Ieri mattina mi sveglio, vedo la bella giornata e penso: che faccio? vado?
Oggi non ho voglia di asfalto, voglio fare le strade sterrate nei pressi del Monte Ortigara. Si tratta di una destinazione di interesse storico, luogo sacro all’Italia, che è stato teatro di alcune delle battaglie più sanguinolente della Prima Guerra Mondiale tra Italiani ed Austriaci. Il paesaggio è suggestivo, strade bianche tra i boschi di pini ed un paio di malghe e rifugi sparsi.
La strada la conosco già a memoria ma per sicurezza la carico anche sul GPS. Direzione Bassano del Grappa, poi dovrò fare la strada militare da Valstagna a Foza con la bellezza di una ventina di tornanti stretti stretti sull’orlo del precipizio…e poi direzione Enego. Alcune domande sorgono spontanee, forse per l’età o per la prudenza? hmmmm e se la strada è ghiacciata? Breve consultazione con meteo.it che mi conferma che a Valstagna le temperature non sono scese sotto zero. Alea iacta est, si parte. Per le 12.20 sono per strada. Viaggio sulla Valsugana sempre intorno ai 70 km/h perché non voglio far più ricco il Comune di Cittadella, recentemente ho dato il mio contributo alla Polizia Locale!
Macino in fretta gli 86 km da PD fino al bivio di via Dori (Enego) che porta verso Valmaron/Pian Marcèsina e prendo la strada che mi porterà in montagna.Da qui comincia il bello! Incontro pochissime macchine, è una strada abbastanza dissestata che attraversa un bosco di pini alti. Provo una sensazione di tranquillità. Si sente solo il rombo della TA, è quello che cercavo! Proseguo per il centro sciistico di Enego 2000, passo il Rifugio Valmaron, poi il Rifugio Marcèsina e poi torno a destra e imbocco la strada che porta a Malga Mandrielle che dopo un po’ diventa sterrata.

Rifugio Valmaron

A quel punto arriva la prima sorpresa. La strada, soprattutto nelle parti all’ombra, è coperta da grandi lastroni di ghiaccio. Ci sono pochi punti per passare e devo zig-zagare. Che faccio, mollo?  Il ghiaccio senz’altro è una valida scusa! Non c’è anima viva, è da qualche km che non incontro macchine. Parcheggio la moto in mezzo alla strada e faccio qualche passo a piedi per capire meglio se si può proseguire. Sono ancora perplesso. Dietro di me sento il rumore di una macchina, sta arrivando una vecchia panda 4×4 con una coppia di anziani a bordo. Mi sorpassano guardandomi come se fossi un alieno. Sicuramente pensano: “Ma che ci fa ‘sto toso qui? xe fora!“. La presenza umana mi ricarica di coraggio per continuare, mi rimetto in sella e parto deciso.Per fortuna, non trovo più ghiaccio se non qualche piccola lastra. No problem allora.

Lastroni di ghiaccio nei pressi del rifugio Marcésina

Per fortuna il ghiaccio c’era solo a quel punto!

Dopo il tratto all'ombra, si procede senza problemi

Noto un piccolo miglioramento nella mia guida OFF. Affronto i tornanti di ghiaia grossa con più decisione. Sicuramente sono ancora lento ma ho meno timore. Certo, le anakee (gomme per uso 90% on e 10% off) non ringraziano e neanche aiutano la mia impresa. Ogni tanto perdo l’anteriore o il posteriore ma mi spavento meno.

Salita verso Malga Mandrielle

Guidare in mezzo alla natura mi rilassa. Varie riflessioni mi passano per la testa. Penso che la mia moto attualmente non è impostata per l’OFF. Servono dei paramani integrali, un bel manubrio Renthal, il paracarene Riky Cross, le frecce piccole e un bel treno di gomme off. Nonostante tutto, la mia TA prosegue senza una piega! E io mi sento fortunato di avere una moto “tuttofare”, bella ed affidabile. Quante moto riescono a portarti quasi ovunque con pochi compromessi? Arrivo a Piazzale Lozze (1770 m s.l.m) alle 15.05. Ci sono 3-4 macchine di trekkers che hanno approfittato della bella giornata per una passeggiata. Non è la prima volta che vado lì, l’ultima volta ci sono andato con una nebbia fittissima, un freddo pungente e senza anima viva. Oggi il termometro mostra 8 gradi al sole. All’ombra saranno 2-3. Mangio un panino in fretta, chiacchiero con una signora, consulto la sua mappa per la strada di ritorno e riparto alle 15.22.

Piazzale Lozze

Alpina parcheggiata a Piazzale Lozze

Sento da lontano un rumore familiare, è il rombo di una moto. Dopo qualche istante compare una piccola KTM da cross monocilindrica 4T. Saluto tra motociclisti e via! Dal piazzale Lozze devo arrivare a Campomulo e poi a Gallio ma questa volta voglio provare una strada sterrata mai fatta prima. Siamo ai limiti della precisione del GPS, alcune strade non sono segnate, è normale. Mi fermo in un bivio senza indicazioni. Sono in dubbio e il GPS non aiuta. Intanto faccio qualche foto e incontro di nuovo il motociclista di prima. Ok, ora gli domando a lui la strada giusta! E’ un signore di 50-60 anni, simpatico, in abbigliamento tecnico cross di tutto rispetto. Partono le solite chiacchiere tra motociclisti e ovviamente mi dimentico di chiedergli la strada, così vado d’intuito. Sbaglio e prendo una strada in discesa, particolarmente brutta. Sono le 15.45 fra un po’ il sole tramonta. Se cado e piego qualche leva son cavoli amari! A quest’ora non c’è anima viva in montagna.  Superato il punto critico, mi rendo conto che sono sulla strada che ho fatto all’andata per piazzale Lozze. Ok, non mi sono perso ma così non faccio il pezzo di sterrato che volevo fare. Tornare in dietro ed affrontare la stessa strada in salita, non se ne parla. Sono quasi le 16! Vabbè, vuol dire che ho una scusa per ritornare! Conosco la strada a memoria e volo verso Campomulo,sede di un simpatico agriturismo. Dopo, la strada diventa asfaltata ed è tutto più facile.  Non posso non fotografare il tramonto su Gallio.

Tramonto su Gallio

Paradossalmente, sulla SP72 (Via Fontanella) nei pressi di Gallio,a 1000 metri, trovo più neve che in montagna ai 1770m, tutto è coperto di brina e bisogna stare attenti, la temperatura alle 16.45 è di 3 gradi.

Brina nei pressi di Gallio

A Bassano trovo un traffico assurdo. Tutti pazzi per lo shopping, code di macchine fuori dai centri commerciali e consumismo natalizio a gò gò. Dopo un paio di km a Bassano prendo un grande spavento. La macchina davanti a me decide di inchiodare all’improvviso e girare a sinistra. Sono costretto di fare una frenata di emergenza, la moto mi va di traverso ma per fortuna riesco a controllarla e non cadere. Decido di fare più attenzione adottando una guida molto difensiva e cercando di prevedere ogni cazzata possibile immaginabile del prossimo automobilista della Domenica (ieri, Giovedì 8 era un festivo!). Tutto va liscio fino a PD. Una breve sosta in un distributore per lavare la moto dal sale sparso sulle strade di montagna e alle 6.40 sono a casa. Che giornata, la rifarei subito!

Album fotografico: https://picasaweb.google.com/103391137915896574585/MonteOrtigara08122011#

Tracce per GPS Garmin : http://www.mediafire.com/?6wpb45dd4faqnfq

Το δικαστήριο αποφάνθηκε οτι η Ελλάδα με τη συμπεριφορά της μπλόκαρε καταχρηστικά την είσοδο της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ συaνδέοντας την είσοδό της στη Συμμαχία με το θέμα του ονόματος χωρίς να έχει δικαιοδοσία να το κάνει έτσι όπως αυτό ορίζεται απο την Ενδιάμεση Συμφωνία. Να σημειωθεί οτι η Ενδιάμεση Συμφωνία δεν επιτρέπει στην ΠΓΔΜ να μπεί σε διεθνείς οργανισμούς με όνομα διαφορετικό του ΠΓΔΜ.  Στο κείμενο της απόφασής του το Δικαστήριο υπογραμμίζει και ένα «κενό» στην Ενδιάμεση Συμφωνία όπου η Ελλάδα δεν αντιτίθεται ρητά και πάντα στο να χρησιμοποιεί η ΠΓΔΜ το συνταγματικό της όνομα (Δημοκρατία της Μακεδονίας) όταν εκείνη αυτοπροσδιορίζεται.

Απόσπασμα απο την απόφαση της 5/12/2011 του Δικαστηρίου:

95. Article 1, paragraph 1, of the Interim Accord, provides that the Respondent will recognize the Applicant as an “independent and sovereign state” and that the Respondent will refer to it by a provisional designation (as “the former Yugoslav Republic of Macedonia”). Nowhere, however, does the Interim Accord require the Applicant to use the provisional designation in its dealings with the Respondent. On the contrary, the “Memorandum on ‘Practical Measures’ Related to the Interim Accord”, concluded by the Parties contemporaneously with the entry into force of the Interim Accord, expressly envisages that the Applicant will refer to itself as the “Republic of Macedonia” in its dealings with the Respondent. Thus, as of the entry into force of the Interim Accord, the Respondent did not insist that the Applicant forbear from the use of its constitutional name in all circumstances.

Η ενδιάμεση Συμφωνία προβλέπει οτι η ΠΓΔΜ θα πρέπει να χρησιμοποιεί τον όρο FYROM και όχι το συνταγματικό της όνομα για να μετέχει σε διεθνείς οργανισμούς. Το Δικαστήριο διακαίωσε την ΠΓΔΜ στο θέμα της συνόδου του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι διότι η Ελλάδα μπλόκαρε προληπτικά την είσοδό της στο ΝΑΤΟ στηριζόμενη στην προοπτική (prospect) οτι η ΠΓΔΜ θα χρησιμοποιούσε αυτό το όνομα στο εσωτερικό της συμμαχίας. Αυτό είναι μια υπόθεση κατα το Δικαστήριο.

Απόσπασμα απο την απόφαση της 5/12/2011 του Δικαστηρίου:

98. Taken together, therefore, the text of the second clause of Article 11, paragraph 1, when read in context and in light of the object and purpose of the treaty, cannot be interpreted to permit the Respondent to object to the Applicant’s admission to or membership in an organization because of the prospect that the Applicant would refer to itself in that organization using its constitutional name.

Η καταδίκη της Ελλάδας λοιπόν δεν προήλθε απο αυτό καθεαυτό το γεγονός οτι μπλόκαρε την ενταξιακή διαδικασία της ΠΓΔΜ αλλά απο το γεγονός οτι το έκανε χωρίς να συντρέχουν οι απαραίτητες για το Δικαστήριο προϋποθέσεις. Η απόφαση θα μπορούσε να είναι θετική για την Ελλάδα αν το Δικαστήριο θεωρούσε οτι η ΠΓΔΜ θα επεδίωκε να χαρακτηρίζεται ως Μακεδονία στο εσωτερικό της Συμμαχίας (ποιός έχει αμφιβολίες;) αλλά απο τη στιγμή που η Ελλάδα το μπλοκαρε αυτό προκαταβολικά το Δικαστήριο θεωρεί οτι έχει άδικο. Αυτό κατά τη γνώμη μου είναι ένα κρίσιμο σημείο στο οποίο η Ελλάδα θα μπορούσε να καταγγείλει την αδιάλλακτη συμπεριφορά της ΠΓΔΜ εδώ και χρόνια. Είναι σα να λες οτι απαγορεύεται να καταγγείλεις ένα κλέφτη που είναι έξω απο την πόρτα σου και ετοιμάζεται να μπεί γιατί δεν έχει διαπράξει ακόμα κανένα αδίκημα. Αντίθετα, μπορεί να σε καταγγείλει για συκοφαντική δυσφήμιση! Νομικά κατοχυρώνεσαι μόνο αν τον καταγγείλεις αφού μπει αλλά τότε το κακό έχει ήδη γίνει.

Κατά τη γνώμη μου, η Ελλάδα η Ελλάδα χειρίστηκε λάθος το θέμα του βέτο όχι επι της ουσίας (έπρεπε να το κάνει) αλλά επι της διαδικασίας και της μετέπειτα προσπάθειας πολιτικής εξαργύρωσής του απο τον Κ.Καραμανλή και την Ν.Μπακογιάννη. Η διαδικασία θα έπρεπε να γίνει χωρίς τυμπανοκρουσίες αλλά με σοβαρή και προετοιμασμένη ενημέρωση των κρατών μελών στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ ωστε να μην εκληφθεί η στάση της Ελλάδας ως βέτο (άρα και παραβίαση της ενδιάμεσης συμφωνίας) αλλά ως «παρατηρήσεις» στην ενταξιακή πορεία της ΠΓΔΜ. Κάποιοι έσπευσαν να στήσουν «φιέστα με πυροτεχνήματα» για ένα εθνικό θέμα που επιβάλει λεπτούς χειρισμούς. Αυτοί οι αδέξιοι θορυβώδεις χειρισμοί έδωσαν στην ΠΓΔΜ πάτημα για να σύρει την Ελλάδα στο Δικαστήριο της Χάγης, δίνοντας τη δυνατότητα σε ένα «τεχνικό» όργανο να βγάλει μια απόφαση πολιτική αλλά με νομικό μανδύα ερμηνεύοντας με μεγάλο βαθμό υποκειμενικότητας ένα κείμενο όπως η Ενδιάμεση Συμφωνία σε ένα θέμα με πολιτικές αλλά και σημαντικές εθνικές προεκτάσεις για την Ελλάδα. Άλλωστε η ΠΔΓΜ δεν είχε τίποτα να χάσει αφού η απόφαση του Βουκουρεστίου ήταν ήδη αρνητική γι’αυτήν. Ας μη ξεχνάμε οτι για διάφορους λόγους τα μεγάλα συμφέροντα θέλουν την ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ (Αγορά όπλων, πρόθυμα στρατεύματα για τις επιχειρήσεις στο Αφγανισταν κλπ ωστε να μειωθούν οι Αμερικανικές απώλειες σε στρατιώτες, διεύρυνση της Συμμαχίας κλπ). Αν μη τι άλλο, αν θέλει η Ελλάδα να εμποδίσει την ένταξή τους θα πρέπει να το κάνει με το σωστό τρόπο.

Το μεγάλο ερώτημα είναι εαν η απόφαση του δικαστηρίου μπορεί να επηρεάσει μελλοντικά την απόφαση της συνόδου του NATO το 2008 που υιοθέτησε ομόφωνα την ελληνική θέση: «Πρόσκληση μετά απο λύση στο όνομα». Για παράδειγμα, στην επόμενη σύνοδο του NATO ένα σενάριο θα μπορούσε να είναι η μεταστροφή των κρατών-μελών απο το ομόφωνο «όχι ένταξη πριν τη λύση στο όνομα» στο ομόφωνο (πλην Ελλάδας) «ναι» στηριζόμενα στην απόφαση του δικαστηρίου που θεώρησε καταχρηστικό το βέτο της Ελλάδας. Σε αυτή την περίπτωση η Χώρα μας θα βρισκόταν με την πλάτη στον τοίχο εφόσον δεν θα είχε πλέον δικαιολογία να μπλοκάρει την ένταξη λόγω του ονόματος.

Ολόκληρη η απόφαση του ΔΔΧ ΕΔΩ

Συγκεκριμένα, στην τοποθεσία http://www.anekitalia.com/soggiorni.asp, η περιοχή της Μακεδονίας αναφέρεται ως Calcidica (Χαλκιδική)!!!
Αδυνατώ να πιστέψω οτι αυτός που το έγραψε είναι τόσο αγεωγράφητος οπότε σίγουρα υπάρχει σκοπιμότητα ωστε να μη το μπερδεύουν οι ξένοι με τα Σκόπια.
Θεωρώ οτι το θέμα είναι ιδιαίτερα σοβαρό διότι εαν αρχίζουν και οι ελληνικές εταιρείες να χαρίζουν το όνομα της Μακεδονίας στους σκοπιανούς προς χάριν ευκολίας των τουριστών, τότε τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά! Εδώ ένα screenshot απο την επίμαχη ιστοσελίδα: LINK

Το αστείο είναι οτι στην ελληνική σελίδα της ΑΝΕΚ διαβάζουμε:

Φέτος στα πλαίσια της προσπάθειας για την ενίσχυση του εσωτερικού τουρισμού, δηλώνει ξανά την ισχυρή της παρουσία και εντάσσεται δυναμικά στον φορέα «Συμμαχία για την Ελλάδα» συμβάλλοντας έτσι στην διαφήμιση του τουριστικού προϊόντος της χώρας μας.

Δηλαδή αν εμείς πρώτοι ξεπουλάμε στο όνομα του κέρδους εθνικά θέματα και σύμβολα, τότε για ποιά συμμαχία για την ελλάδα μιλάμε; Μάλλον για συμμαχία με το κέρδος πρόκειται!

Προτείνω να σταλούν εκατοντάδες email διαμαρτυρίας στην εταιρεία!

customerservice@anek.gr

info@anekitalia.com

portoan@anekitalia.com

venezia@anekitalia.com

αυτό είναι το email της εταιρείας που σεδίασε τη σελίδα της ΑΝΕΚ ITALIA : info@websolute.it

Ακολουθεί, μεταφρασμένο απο εμένα, ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Corriere del Veneto το οποίο δείχνει πώς απαντάνε οι ιταλοί επιχειρηματίες στο αυξανόμενο σπρέντ.

Φαινόμενο «Ντόμινο» των ιταλικών ομολόγων στο Βένετο

«Ας τα αγοράσουμε εμείς για να σώσουμε την Ιταλία».

Η πρόταση ενός επιχειρηματία, έγινε θερμά αποδεκτή απο συναδέλφους του διαφόρων κλάδων. Σημειώθηκε «έκρηξη» ζήτησης απο γνωστούς επιειρηματίες του Βένετο όπως Riello, Zonin αλλά και οργανισμούς όπως αυτός του τουρισμού, Confturismo.

Βενετία: Κι’ αν αγοράζαμε εμείς οι ιταλοί τα ιταλικά ομόλογα για να δώσουμε ψήφο εμπιστοσύνης στην οικονομία μας;

Η πρόταση ενός διευθυντή τραπέζης της Τοσκάνης Τζουλιάνο Μελάνι που δημοσιευτηκε στην εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας Corriere della Sera χαίρει ευρείας αποδοχής μεταξύ των επιχειρηματιών του Βένετο (σ.τ.μ. οι νομοί  Βένετο και Λομβαρδία είναι οι πιο βιομηχανοποιημένες περιοχές της Ιταλίας, η καρδιά της παραγωγής και ουσιαστικά πρόκειται για τις ατμομηχανές της ιταλικής οικονομίας).

Υπάρχουν βέβαια και οι φωνές που υποστηρίζουν οτι πριν επενδύσουν στο ιταλικό χρέος θέλουν να δουν δείγματα σωστής διοίκησης και προτιμούν να ρίξουν το χρήμα στις επιχειρήσεις τους. Πολλοί όμως, δείχνουν να εμπιστεύονται την πρωτοβουλία όπως ο πολιτικός Bepi Covre (ένας “αιρετικός” της Λέγκας του Βορρά), (σ.τ.μ. η Λέγκα του Βορρά προωθεί το ομοσπονδιακό μοντέλο διοίκησης και δείχνει σκεπτικισμό στην κεντρική ιταλική διοίκηση της Ρώμης την οποία κατηγορεί οτι διασπαθίζει το χρήμα του πλούσιου βορρά σκορπώντας το στον αντιπαραγωγικό νότο και στη Μαφία) ο οποίος επένδυσε 20.000 ευρώ σε ιταλικά ομόλογα πολυετούς διάρκειας και προσπαθεί να διαδώσει την ιδέα σε άλλους επιχειρηματίες επενδυτές όπως ο Παντοβάνος βιομήχανος Mario Carraro που δήλωσε οτι η πρωτοβουλία έχει θετικό αποτέλεσμα κυρίως σε ψυχολογικό επίπεδο.

Η πρωτοβουλία υποστηρίζεται και απο την εφημερίδα online www.ilnordesteuropa. eu που χαιρετίζει θέση του πολιτικού της Λέγκας του Βορρά Bepi Covre και αποδεικνύει οτι η Λέγκα του Βορρά πιστεύει στο μέλλον της ενωμένης Ιταλίας. Ο Bepi Covre δήλωσε: « όποιος ονειρεύεται την Παντάνια (σ.τ.μ. Ανεξάρτητο κράτος στο βορρά της ιταλίας, επιθυμία της Λέγκας) μπορεί να το κάνει. Εγώ βοηθάω την Ιταλία. Είναι καιρός να τελειώνουμε με τον εφιάλτη του spread σε σχέση με τα γερμανικά ομόλογα. Ακόμα και ο  κυβερνήτης του Βένετο, πολιτικός της Λέγκας του Βορρά Luca Zaia, χαιρετίζει την ιδέα « Καλοδεχούμενη η ιδέα να αγοράσουμε εμείς τα ιταλικά ομόλογα». Πολλοί επιχειρηματίες, όπως ο Covre, υποστηρίζουν οτι η διαφορά απόδοσης μεταξύ των ιταλικών ομολόγων και των γερμανικών είναι τεχνητά φουσκωμένη και επίτηδες κατασκευασμένη απο τις αγορές: «Eίμαστε καταδικασμένοι να πληρώνουμε μεγάλυτερο επιτόκιο απο τη Γερμανία για να δανειζόμαστε απο τις αγορές γιατί θεωρούμαστε αδίκως αναξιόπιστοι». Πολλοί χρεώνουν αυτή την αναξιοπιστία στην κυβέρνση Μπερλουσκόνι. Άλλοι όμως επιχειρηματίε και βιομήχανοι δε φοβούνται χρεοκοπία της Ιταλίας και γι’αυτό αγοράζουν τα κρατικά ομόλογα συνδυάζοντας έτσι τον «οικονομικό» πατριωτισμό με το προσωπικό όφελος. Το υπογραμίζει και ο πρόεδρος του εμπορικού επιλελητηρίου του Τρεβίζο, Νικόλα Τονιάνα: «καμία νόμιμη επιχειρηματική δραστηριότητα δεν σου δίνει καθαρό επιτόκιο 5,06% όπως αυτά τα ομόλογα».

Στο ίδιο μοτίβο και ο πρόεδρος της ένωσης βιομηχάνων του Τρεβίζο Αλεσάντρο Βαρντανέγκα:  «Αγορά ιταλικών ομολόγων; Το έκανα πριν λίγες μέρες». Ο Βαρντανέγκα πιστεύει στις δυνατότητες της Ιταλίας αν και υπογραμμίζει « ήταν προσωπική μου επιλογή, δεν είμαι σύμβουλος  οικονομικών επενδύσεων οπότε δεν δίνω συμβουλές στους άλλους επιχειρηματίες για το πώς να διαχειρίζονται τα λεφτά τους». Επίσσης, ο ιταλός υπουργός Welfare Μαουρίτσιο Σακόνι χαρακτηρίζει «καλή ιδέα» την επένδυση σε ιταλικά ομόλογα. Εντούτοις, άλλοι επιχερηματίες, όπως ο Λουτσιάνο Μπίανκο και ο Μάριο Καρράρο είναι αντίθετοι στην ιδέα και τη χαρακτηρίζουν ανώφελη επένδυση ενώ προτιμούν να ρίξουν τα χρήματά τους στις επιχειρήσεις τους για να αντιμετωπίσουν τον διεθνή ανταγωνισμό. Το ίδιο υποστηρίζει και η επιχειρηματίας απο τη Βερόνα Μαρίνα Σαλαμόν που υπογραμμίζει οτι οι καταθέτες μπορούν να έχουν μεγάλες αποδόσεις 4,25% τοποθετώντας τα χρήματά τους σε online καταθετικούς λογαριασμούς με ελκυστικά επιτόκια.

Ο Αλμπέρτο Μπαμπάν, νυν πρόεδρος των μικροβιοτεχνών του Βένετο λέει «Συμφωνούμε να κινηθούμε σαν επιχειρηματίες προς αυτή την κατεύθυνση (ιταλικά ομόλογα) αλλά οι κυβερνώντες  πρέπει να μας δώσουν εγγυήσεις». Το ίδιο υποστηρίζει και ο πρώην πρόεδρος Λούκα Τσέλο «πρέπει πρώτα εμείς να πιστέψουμε στο κράτος μας». Ο Αντρέα Ριέλο, πρώην τοπικός πρόεδρος της Riello Sistemi και υποψήφιος για πρόεδρος της Riello για όλη την ιταλία λέει «Θετικό, βήμα. Θα επενδύσουμε έτσι τη ρευστότητά μας». Άλλοι υπογραμίζουν οτι είναι θετικό βήμα υπο τον όρο να  υπάρξει πολιτική σταθερότητα και αξιοπιστία. Η επιχειρηματίας Λάουρα Μπουόρο τονίζει οτι « Εμείς θέλουμε να πιστέψουμε στην ιταλία αλλά πρώτα οι πολιτικοί θα πρέπει να δώσουν το παράδειγμα». Τέλος, ο Μάρκο Μικιέλι, πρόεδρος του συνδέσμου επιχειρηματιών τουρισμού και σύμβουλος της Τράπεζας αποταμίευσης της Βενετίας υποστηρίζει οτι «πρόκειται για ένα δείγμα του οτι οι ιταλοί μπορούν να σώσουν την πατρίδα τους ανεξάρτητα απο τους πολιτικούς»

Άρθρο στα ιταλικά εδώ

Διαβάζοντας ειδήσεις σε διάφορες ιστοσελίδες, έπεσα πάνω σε αυτή την είδηση: Ηλικιωμένοι Ιάπωνες προσφέρονται να καθαρίσουν τη Φουκουσίμα! Συνοπτικά, οι ηλικιωμένοι ιάπωνες προσφέρονται να φάνε αυτοί τη ραδιενέργεια παρά οι νέοι που έχουν όλη τη ζωή μπροστά τους. Μου ήρθε στο μυαλό μια φράση που είχα δει σε μια ταινία. Η ταινία λέγεται Lebanon και η φράση ήταν χαραγμένη στο εσωτερικό ενος άρματος μάχης: “Ο άνθρωπος είναι απο ατσάλι, το τανκ είναι μόνο ένα κομμάτι σίδερο”.

Ας τα βλέπουν οι δικοί μας χοντρόπετσοι πολιτικάντηδες για να καταλάβουν -ίσως- τι σημαίνει αγάπη για το λαό και κυρίως για τη νέα γενιά. Τ’ακούτε χοντρόπετσοι βολεμένοι;

Oggi ho letto una notizia abbastanza strana. Un navigatore del web mentre cercava informazioni sul nome della sua figlia Vesna è capitato sulla pagina wikipedia del film “Vesna Va Veloce“. Le coincidenze non mancano di certo, la più strana delle quali riguarda l’origine dei nomi Vesna (croato) e Yara (azteco) il cui significato è per entrambi “primavera”.  Il lettore si era accorto di una serie di strani refusi. Nel testo c’erano delle parole apparentemente fuori contesto.

Mettendo in ordine i refusi si ottiene:

so dove
si
trova
il
corpo
yara

contattate
il numero

3
4
5
60
70
820

La pagina di wikipedia ora è stata editata (ma posto lo screenshot preso dalla cache di Bing (quella di google è già stata ripulita)

La pagina prima dell’editing era questa: http://img545.imageshack.us/img545/8053/wikipediaz.jpg

Probabilmente è la solita trovata di qualche genio in cerca di notorietà ma a me qualche brivido è venuto…

Ora, l’autore può aver tirato a indovinare, ma come sapeva del “corpo” 17 giorni prima del ritrovamento?

Se si tratta di uno scherzo ai danni di qualcuno spero che l’autore sia preso a calci nei denti con violenza…

Θα ήταν ενδιαφέρον να ρωτήσουμε τον απλό πολίτη του κέντρου της Αθήνας τι φοβάται περισσότερο: την πιθανότητα να του επιτεθεί ένας ψυχολογικά ασταθής αστυνομικός ή να του επιτεθούν λαθρομετανάστες όταν περνάει από κάποιο δρόμο του κέντρου; Θα ήταν επίσης ενδιαφέρον να ρωτήσουμε ένα βενζινοπώλη τι φοβάται περισσότερο: την πιθανότητα να του επιτεθεί ένας ψυχολογικά ασταθής αστυνομικός ή να τον ληστέψει κάποια σπείρα κακοποιών το βράδυ στο πρατήριό του. Νομίζω ότι οι απαντήσεις είναι προφανείς!

Ποιοί είναι αυτοί λοιπόν που συστηματικά παραμορφώνουν την έννοια του καλού και του κακού, στοχοποιώντας θεσμούς που, παρά τα όσα σάπια μήλα, θα πρέπει να υπερασπίζονται από το κοινωνικό σύνολο; Ο Κορκονέας είχε όνομα και επίθετο γι’αυτό και πιάστηκε και καταδικάστηκε. Θα καταλάβαινα να γίνουν επεισόδια εάν αθωωνόταν αλλά καταδικάστηκε. Όμως τα επεισόδια έγιναν ούτως ή άλλως λες και κάποιοι περίμεναν την ευκαιρία χωρίς να περιμένουν την όποια απόφαση Δικαστηρίου.

Τα παιδιά χτες σκοτώθηκαν από το κοινό έγκλημα ( ή την τρομοκρατία) που αναγκάζουν όλους μας καθημερινά να ζούμε υπό το καθεστώς φόβου. Σε τελική ανάλυση ο Κορκονέας δεν είναι ο κανόνας στην ΕΛ.ΑΣ ενώ η καθημερινή εγκληματικότητα τείνει να γίνει κανόνας στην Αθήνα.  Κι όμως για τον Αλέξη έκαιγαν επί μέρες την Αθήνα. Για τα δυο παιδιά που χάθηκαν ενάντια σε εγκληματίες που είχαν μόλις διαπράξει ληστεία, ξύλινα λόγια. Αλλά ξέχασα, οι αστυνομικοί δεν είναι άνθρωποι με ανάγκες, όνειρα και οικογένεια σαν κι εμάς, είναι …«μπάτσοι» σωστά; Αμέτρητη υποκρισία και ντροπή!

Γερμανία: Παραιτείται ο υπ. Άμυνας Καρλ Τέοντορ τσου Γκούτεμπεργκ

Στην Ελλάδα με όλα τα σκάνδαλα, τις offshore,τα Βατοπέδια τις μίζες, τα υποβρύχια, τα Νεοκλασικά απέναντι απο την Ακρόπολή κλπ κλπ ακόμα να παραιτηθεί κάποιος..Μάλλον οι πολιτικοί μας πάσχουν απο μια σπάνια ασθένεια, τη συστηματική  σκληροδερμία!..ή… για να το πω αλλιώς ΧΟΝΤΡΟΠΕΤΣΟΙ !!

Η ένσταση που έχω είναι στη χρησιμοποίηση του όρου λαός γενικότερα και θεωρώντας οτι ο λαός έχει πάντα περίπου το ακαταλόγιστο. Να μη ξεχνάμε  οτι ο “ελέφαντας λαός” δεν είναι τόσο αθώος πάντα. Πόσοι συμπολίτες μας δεν είχαν συναλλαγές με τα λαμόγια που σωστά καταγγέλλει η ανάρτηση;  Αν θεωρήσουμε μια μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας αποτελούμενη από 10 ανθρώπους, ο πιο καπάτσος και αδίστακτος θα γίνει το λαμόγιο με το οποίο συναλλάσσονται οι 4 ας πούμε για να βολευτούν σε βάρος των υπόλοιπων 5. Αρα δεν αρκεί να μιλάμε  γενικά για “λαό” αλλά για τα υγιή στρώματα του λαού, αυτά που συνειδητά δεν συμμετέχουν στο φαγοπότι. Υπάρχουν τα λαμόγια, υπάρχουν οι βολεμένοι, υπάρχουν οι wanabee βολεμένοι (που ήθελαν αλλά δεν τους έκατσε) και κάπου στο τέλος υπάρχουν αυτοί που βλέπουν τι γίνεται, αηδιάζουν, και απλά δε συμμετέχουν στο πλιάτσικο. Μόνο από αυτούς υπάρχει ελπίδα. Πόσοι πολιτικοί δεν υπόσχονται ρουσφέτια γιατί ξέρουν οτι αλλιώς δεν βγαίνουν; Και πόσοι απο εμάς δεν έχουν ψηφίσει το τάδε κόμμα λόγω υπόσχεσης για τακτοποίηση όταν και αν βγει; Επομένως, όπως και στο εμπόριο, προσφορά υπάρχει όπου υπάρχει και ζήτηση. Τόσο απλά.

Η ελληνική κοινωνία είναι διαβρωμένη σε μεγάλο βαθμό από τις χρόνιες ασθένειες της φυλής: τεμπελιά, κουτοπονηριά κλπ κατάλοιπα μιας νοοτροπίας που διαμορφώθηκε στην τουρκοκρατία. Θεωρείσαι πετυχημένος αν καταφέρεις και πλουτίσεις εύκολα και χωρίς κόπο, ανεξάρτητα από το αν στη συνταγή υπάρχει παρανομία ή κοινωνική αδικία. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και ο καταφερτζής δεν απομονώνεται ούτε απαξιώνεται ηθικά αλλά αντίθετα δέχεται το θαυμασμό των γύρω του και ίσως μια καλή νύφη (που πάει να πιάσει την καλή στα ίδια πρότυπα) με την παρότρυνση της μαμάς. Το γερμανικό μένος εναντίον μας οφείλεται στο ότι η πλειοψηφία των πολιτών στους λαούς αυτούς έχει συνηθίσει την τυπικότητα και τη μεθοδικότητα και απλά είναι αλλεργικοί στο “άρπα κόλα”, στο περίπου και στο “έλα μωρέ”. Δεν είναι θέμα ανθελληνικότητας ως έκφραση ρατσισμού αλλά απέχθεια προς την νοοτροπία της ανοργανωσιάς και της προχειρότητας από όπου και αν προέρχεται αυτή (εν προκειμένω από τους έλληνες) ειδικά τώρα που οι οικονομίες είναι ενωμένες και ο ένας τραβάει κάτω τον άλλον. Το αν είναι βιώσιμο το οικοδόμημα του ευρώ από τη στιγμή που υπάρχει τέτοιο χάσμα όχι μόνο νοοτροπίας αλλά και συμφερόντων μεταξύ των κρατών είναι μεγάλο θέμα. Το σίγουρο είναι ότι η Ελλάδα έτσι όπως έχουμε μάθει δεν προχωράει. Σίγουρα κρύβονται και οικονιμικά συμφέροντα, στόχος είναι και το ευρώ, αλλά γιατί διάλεξαν την Ελλάδα;  Η απάντηση είναι γιατί οι χρόνιες παθογένειές της την κατέστησαν τον πιο αδύναμο κρίκο και για αυτό φταίμε εμείς και όχι οι ξένες δυνάμεις! Μόνο από τα σχολεία μπορεί να αλλάξει κάτι, μόνο με αλλαγή νοοτροπίας στη νέα γενιά, ανεξάρτητη ενημέρωση και ομοψυχία…και όχι από αυτούς που δυστυχώς ολημερίς ασχολούνται με πορνίδια τύπου Τζούλια.