Από τον Όθωνα στον Ρεχάγκελ

ΦΤΑΙΝΕ οι Γερμανοί. Φταίνε, όχι γιατί αρνούνται να αναγνωρίσουν ότι αντλούν από τον φτωχό Νότο ένα σημαντικό μέρος της δικής τους ευημερίας. Ούτε επειδή ατέγκτως περιφρονούν τον ενδεή τους εταίρο, κινημένοι από την φαντασίωση μιας τάχα άτρωτης αυτάρκειας.

Φταίνε γιατί κάποτε υπήρξαν ρομαντικοί… Και οι ρομαντικοί Γερμανοί του 19ου αιώνα έκαναν τους Έλληνες αυτό που είναι. Αυτοί- περισσότερο κι από τους φιλέλληνες της Αγγλίας του Βύρωνα- έπλασαν ως πνευματική τους πατρίδα μια Ελλάδα του ωραίου, του μεγάλου και του αληθινού. Και εξήγαγαν (πάντα εξάγουν οι Γερμανοί!) μια εξιδανικευμένη εικόνα του Έλληνα στους ίδιους τους Έλληνες. Τους υπέβαλαν την ιδέα ότι ήταν οι νόμιμοι κληρονόμοι ενός μεγαλείου και ταυτόχρονα όμηροι του οθωμανικού σκότους. Κι έτσι κατάφεραν να ενσπείρουν τη διπολική διαταραχή που ταλαιπωρεί μέχρι σήμερα τον ψυχισμό του έθνους: από τη μια τιτουλάριοι ευγενούς καταγωγής. Από την άλλη αιώνια θύματα μιας κάποιας συνωμοσίας.

Περίπου έτσι περιγράφει την καλλιέργεια της εθνικής μας ταυτότητας ο Jens Jessen, αρθρογράφος της εφημερίδας «Die Ζeit». «Όπως τα hedge funds», γράφει, «που τώρα τζογάρουν με την πιστoληπτική ικανότητα της Ελλάδας, ομοίως και οι Γερμανοί πάντοτε τζόγαραν με την ταυτότητα των Ελλήνων: πότε υπέρ και πότε κατά της ταύτισής τους με τους αρχαίους».

Φταίει, λοιπόν, ο ρομαντισμός των Γερμανών για το εκκρεμές μεταξύ μεγαλοϊδεατισμού και αυτολύπησης που ζαλίζει διαχρονικά τους Έλληνες. Φταίει ο πρίγκιπας Οtto Friedrich Ludwig von Wittelsbach που μετέφερε την πρωτεύουσα του νεογέννητου βασιλείου από το ταπεινό Ναύπλιο στις ευκλεείς Αθήνες. Φταίει κι ο άλλος Ότο, ο Ρεχάγκελ, που μας έδωσε το ποδοσφαιρικό άλλοθι για να κομπάζουμε για τα επιτεύγματα της ευζωνικής τεστοστερόνης.

Είναι βαριά η ζάλη του τσολιά. Και φαίνεται στον τρόπο που υποφέρουμε τις πρώτες ημέρες της δυσκολότερης δοκιμασίας στη σύγχρονη ιστορία μας. Τώρα που η Μέρκελ μουλαρώνει και οι άρπαγες των αγορών διαγράφουν κύκλους πάνω από τα κεφάλια μας, τώρα που «διεθνοποιήσαμε το πρόβλημά μας», σκηνοθετούμε πάλι την κρίση ως θρίλερ που εκτυλίσσεται αλλού, ερήμην και εις βάρος μας. Τώρα είμαστε έτοιμοι πάλι να αγνοήσουμε ότι το πρώτο που χρειαζόμαστε είναι να επανεφεύρουμε τον εαυτό μας.

Του Μιχάλη Τσιντσίνη

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 18 Μαρτίου 2010 – ΤΑ ΝΕΑ

0 Responses to “Από τον Όθωνα στον Ρεχάγκελ”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s





Αρέσει σε %d bloggers: