Τι θα πρέπει να γίνει για να μπουν οι βάσεις για μια καινούργια Ελλάδα

Σε πρόσφατη παρουσίαση, η Μιράντα Ξαφά είπε ότι στην Ιρλανδία το τραπεζικό σύστημα χαντάκωσε τα δημοσιονομικά της Ιρλανδίας ενώ στην Ελλάδα, το δημοσιονομικό πρόβλημα έχει χαντακώσει τις τράπεζες.

Για όσους δεν κατάλαβαν, αυτό σημαίνει το εξής. Δεν είναι το μοντέλο ανάπτυξης της Ιρλανδίας που προκάλεσε την κρίση, αλλά το πολύ μεγάλο ρίσκο που πήραν οι τράπεζες.  Στην Ελλάδα όμως, σε αντίθεση με την Ιρλανδία, φταίει κατά βάση το μοντέλο λειτουργίας του κράτους και όχι οι τράπεζες. Ουσιαστικά δηλαδή, το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι το ίδιο το σύστημα.

Στο ερώτημα λοιπόν του τι θα πρέπει να κάνουμε για να αλλάξει η κατάσταση στην Ελλάδα, η απάντηση είναι θα πρέπει να αλλάξει το σύστημα. Αν δηλαδή οι αλλαγές θα είναι προς την κατεύθυνση του απλά να αλλάξουμε μερικούς νόμους, χωρίς να αλλάξουμε τους θεσμούς, τότε οι αλλαγές δεν θα έχουν κανένα αποτέλεσμα.

Παράδειγμα: Το να ανοίξουμε τα κλειστά επαγγέλματα είναι απλά ένα μέτρο και όχι μια θεσμική αλλαγή. Ναι μεν ανοίγοντας τα κλειστά επαγγέλματα θα δούμε ορισμένα ευεργετικά αποτελέσματα, αλλά όχι αυτά που φανταζόμαστε. Το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων θα επιφέρει μερικές μονάδες αύξηση της παραγωγικότητας και μείωση σε ορισμένες τιμές στους τελικούς καταναλωτές, αλλά δεν θα ενθαρρύνει το επιχειρηματικό ρίσκο και δεν θα αποδώσει σε επενδύσεις. Για να γίνει αυτά θα πρέπει να γίνουν θεσμικές αλλαγές που αλλάζουν τον τρόπο λειτουργίας και τον τρόπο σκέψης. Ως εκ τούτου, οι προτάσεις που θα διαβάστε πιο κάτω έχουν να κάνουν με ριζικές αλλαγές στο πως λειτουργούμε και όχι απλά  μικρές παρεμβάσεις στο υπάρχων σύστημα. Επίσης, αυτά δεν παρά ένα μικρό μέρος αυτών που πρέπει να γίνουν, αλλά κατά την άποψη μου, είναι οι βασικές κατευθύνσεις για να δούμε μόνιμες αλλαγές.

Ένα από τα προβλήματα που έχουμε ως χώρα είναι ότι δεν ξέρουμε τι θα πρέπει να κάνουμε όταν αντιμετωπίζουμε ένα πρόβλημα. Ο λόγος για αυτό είναι διότι αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις (οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι και η κυβέρνηση) , είναι οι λιγότεροι άξιοι. Ο λόγος για αυτό είναι διότι η εκλογή τους είναι προϊόν μη αξιοκρατικής εκλογικής διαδικασίας. Ο λόγος για αυτό είναι διότι απλά δεν έχουμε δημοκρατία, αλλά ένα σύστημα φεουδαρχίας με κληρονομικό δικαίωμα. Άρα προτού μιλήσουμε για το οτιδήποτε, θα πρέπει να αλλάξει το πολιτικό οργανόγραμμα της χώρας μας με σκοπό να εκδημοκρατίσουμε. Παρακαλώ διαβάστε: Εισαγωγή στο γιατί δεν έχουμε δημοκρατία

Το δεύτερο που θα πρέπει να γίνει είναι ότι θα πρέπει να μειωθούν οι μισθοί του δημοσίου τομέα έτσι ώστε να είναι χαμηλότεροι από τον ιδιωτικό τομέα. Όσο οι μισθοί του δημοσίου είναι υψηλότεροι, τόσο ο μέσος Έλληνας δεν θα παίρνει ρίσκο και δεν θα λειτουργούν οι φυσικοί νόμοι του risk reward ratio. Μεγάλο ρίσκο – μεγάλο κέρδος, μικρό ρίσκο – μικρό κέρδος και καθόλου ρίσκο – καθόλου κέρδος.

Το τρίτο πράγμα που θα πρέπει να γίνει είναι ότι θα πρέπει να ανοίξει το ασφαλιστικό. Δεν μπορώ να δώσω αρκετή έμφαση στο ότι το ασφαλιστικό είναι με διαφορά το μεγαλύτερο  πρόβλημα που έχει η Ελλάδα. Περί τα 17 δις ξόδεψε το Ελληνικό κράτος για συντάξεις το 2009. Αυτό το κονδύλι δεν θα έπρεπε να υπάρχει καν στον προϋπολογισμό. Η λεγόμενη τριμερή χρηματοδότηση δεν είναι τίποτα άλλο από έναν εξαντλητικό φόρο που έχει επιβληθεί στο σύνολο του Ελληνικού λαού (και ειδικά στην πραγματική οικονομία)  για να μπορεί η αριστοκρατία του δημοσίου και τα παρακλάδια αυτού (πχ ΕΡΤ, στρατιωτικοί και ειδικά οι δικαστικοί) να παίρνει υπέρογκες συντάξεις. Επίσης θα πρέπει να μπουν οι βάσεις για να μεταπηδήσουμε σε ένα κεφαλαιοποιητικό σύστημα για να μην έχουν προβλήματα οι επόμενες γενεές αλλά και η Ελλάδα στο σύνολο.

Οι συντάξεις θα πρέπει να μειωθούν στα όρια του κατωτάτου μισθού και ίσως και παρακάτω. Αν δεν γίνει αυτό (είμαι κατηγορηματικός), η Ελλάδα δεν έχει κανένα μέλλον. Τα πρόσφατα καραγκιοζλίκια με τα κουπόνια δεν θα επιφέρουν κανένα αποτέλεσμα. Η σπατάλη πόρων είναι το πρόβλημα και όχι τα έσοδα του συστήματος. Περισσότερα για αυτό το θέμα στο άρθρο: Γιατί να παίρνουν όλοι σύνταξη;.

Η διοικητική δομή της χώρας επίσης θα πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα. Το σχέδιο Καλλικράτης είναι στη σωστή κατεύθυνση, αλλά είναι συντηρητικό. Η Νέα Υόρκη έχει 8 εκ κατοίκους και μόνο έναν δήμαρχο. Δεν βλέπω τον λόγο η Αθήνα να έχει περί τους 52 δήμους και κοινότητες με 4 εκ κατοίκους. Αυτό είναι τρομερή σπατάλη πόρων. Ακόμα και σε επίπεδο διαφθοράς να το δούμε, άλλο είναι να προσπαθείς να καταπολεμάς την διαφθορά σε 52 δημαρχιακά μέγαρα και άλλο σε ένα. Τα περισσότερα διοικητικά κτήρια θα έβγαιναν προς πώληση και θα μπορούσε να ενισχυθεί πάρα πολύ ο θεσμός των ΚΕΠ.

Ο δημόσιος τομέας επίσης θα πρέπει να συρρικνωθεί. Στη Δανία έμαθα πρόσφατα ότι δεν υπάρχει η έννοια της μονιμότητας. Σε πρόσφατη παρουσίαση του Δανού πρεσβευτή, ο ίδιος είπε ότι έχει απολύσει εκατοντάδες δημοσίους υπαλλήλους, μεταξύ αυτών και πολλούς πρεσβευτές. Όχι διότι δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους, αλλά διότι απλά δεν τους είχε πλέον ανάγκη το κράτος. Θα πρέπει και εδώ να υιοθετήσουμε ανάλογη κουλτούρα. Το πόσο θα πρέπει να μειωθεί ο δημόσιος τομέας δεν ξέρω ακριβώς, αλλά ένα 30% θα έλεγα ότι είναι εφικτό.

Όλα τα παραπάνω είναι προς την κατεύθυνση των εξοικονόμηση πόρων. Η επόμενη ενότητα έχει σχέση με το κομμάτι της ανάπτυξης.

Το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να γίνει είναι να μειωθούν οι φόροι στις εταιρείες στο 15-20% και να καταργηθεί η προκαταβολή φόρου. Βραχυπρόθεσμα και μέχρι να αναρρώσουμε ανταγωνιστικά, θα πρέπει να έχουμε τους χαμηλότερους φόρους μεταξύ των ανεπτυγμένων χωρών αλλά και μεταξύ πολλών αναπτυσσόμενων χωρών. Στην Αμερική οι εταιρείες αντί να προκαταβάλουν φόρους, πληρώνουν την τρέχον φορολογία που τους αναλογεί κάθε τρίμηνο. Νομίζω κάτι τέτοιο μπορεί πολύ εύκολα να εφαρμοστεί και εδώ και θα έδινε μεγάλη ένεση ρευστότητας στην αγορά χωρίς ουσιαστικά να κοστίσει σε κανέναν τίποτα.

