αυτό (είμαι κατηγορηματικός), η Ελλάδα δεν έχει κανένα μέλλον. Τα πρόσφατα καραγκιοζλίκια με τα κουπόνια δεν θα επιφέρουν κανένα αποτέλεσμα. Η σπατάλη πόρων είναι το πρόβλημα και όχι τα έσοδα του συστήματος. Περισσότερα για αυτό το θέμα στο άρθρο: Γιατί να παίρνουν όλοι σύνταξη;.

Η διοικητική δομή της χώρας επίσης θα πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα. Το σχέδιο Καλλικράτης είναι στη σωστή κατεύθυνση, αλλά είναι συντηρητικό. Η Νέα Υόρκη έχει 8 εκ κατοίκους και μόνο έναν δήμαρχο. Δεν βλέπω τον λόγο η Αθήνα να έχει περί τους 52 δήμους και κοινότητες με 4 εκ κατοίκους. Αυτό είναι τρομερή σπατάλη πόρων. Ακόμα και σε επίπεδο διαφθοράς να το δούμε, άλλο είναι να προσπαθείς να καταπολεμάς την διαφθορά σε 52 δημαρχιακά μέγαρα και άλλο σε ένα. Τα περισσότερα διοικητικά κτήρια θα έβγαιναν προς πώληση και θα μπορούσε να ενισχυθεί πάρα πολύ ο θεσμός των ΚΕΠ.

Ο δημόσιος τομέας επίσης θα πρέπει να συρρικνωθεί. Στη Δανία έμαθα πρόσφατα ότι δεν υπάρχει η έννοια της μονιμότητας. Σε πρόσφατη παρουσίαση του Δανού πρεσβευτή, ο ίδιος είπε ότι έχει απολύσει εκατοντάδες δημοσίους υπαλλήλους, μεταξύ αυτών και πολλούς πρεσβευτές. Όχι διότι δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους, αλλά διότι απλά δεν τους είχε πλέον ανάγκη το κράτος. Θα πρέπει και εδώ να υιοθετήσουμε ανάλογη κουλτούρα. Το πόσο θα πρέπει να μειωθεί ο δημόσιος τομέας δεν ξέρω ακριβώς, αλλά ένα 30% θα έλεγα ότι είναι εφικτό.

Όλα τα παραπάνω είναι προς την κατεύθυνση των εξοικονόμηση πόρων. Η επόμενη ενότητα έχει σχέση με το κομμάτι της ανάπτυξης.

Το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να γίνει είναι να μειωθούν οι φόροι στις εταιρείες στο 15-20% και να καταργηθεί η προκαταβολή φόρου. Βραχυπρόθεσμα και μέχρι να αναρρώσουμε ανταγωνιστικά, θα πρέπει να έχουμε τους χαμηλότερους φόρους μεταξύ των ανεπτυγμένων χωρών αλλά και μεταξύ πολλών αναπτυσσόμενων χωρών. Στην Αμερική οι εταιρείες αντί να προκαταβάλουν φόρους, πληρώνουν την τρέχον φορολογία που τους αναλογεί κάθε τρίμηνο. Νομίζω κάτι τέτοιο μπορεί πολύ εύκολα να εφαρμοστεί και εδώ και θα έδινε μεγάλη ένεση ρευστότητας στην αγορά χωρίς ουσιαστικά να κοστίσει σε κανέναν τίποτα.

Το δεύτερο που θα πρέπει να αλλάξει είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργούνται εταιρείες. Θα πρέπει να δημιουργηθεί μια ανεξάρτητη κεντρική διοικητική αρχή (και να καταργηθούν οι Νομαρχίες) όπου, με μια εύκολη online διαδικασία θα μπορούσε οποιοσδήποτε στην Ελλάδα η στο εξωτερικό να δημιουργήσει μια εταιρεία τύπου Α.Ε. με όσο μετοχικό κεφάλαιο θέλει. Προσωπικές εταιρείες στο εξωτερικό για όσους δεν το ξέρουν είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Θα πρέπει επίσης να καταργηθούν οι δημοσιεύσεις ισολογισμών. Τέτοια στοιχεία θα μπορούν να δημοσιεύονται έναντι συνδρομής από αυτή την καινούργια αρχή. Δεν μπορούμε να επιβαρύνουμε τον επιχειρηματικό τομέα (ειδικά τις μικρές επιχειρήσεις) με ανώφελα έξοδα για να έχουμε περισσότερους δημοσιογράφους που δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα.

Για να γίνουν επενδύσεις, θα πρέπει αυτός που επενδύει να έχει εμπιστοσύνη στο ότι, αν αδικηθεί, θα μπορεί να βρει το δίκαιο του. Πέραν από νόμους (που δεν έχουμε) χρειάζονται ειδικευμένα δικαστήρια για να διαχειρίζονται εταιρικά θέματα. Μεταξύ άλλων και ειδικευμένα πτωχευτικά δικαστήρια. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι η πολιτεία του Delaware είναι ο αγαπημένος προορισμός έδρας των μεγαλυτέρων εταιρειών του κόσμου.

Τέλος, δεν μπορούμε να κάνουμε πολλές από αυτές τις αλλαγές χωρίς να λάβουμε υπόψη τον κοινωνικό παράγοντα.

Όταν μια εταιρεία έχει προβλήματα ρευστότητας, τότε πάει στο δικαστήριο να πάρει άδεια για να προφυλαχτεί από τους πιστωτές της. Αυτό στην Αμερική λέγεται chapter 11 bankruptcy. Το ίδιο ίσως χρειαστεί να κάνουμε και εμείς. Προκειμένου να ενορχηστρωθεί η αναδιοργάνωση του κράτους, θα πρέπει να υπάρχουν αρκετοί πόροι μέχρι να δούμε τα πρώτα αποτελέσματα αυτής της αναδιοργάνωσης. Αυτό όπως αντιλαμβάνεστε μεταφράζεται ακόμα και σε στάση πληρωμών των ομολόγων του Ελληνικού δημοσίου για ένα χρονικό διάστημα.

Για να προχωρήσει το  κράτος σε ένα downsizing του δημοσίου τομέα,  θα πρέπει να υπάρχουν πόροι για να προσφέρεις κοινωνικές παροχές μέχρι να μπορεί να ορθοποδήσει η οικονομία. Είναι όμως προτιμότερο να πληρώνει το κράτος ταμείο ανεργίας για το 25% του ενεργού εργατικού δυναμικού, παρά να τους πληρώνει μισθό. Στην συνέχεια και όταν οι πιο πάνω αλλαγές ενεργοποιήσουν τα μανιώδες επιχειρηματικά ανακλαστικά των Ελλήνων (όπως και στο εξωτερικό) και αποκαταστηθεί η εμπιστοσύνη (που δεν υπάρχει τώρα), τότε και μόνο θα πρέπει σιγά σιγά να αφαιρεθεί το δίχτυ της κρατικής προστασίας. Θα πρέπει μέσα από την αναδιοργάνωση, το κράτος να δώσει ένα καλάμι στους εργαζόμενους αντί ένα κιλό ψάρια.

Κοινωνική πολιτική δεν μπορεί να γίνει με άδειο στομάχι και με δανεικά. Θα πρέπει αυτοί οι πόροι να υπάρχουν. Τώρα αν αυτό σημαίνει στάση πληρωμών, μείωση του κράτους, μεγάλη μείωση των συντάξεων και να ζούμε με τα έσοδα που εισπράττουμε, δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό.

Επίσης διαφωνώ με όσους τρέμουν τη μείωση του ΑΕΠ. Αν οι πόροι που έχει στη διάθεση του το κράτος είναι κατά 25 δις λιγότερα από τις πραγματικές μας δυνατότητες, τότε ίσως θα πρέπει να δούμε μια μείωση του ΑΕΠ κατά 10% αντί να δανειζόμαστε και να προσποιούμαστε ότι έχουμε ανάπτυξη.

Αντιλαμβάνομαι ότι όλα τα παραπάνω που λέω θα επιφέρουν μεγάλες κοινωνικές αναταραχές και βραχυπρόθεσμη οικονομική ύφεση, αλλά αν δρομολογηθούν οι αλλαγές που προτείνω, βάζουμε τα θεμέλια για μόνιμες αλλαγές στην νοοτροπία και θέτουμε τις βάσεις για το νέο αναπτυξιακό μοντέλο της Ελλάδος για τα επόμενα 100 χρόνια.

Γιώργος Καισάριος

Αναδημοσίευση απο http://www.market-talk.net/index.php/id/8128

Greece: The party is over

Greece’s public debt is in turmoil. This column says that the country is nowhere near defaulting, but the Greek government should heed the financial markets’ warning and end three decades of fiscal profligacy. It suggests that Greece adopt immediate deep spending cuts and reform its budgetary process to credibly enforce discipline.

The near-run on the Greek public debt is wholly unjustified. The Greek government has no incentive to default, and no need to do so as long as financial markets do not panic. On the other hand, governments have indulged in blatant fiscal indiscipline for more than three decades. The renewed financial market pressure should be taken as a signal that the party is over. It is time for Greece to adopt two simultaneous measures:

  • immediate deep spending cuts;
  • reform of its budgetary process to credibly enforce discipline.

The credit downgrades by discredited credit-rating agencies

Credit-rating agencies, which everyone recognises as far-sighted, have downgraded the Greek public debt and announced that Spanish debt could well follow the same track. This came in the midst of market excitement and speculation by pundits that Greece would soon have to default, leave the euro area, or both.

These are the same markets that offered the world the high-tech bubble of the 1990s and the housing price bubble of the 2000s, and the same pundits who announced that the euro would never come to exist and, when it did, that it would soon break up. With such a track record, one wonders why reasonable people pay any attention to rating agencies, financial market panics, and pronouncements by devalued pundits.

A tight fiscal situation

True, the Greek government’s fiscal situation is uncomfortable. Its debt is expected to exceed 110% of GDP next year, but it stood at 118% in 1999, and Japan’s debt will soon reach 200% while the US hits 100%. True, the track record of previous Greek governments is pretty bad. The last time the budget was in balance was in 1972 – under the infamous colonels – and since then deficits have averaged 6% of GDP. True again, there seems to be a strange pattern in Greece – each newly elected government discovers that the previous one had concealed the extent of its deficits.

Greece is a country that has lost all sense of fiscal discipline and accounting honesty. But rating agencies are not supposed to pass judgment on discipline or honesty. Their only task is to determine the probability that a debtor will not meet its obligation. The question, therefore, is whether there is a chance that the Greek government, or a state-owned agency, will default, partially or completely.

Greece is not Argentina; it is most unlikely that its government will happily call off its debt obligations. A default will only occur if the authorities find it impossible to refinance maturing debt or to finance new debt. This is a decision that is in the hands of the financial markets. The current panicky mood makes it possible, especially if it is fuelled by rating downgrades and associated interest rate charges. Even if markets were to turn their backs to Greece, that does not mean an automatic default. If this occurred, Greece would, most likely, call up the IMF and promptly get some support to keep the debt afloat.

Short-run and long-run debt

It could be that credit agencies and markets are simply looking far into the future. The debt is currently large, but a continuation of budget deficits will eventually bring it to something that would look like infinity.

Given the past trend, this cannot be ruled out, so it could be wise not to lend now in order to avoid being caught by a default (much) later on. One could argue that the answer is to continue lending but only via short-maturity instruments that require continuous refinancing. In this case, an accident could happen any time, so the long-run threat is brought forward from the far future. Once again, the immediate trigger of a default would not be the Greek authorities’ decision to renege on its obligations but market edginess. This would not be an isolated event, of course. Self-fulfilling crises are too familiar to be ignored; this is the really worrying thing that is building up. It is a real threat.

What to do about it?

Could the EU prevent the looming disaster? Last February, Jean-Claude Juncker and Peer Steinbrück, then Germany’s Finance Minister, stated publicly that euro-area member governments would come to Greece’s rescue if the situation were to become serious (Buergin and Elfes 2009). My reading of the European Treaty is that it is impossible. Article 101 excludes financing by the ECB. Article 103 (1) states:

“a Member State shall not be liable for or assume the commitments of central governments, regional, local or other public authorities, other bodies governed by public law, or public undertakings of another Member State, without prejudice to mutual financial guarantees for the joint execution of a specific project.”

It would also create a serious moral hazard problem, as I argued in a previous Vox column (Wyplosz 2009). The message to the new Greek government is and should be clear – the party is over.

Spending cuts are the acid test

Self-fulfilling crises only occur when vulnerabilities exist, and Greece’s sorry record of fiscal indiscipline constitutes a major vulnerability. As always, it would have been far better to address the problem in good times, but this is not an option anymore. Straightening the deficit in the midst of a recession is highly undesirable, but experience shows that painful reforms are more likely in bad times than in good times. The government must start acting now, just like the Irish government is doing.

Greece is a small open economy; its economic conditions strongly depend on the situation in its partner countries. The prospect that the EU has turned the corner is a powerful incentive for the Greek authorities to act now. Unfortunately, the early signals from the government are that the response will be more of the same as before – pledges to crack on tax evasion and spending inefficiencies. This will convince no one. The acid test is serious cuts in public spending. It will be politically painful, but cutting addiction is always painful.

Not everything must be done at once: A debt sustainability rule

The size of the effort – the deficit was more than 3% of GDP before the crisis – implies that it will have to be spread over time. An important part of the response must be a credible promise that budget discipline will be upheld, not just next year, but forever. The very political expediency that explains why deficits have been condoned for more than 35 years must be confronted head on. Greece must adopt a debt sustainability rule, as many countries have successfully done before.

Some will say that Greece already operates under the Stability and Growth Pact, an externally-imposed rule for budget discipline. Well, since 2001 when Greece joined the euro area, its deficit has never been below the 3% ceiling. Greece needs a more reliable mechanism. The best solution is to inscribe the rule in its constitution. A good rule either sets limits to the deficit or public spending, preferably both. It establishes an independent body that will verify the plausibility of budgets as submitted to Parliament, supervise their execution and, if need be, bring the matter to the highest court.

Final remark

Perhaps another message should be sent to the financial markets. Technically, Greece is nowhere near defaulting. Market fears are just that – fears. Financial markets exist to deal with risk. Panicking when they perceive some manageable risk – thus creating havoc – is no more socially tolerable than ignoring risk when a huge one is looming (the behaviour that created the disaster that we saw last year).

Financial markets are not for the sissies, and if modern-day financiers are sissies, maybe the game that they play should be subject to adequate protective rules (serious regulation), and excessively virile play should be discouraged (a Tobin tax?).

References

Buergin, Rainer and Holger Elfes (2009). “Steinbrueck Says Euro States May Bail Out Members (Update2),” Bloomberg, 17 February.
Wyplosz, Charles (2009). “Bailouts: the next step up?” VoxEU.org, 21 February.


Πηγη http://www.voxeu.org/index.php?q=node/4370

In Italiano :  http://www.finanzainchiaro.it/dblog/storico.asp?s=Le+Grandi+Firme



Follow

Get every new post delivered to your Inbox.