Το δεύτερο που θα πρέπει να αλλάξει είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργούνται εταιρείες. Θα πρέπει να δημιουργηθεί μια ανεξάρτητη κεντρική διοικητική αρχή (και να καταργηθούν οι Νομαρχίες) όπου, με μια εύκολη online διαδικασία θα μπορούσε οποιοσδήποτε στην Ελλάδα η στο εξωτερικό να δημιουργήσει μια εταιρεία τύπου Α.Ε. με όσο μετοχικό κεφάλαιο θέλει. Προσωπικές εταιρείες στο εξωτερικό για όσους δεν το ξέρουν είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Θα πρέπει επίσης να καταργηθούν οι δημοσιεύσεις ισολογισμών. Τέτοια στοιχεία θα μπορούν να δημοσιεύονται έναντι συνδρομής από αυτή την καινούργια αρχή. Δεν μπορούμε να επιβαρύνουμε τον επιχειρηματικό τομέα (ειδικά τις μικρές επιχειρήσεις) με ανώφελα έξοδα για να έχουμε περισσότερους δημοσιογράφους που δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα.

Για να γίνουν επενδύσεις, θα πρέπει αυτός που επενδύει να έχει εμπιστοσύνη στο ότι, αν αδικηθεί, θα μπορεί να βρει το δίκαιο του. Πέραν από νόμους (που δεν έχουμε) χρειάζονται ειδικευμένα δικαστήρια για να διαχειρίζονται εταιρικά θέματα. Μεταξύ άλλων και ειδικευμένα πτωχευτικά δικαστήρια. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι η πολιτεία του Delaware είναι ο αγαπημένος προορισμός έδρας των μεγαλυτέρων εταιρειών του κόσμου.

Τέλος, δεν μπορούμε να κάνουμε πολλές από αυτές τις αλλαγές χωρίς να λάβουμε υπόψη τον κοινωνικό παράγοντα.

Όταν μια εταιρεία έχει προβλήματα ρευστότητας, τότε πάει στο δικαστήριο να πάρει άδεια για να προφυλαχτεί από τους πιστωτές της. Αυτό στην Αμερική λέγεται chapter 11 bankruptcy. Το ίδιο ίσως χρειαστεί να κάνουμε και εμείς. Προκειμένου να ενορχηστρωθεί η αναδιοργάνωση του κράτους, θα πρέπει να υπάρχουν αρκετοί πόροι μέχρι να δούμε τα πρώτα αποτελέσματα αυτής της αναδιοργάνωσης. Αυτό όπως αντιλαμβάνεστε μεταφράζεται ακόμα και σε στάση πληρωμών των ομολόγων του Ελληνικού δημοσίου για ένα χρονικό διάστημα.

Για να προχωρήσει το  κράτος σε ένα downsizing του δημοσίου τομέα,  θα πρέπει να υπάρχουν πόροι για να προσφέρεις κοινωνικές παροχές μέχρι να μπορεί να ορθοποδήσει η οικονομία. Είναι όμως προτιμότερο να πληρώνει το κράτος ταμείο ανεργίας για το 25% του ενεργού εργατικού δυναμικού, παρά να τους πληρώνει μισθό. Στην συνέχεια και όταν οι πιο πάνω αλλαγές ενεργοποιήσουν τα μανιώδες επιχειρηματικά ανακλαστικά των Ελλήνων (όπως και στο εξωτερικό) και αποκαταστηθεί η εμπιστοσύνη (που δεν υπάρχει τώρα), τότε και μόνο θα πρέπει σιγά σιγά να αφαιρεθεί το δίχτυ της κρατικής προστασίας. Θα πρέπει μέσα από την αναδιοργάνωση, το κράτος να δώσει ένα καλάμι στους εργαζόμενους αντί ένα κιλό ψάρια.

Κοινωνική πολιτική δεν μπορεί να γίνει με άδειο στομάχι και με δανεικά. Θα πρέπει αυτοί οι πόροι να υπάρχουν. Τώρα αν αυτό σημαίνει στάση πληρωμών, μείωση του κράτους, μεγάλη μείωση των συντάξεων και να ζούμε με τα έσοδα που εισπράττουμε, δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό.

Επίσης διαφωνώ με όσους τρέμουν τη μείωση του ΑΕΠ. Αν οι πόροι που έχει στη διάθεση του το κράτος είναι κατά 25 δις λιγότερα από τις πραγματικές μας δυνατότητες, τότε ίσως θα πρέπει να δούμε μια μείωση του ΑΕΠ κατά 10% αντί να δανειζόμαστε και να προσποιούμαστε ότι έχουμε ανάπτυξη.

Αντιλαμβάνομαι ότι όλα τα παραπάνω που λέω θα επιφέρουν μεγάλες κοινωνικές αναταραχές και βραχυπρόθεσμη οικονομική ύφεση, αλλά αν δρομολογηθούν οι αλλαγές που προτείνω, βάζουμε τα θεμέλια για μόνιμες αλλαγές στην νοοτροπία και θέτουμε τις βάσεις για το νέο αναπτυξιακό μοντέλο της Ελλάδος για τα επόμενα 100 χρόνια.

Γιώργος Καισάριος

Αναδημοσίευση απο http://www.market-talk.net/index.php/id/8128

0 Responses to “Τι θα πρέπει να γίνει για να μπουν οι βάσεις για μια καινούργια Ελλάδα”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s





Αρέσει σε %d bloggers: