Archive Page 2

«Ο άνθρωπος είναι απο ατσάλι, το τανκ είναι μόνο ένα κομμάτι σίδερο»

Διαβάζοντας ειδήσεις σε διάφορες ιστοσελίδες, έπεσα πάνω σε αυτή την είδηση: Ηλικιωμένοι Ιάπωνες προσφέρονται να καθαρίσουν τη Φουκουσίμα! Συνοπτικά, οι ηλικιωμένοι ιάπωνες προσφέρονται να φάνε αυτοί τη ραδιενέργεια παρά οι νέοι που έχουν όλη τη ζωή μπροστά τους. Μου ήρθε στο μυαλό μια φράση που είχα δει σε μια ταινία. Η ταινία λέγεται Lebanon και η φράση ήταν χαραγμένη στο εσωτερικό ενος άρματος μάχης: «Ο άνθρωπος είναι απο ατσάλι, το τανκ είναι μόνο ένα κομμάτι σίδερο».

Ας τα βλέπουν οι δικοί μας χοντρόπετσοι πολιτικάντηδες για να καταλάβουν -ίσως- τι σημαίνει αγάπη για το λαό και κυρίως για τη νέα γενιά. Τ’ακούτε χοντρόπετσοι βολεμένοι;


Yara

Una frase criptica nascosta in una pagina di Wikipedia. Uno scherzo di cattivo gusto o una pista da seguire ?

 

Oggi ho letto una notizia abbastanza strana. Un navigatore del web mentre cercava informazioni sul nome della sua figlia Vesna è capitato sulla pagina wikipedia del film «Vesna Va Veloce«. Le coincidenze non mancano di certo, la più strana delle quali riguarda l’origine dei nomi Vesna (croato) e Yara (azteco) il cui significato è per entrambi «primavera».  Il lettore si era accorto di una serie di strani refusi. Nel testo c’erano delle parole apparentemente fuori contesto.

Mettendo in ordine i refusi si ottiene:

so dove
si
trova
il
corpo
yara

contattate
il numero

3
4
5
60
70
820

La pagina di wikipedia ora è stata editata (ma posto lo screenshot preso dalla cache di Bing (quella di google è già stata ripulita)

La pagina prima dell’editing era questa: http://img545.imageshack.us/img545/8053/wikipediaz.jpg

Probabilmente è la solita trovata di qualche genio in cerca di notorietà ma a me qualche brivido è venuto…

Ora, l’autore può aver tirato a indovinare, ma come sapeva del “corpo” 17 giorni prima del ritrovamento?

Se si tratta di uno scherzo ai danni di qualcuno spero che l’autore sia preso a calci nei denti con violenza…

Για τα παιδιά της ομάδας ΔΙ.ΑΣ

Τον Δεκέμβριο του 2008 κάποιοι θεώρησαν ότι θα έπρεπε να καεί η Αθήνα εξαιτίας του άδικου θανάτου ενός παιδιού 15 χρονών από σφαίρα αστυνομικού. Ο αστυνομικός συνελήφθη,  δικάστηκε και καταδικάστηκε. Η Αθήνα πάντως κάηκε προκαταβολικά. Χτες είχαμε τον επίσης άδικο θάνατο 2 παιδιών 22 και 23 χρόνων, αστυνομικών της ομάδας ΔΙ.ΑΣ.  την ώρα του καθήκοντος από σφαίρες εγκληματιών. Δε βγήκε όμως κανείς να κάψει και να καταστρέψει ως ένδειξη «οργής » για το γεγονός. Αναρωτιέμαι γιατί…Η ζωή τους είχε μικρότερη αξία από του Γρηγορόπουλου; Η υπεράσπιση της κοινωνίας από εγκληματίες δεν είναι πράξη αρκετά ευγενής; Δεν παίζουν τη ζωή τους κορώνα γράμματα κάθε μέρα για μάς δεδομένου του ότι στην Αθήνα υπάρχουν πια περισσότερα όπλα από την Καμπούλ ; Κι’όλα αυτά για 1000 ευρώ το μήνα όταν το χρήμα ρέει άφθονο προς τις απανταχού offshore πολιτικών, τις ΜΚΟ ημετέρων, για τα νεοκλασικά απέναντι από την Ακρόπολη κλπ κλπ… Προς τι λοιπόν η επιλεκτική ευαισθησία κάποιων ψευτοαριστερών και δήθεν επαναστατών που με τόση προθυμία ρήμαζαν τα πάντα πριν 2 χρόνια ενώ τώρα απλά.. «θλιβονται» (;;) για το γεγονός.

Θα ήταν ενδιαφέρον να ρωτήσουμε τον απλό πολίτη του κέντρου της Αθήνας τι φοβάται περισσότερο: την πιθανότητα να του επιτεθεί ένας ψυχολογικά ασταθής αστυνομικός ή να του επιτεθούν λαθρομετανάστες όταν περνάει από κάποιο δρόμο του κέντρου; Θα ήταν επίσης ενδιαφέρον να ρωτήσουμε ένα βενζινοπώλη τι φοβάται περισσότερο: την πιθανότητα να του επιτεθεί ένας ψυχολογικά ασταθής αστυνομικός ή να τον ληστέψει κάποια σπείρα κακοποιών το βράδυ στο πρατήριό του. Νομίζω ότι οι απαντήσεις είναι προφανείς!

Ποιοί είναι αυτοί λοιπόν που συστηματικά παραμορφώνουν την έννοια του καλού και του κακού, στοχοποιώντας θεσμούς που, παρά τα όσα σάπια μήλα, θα πρέπει να υπερασπίζονται από το κοινωνικό σύνολο; Ο Κορκονέας είχε όνομα και επίθετο γι’αυτό και πιάστηκε και καταδικάστηκε. Θα καταλάβαινα να γίνουν επεισόδια εάν αθωωνόταν αλλά καταδικάστηκε. Όμως τα επεισόδια έγιναν ούτως ή άλλως λες και κάποιοι περίμεναν την ευκαιρία χωρίς να περιμένουν την όποια απόφαση Δικαστηρίου.

Τα παιδιά χτες σκοτώθηκαν από το κοινό έγκλημα ( ή την τρομοκρατία) που αναγκάζουν όλους μας καθημερινά να ζούμε υπό το καθεστώς φόβου. Σε τελική ανάλυση ο Κορκονέας δεν είναι ο κανόνας στην ΕΛ.ΑΣ ενώ η καθημερινή εγκληματικότητα τείνει να γίνει κανόνας στην Αθήνα.  Κι όμως για τον Αλέξη έκαιγαν επί μέρες την Αθήνα. Για τα δυο παιδιά που χάθηκαν ενάντια σε εγκληματίες που είχαν μόλις διαπράξει ληστεία, ξύλινα λόγια. Αλλά ξέχασα, οι αστυνομικοί δεν είναι άνθρωποι με ανάγκες, όνειρα και οικογένεια σαν κι εμάς, είναι …«μπάτσοι» σωστά; Αμέτρητη υποκρισία και ντροπή!

Συστηματική Σκληροδερμία

Στη Γερμανία έχουμε παραίτηση του υπουργού άμυνας επειδή…του βρήκαν οτι αντέγραψε στη διδακτορική διατριβή του!!!

Γερμανία: Παραιτείται ο υπ. Άμυνας Καρλ Τέοντορ τσου Γκούτεμπεργκ

Στην Ελλάδα με όλα τα σκάνδαλα, τις offshore,τα Βατοπέδια τις μίζες, τα υποβρύχια, τα Νεοκλασικά απέναντι απο την Ακρόπολή κλπ κλπ ακόμα να παραιτηθεί κάποιος..Μάλλον οι πολιτικοί μας πάσχουν απο μια σπάνια ασθένεια, τη συστηματική  σκληροδερμία!..ή… για να το πω αλλιώς ΧΟΝΤΡΟΠΕΤΣΟΙ !!

Ο ελέφαντας λαός δεν είναι και τόσο αθώος…

Διάβασα σε ένα άλλο ιστολόγιο την εξής ανάρτηση:  Τι θα γίνει όταν ο ελέφαντας λαός αντιληφθεί

Η ένσταση που έχω είναι στη χρησιμοποίηση του όρου λαός γενικότερα και θεωρώντας οτι ο λαός έχει πάντα περίπου το ακαταλόγιστο. Να μη ξεχνάμε  οτι ο «ελέφαντας λαός» δεν είναι τόσο αθώος πάντα. Πόσοι συμπολίτες μας δεν είχαν συναλλαγές με τα λαμόγια που σωστά καταγγέλλει η ανάρτηση;  Αν θεωρήσουμε μια μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας αποτελούμενη από 10 ανθρώπους, ο πιο καπάτσος και αδίστακτος θα γίνει το λαμόγιο με το οποίο συναλλάσσονται οι 4 ας πούμε για να βολευτούν σε βάρος των υπόλοιπων 5. Αρα δεν αρκεί να μιλάμε  γενικά για «λαό» αλλά για τα υγιή στρώματα του λαού, αυτά που συνειδητά δεν συμμετέχουν στο φαγοπότι. Υπάρχουν τα λαμόγια, υπάρχουν οι βολεμένοι, υπάρχουν οι wanabee βολεμένοι (που ήθελαν αλλά δεν τους έκατσε) και κάπου στο τέλος υπάρχουν αυτοί που βλέπουν τι γίνεται, αηδιάζουν, και απλά δε συμμετέχουν στο πλιάτσικο. Μόνο από αυτούς υπάρχει ελπίδα. Πόσοι πολιτικοί δεν υπόσχονται ρουσφέτια γιατί ξέρουν οτι αλλιώς δεν βγαίνουν; Και πόσοι απο εμάς δεν έχουν ψηφίσει το τάδε κόμμα λόγω υπόσχεσης για τακτοποίηση όταν και αν βγει; Επομένως, όπως και στο εμπόριο, προσφορά υπάρχει όπου υπάρχει και ζήτηση. Τόσο απλά.

Η ελληνική κοινωνία είναι διαβρωμένη σε μεγάλο βαθμό από τις χρόνιες ασθένειες της φυλής: τεμπελιά, κουτοπονηριά κλπ κατάλοιπα μιας νοοτροπίας που διαμορφώθηκε στην τουρκοκρατία. Θεωρείσαι πετυχημένος αν καταφέρεις και πλουτίσεις εύκολα και χωρίς κόπο, ανεξάρτητα από το αν στη συνταγή υπάρχει παρανομία ή κοινωνική αδικία. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και ο καταφερτζής δεν απομονώνεται ούτε απαξιώνεται ηθικά αλλά αντίθετα δέχεται το θαυμασμό των γύρω του και ίσως μια καλή νύφη (που πάει να πιάσει την καλή στα ίδια πρότυπα) με την παρότρυνση της μαμάς. Το γερμανικό μένος εναντίον μας οφείλεται στο ότι η πλειοψηφία των πολιτών στους λαούς αυτούς έχει συνηθίσει την τυπικότητα και τη μεθοδικότητα και απλά είναι αλλεργικοί στο «άρπα κόλα», στο περίπου και στο «έλα μωρέ». Δεν είναι θέμα ανθελληνικότητας ως έκφραση ρατσισμού αλλά απέχθεια προς την νοοτροπία της ανοργανωσιάς και της προχειρότητας από όπου και αν προέρχεται αυτή (εν προκειμένω από τους έλληνες) ειδικά τώρα που οι οικονομίες είναι ενωμένες και ο ένας τραβάει κάτω τον άλλον. Το αν είναι βιώσιμο το οικοδόμημα του ευρώ από τη στιγμή που υπάρχει τέτοιο χάσμα όχι μόνο νοοτροπίας αλλά και συμφερόντων μεταξύ των κρατών είναι μεγάλο θέμα. Το σίγουρο είναι ότι η Ελλάδα έτσι όπως έχουμε μάθει δεν προχωράει. Σίγουρα κρύβονται και οικονιμικά συμφέροντα, στόχος είναι και το ευρώ, αλλά γιατί διάλεξαν την Ελλάδα;  Η απάντηση είναι γιατί οι χρόνιες παθογένειές της την κατέστησαν τον πιο αδύναμο κρίκο και για αυτό φταίμε εμείς και όχι οι ξένες δυνάμεις! Μόνο από τα σχολεία μπορεί να αλλάξει κάτι, μόνο με αλλαγή νοοτροπίας στη νέα γενιά, ανεξάρτητη ενημέρωση και ομοψυχία…και όχι από αυτούς που δυστυχώς ολημερίς ασχολούνται με πορνίδια τύπου Τζούλια.

Από τον Όθωνα στον Ρεχάγκελ

ΦΤΑΙΝΕ οι Γερμανοί. Φταίνε, όχι γιατί αρνούνται να αναγνωρίσουν ότι αντλούν από τον φτωχό Νότο ένα σημαντικό μέρος της δικής τους ευημερίας. Ούτε επειδή ατέγκτως περιφρονούν τον ενδεή τους εταίρο, κινημένοι από την φαντασίωση μιας τάχα άτρωτης αυτάρκειας.

Φταίνε γιατί κάποτε υπήρξαν ρομαντικοί… Και οι ρομαντικοί Γερμανοί του 19ου αιώνα έκαναν τους Έλληνες αυτό που είναι. Αυτοί- περισσότερο κι από τους φιλέλληνες της Αγγλίας του Βύρωνα- έπλασαν ως πνευματική τους πατρίδα μια Ελλάδα του ωραίου, του μεγάλου και του αληθινού. Και εξήγαγαν (πάντα εξάγουν οι Γερμανοί!) μια εξιδανικευμένη εικόνα του Έλληνα στους ίδιους τους Έλληνες. Τους υπέβαλαν την ιδέα ότι ήταν οι νόμιμοι κληρονόμοι ενός μεγαλείου και ταυτόχρονα όμηροι του οθωμανικού σκότους. Κι έτσι κατάφεραν να ενσπείρουν τη διπολική διαταραχή που ταλαιπωρεί μέχρι σήμερα τον ψυχισμό του έθνους: από τη μια τιτουλάριοι ευγενούς καταγωγής. Από την άλλη αιώνια θύματα μιας κάποιας συνωμοσίας.

Περίπου έτσι περιγράφει την καλλιέργεια της εθνικής μας ταυτότητας ο Jens Jessen, αρθρογράφος της εφημερίδας «Die Ζeit». «Όπως τα hedge funds», γράφει, «που τώρα τζογάρουν με την πιστoληπτική ικανότητα της Ελλάδας, ομοίως και οι Γερμανοί πάντοτε τζόγαραν με την ταυτότητα των Ελλήνων: πότε υπέρ και πότε κατά της ταύτισής τους με τους αρχαίους».

Φταίει, λοιπόν, ο ρομαντισμός των Γερμανών για το εκκρεμές μεταξύ μεγαλοϊδεατισμού και αυτολύπησης που ζαλίζει διαχρονικά τους Έλληνες. Φταίει ο πρίγκιπας Οtto Friedrich Ludwig von Wittelsbach που μετέφερε την πρωτεύουσα του νεογέννητου βασιλείου από το ταπεινό Ναύπλιο στις ευκλεείς Αθήνες. Φταίει κι ο άλλος Ότο, ο Ρεχάγκελ, που μας έδωσε το ποδοσφαιρικό άλλοθι για να κομπάζουμε για τα επιτεύγματα της ευζωνικής τεστοστερόνης.

Είναι βαριά η ζάλη του τσολιά. Και φαίνεται στον τρόπο που υποφέρουμε τις πρώτες ημέρες της δυσκολότερης δοκιμασίας στη σύγχρονη ιστορία μας. Τώρα που η Μέρκελ μουλαρώνει και οι άρπαγες των αγορών διαγράφουν κύκλους πάνω από τα κεφάλια μας, τώρα που «διεθνοποιήσαμε το πρόβλημά μας», σκηνοθετούμε πάλι την κρίση ως θρίλερ που εκτυλίσσεται αλλού, ερήμην και εις βάρος μας. Τώρα είμαστε έτοιμοι πάλι να αγνοήσουμε ότι το πρώτο που χρειαζόμαστε είναι να επανεφεύρουμε τον εαυτό μας.

Του Μιχάλη Τσιντσίνη

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 18 Μαρτίου 2010 – ΤΑ ΝΕΑ

Τι θα πρέπει να γίνει για να μπουν οι βάσεις για μια καινούργια Ελλάδα

Σε πρόσφατη παρουσίαση, η Μιράντα Ξαφά είπε ότι στην Ιρλανδία το τραπεζικό σύστημα χαντάκωσε τα δημοσιονομικά της Ιρλανδίας ενώ στην Ελλάδα, το δημοσιονομικό πρόβλημα έχει χαντακώσει τις τράπεζες.

Για όσους δεν κατάλαβαν, αυτό σημαίνει το εξής. Δεν είναι το μοντέλο ανάπτυξης της Ιρλανδίας που προκάλεσε την κρίση, αλλά το πολύ μεγάλο ρίσκο που πήραν οι τράπεζες.  Στην Ελλάδα όμως, σε αντίθεση με την Ιρλανδία, φταίει κατά βάση το μοντέλο λειτουργίας του κράτους και όχι οι τράπεζες. Ουσιαστικά δηλαδή, το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι το ίδιο το σύστημα.

Στο ερώτημα λοιπόν του τι θα πρέπει να κάνουμε για να αλλάξει η κατάσταση στην Ελλάδα, η απάντηση είναι θα πρέπει να αλλάξει το σύστημα. Αν δηλαδή οι αλλαγές θα είναι προς την κατεύθυνση του απλά να αλλάξουμε μερικούς νόμους, χωρίς να αλλάξουμε τους θεσμούς, τότε οι αλλαγές δεν θα έχουν κανένα αποτέλεσμα.

Παράδειγμα: Το να ανοίξουμε τα κλειστά επαγγέλματα είναι απλά ένα μέτρο και όχι μια θεσμική αλλαγή. Ναι μεν ανοίγοντας τα κλειστά επαγγέλματα θα δούμε ορισμένα ευεργετικά αποτελέσματα, αλλά όχι αυτά που φανταζόμαστε. Το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων θα επιφέρει μερικές μονάδες αύξηση της παραγωγικότητας και μείωση σε ορισμένες τιμές στους τελικούς καταναλωτές, αλλά δεν θα ενθαρρύνει το επιχειρηματικό ρίσκο και δεν θα αποδώσει σε επενδύσεις. Για να γίνει αυτά θα πρέπει να γίνουν θεσμικές αλλαγές που αλλάζουν τον τρόπο λειτουργίας και τον τρόπο σκέψης. Ως εκ τούτου, οι προτάσεις που θα διαβάστε πιο κάτω έχουν να κάνουν με ριζικές αλλαγές στο πως λειτουργούμε και όχι απλά  μικρές παρεμβάσεις στο υπάρχων σύστημα. Επίσης, αυτά δεν παρά ένα μικρό μέρος αυτών που πρέπει να γίνουν, αλλά κατά την άποψη μου, είναι οι βασικές κατευθύνσεις για να δούμε μόνιμες αλλαγές.

Ένα από τα προβλήματα που έχουμε ως χώρα είναι ότι δεν ξέρουμε τι θα πρέπει να κάνουμε όταν αντιμετωπίζουμε ένα πρόβλημα. Ο λόγος για αυτό είναι διότι αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις (οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι και η κυβέρνηση) , είναι οι λιγότεροι άξιοι. Ο λόγος για αυτό είναι διότι η εκλογή τους είναι προϊόν μη αξιοκρατικής εκλογικής διαδικασίας. Ο λόγος για αυτό είναι διότι απλά δεν έχουμε δημοκρατία, αλλά ένα σύστημα φεουδαρχίας με κληρονομικό δικαίωμα. Άρα προτού μιλήσουμε για το οτιδήποτε, θα πρέπει να αλλάξει το πολιτικό οργανόγραμμα της χώρας μας με σκοπό να εκδημοκρατίσουμε. Παρακαλώ διαβάστε: Εισαγωγή στο γιατί δεν έχουμε δημοκρατία

Το δεύτερο που θα πρέπει να γίνει είναι ότι θα πρέπει να μειωθούν οι μισθοί του δημοσίου τομέα έτσι ώστε να είναι χαμηλότεροι από τον ιδιωτικό τομέα. Όσο οι μισθοί του δημοσίου είναι υψηλότεροι, τόσο ο μέσος Έλληνας δεν θα παίρνει ρίσκο και δεν θα λειτουργούν οι φυσικοί νόμοι του risk reward ratio. Μεγάλο ρίσκο – μεγάλο κέρδος, μικρό ρίσκο – μικρό κέρδος και καθόλου ρίσκο – καθόλου κέρδος.

Το τρίτο πράγμα που θα πρέπει να γίνει είναι ότι θα πρέπει να ανοίξει το ασφαλιστικό. Δεν μπορώ να δώσω αρκετή έμφαση στο ότι το ασφαλιστικό είναι με διαφορά το μεγαλύτερο  πρόβλημα που έχει η Ελλάδα. Περί τα 17 δις ξόδεψε το Ελληνικό κράτος για συντάξεις το 2009. Αυτό το κονδύλι δεν θα έπρεπε να υπάρχει καν στον προϋπολογισμό. Η λεγόμενη τριμερή χρηματοδότηση δεν είναι τίποτα άλλο από έναν εξαντλητικό φόρο που έχει επιβληθεί στο σύνολο του Ελληνικού λαού (και ειδικά στην πραγματική οικονομία)  για να μπορεί η αριστοκρατία του δημοσίου και τα παρακλάδια αυτού (πχ ΕΡΤ, στρατιωτικοί και ειδικά οι δικαστικοί) να παίρνει υπέρογκες συντάξεις. Επίσης θα πρέπει να μπουν οι βάσεις για να μεταπηδήσουμε σε ένα κεφαλαιοποιητικό σύστημα για να μην έχουν προβλήματα οι επόμενες γενεές αλλά και η Ελλάδα στο σύνολο.

Οι συντάξεις θα πρέπει να μειωθούν στα όρια του κατωτάτου μισθού και ίσως και παρακάτω. Αν δεν γίνει αυτό (είμαι κατηγορηματικός), η Ελλάδα δεν έχει κανένα μέλλον. Τα πρόσφατα καραγκιοζλίκια με τα κουπόνια δεν θα επιφέρουν κανένα αποτέλεσμα. Η σπατάλη πόρων είναι το πρόβλημα και όχι τα έσοδα του συστήματος. Περισσότερα για αυτό το θέμα στο άρθρο: Γιατί να παίρνουν όλοι σύνταξη;.

Η διοικητική δομή της χώρας επίσης θα πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα. Το σχέδιο Καλλικράτης είναι στη σωστή κατεύθυνση, αλλά είναι συντηρητικό. Η Νέα Υόρκη έχει 8 εκ κατοίκους και μόνο έναν δήμαρχο. Δεν βλέπω τον λόγο η Αθήνα να έχει περί τους 52 δήμους και κοινότητες με 4 εκ κατοίκους. Αυτό είναι τρομερή σπατάλη πόρων. Ακόμα και σε επίπεδο διαφθοράς να το δούμε, άλλο είναι να προσπαθείς να καταπολεμάς την διαφθορά σε 52 δημαρχιακά μέγαρα και άλλο σε ένα. Τα περισσότερα διοικητικά κτήρια θα έβγαιναν προς πώληση και θα μπορούσε να ενισχυθεί πάρα πολύ ο θεσμός των ΚΕΠ.

Ο δημόσιος τομέας επίσης θα πρέπει να συρρικνωθεί. Στη Δανία έμαθα πρόσφατα ότι δεν υπάρχει η έννοια της μονιμότητας. Σε πρόσφατη παρουσίαση του Δανού πρεσβευτή, ο ίδιος είπε ότι έχει απολύσει εκατοντάδες δημοσίους υπαλλήλους, μεταξύ αυτών και πολλούς πρεσβευτές. Όχι διότι δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους, αλλά διότι απλά δεν τους είχε πλέον ανάγκη το κράτος. Θα πρέπει και εδώ να υιοθετήσουμε ανάλογη κουλτούρα. Το πόσο θα πρέπει να μειωθεί ο δημόσιος τομέας δεν ξέρω ακριβώς, αλλά ένα 30% θα έλεγα ότι είναι εφικτό.

Όλα τα παραπάνω είναι προς την κατεύθυνση των εξοικονόμηση πόρων. Η επόμενη ενότητα έχει σχέση με το κομμάτι της ανάπτυξης.

Το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να γίνει είναι να μειωθούν οι φόροι στις εταιρείες στο 15-20% και να καταργηθεί η προκαταβολή φόρου. Βραχυπρόθεσμα και μέχρι να αναρρώσουμε ανταγωνιστικά, θα πρέπει να έχουμε τους χαμηλότερους φόρους μεταξύ των ανεπτυγμένων χωρών αλλά και μεταξύ πολλών αναπτυσσόμενων χωρών. Στην Αμερική οι εταιρείες αντί να προκαταβάλουν φόρους, πληρώνουν την τρέχον φορολογία που τους αναλογεί κάθε τρίμηνο. Νομίζω κάτι τέτοιο μπορεί πολύ εύκολα να εφαρμοστεί και εδώ και θα έδινε μεγάλη ένεση ρευστότητας στην αγορά χωρίς ουσιαστικά να κοστίσει σε κανέναν τίποτα.

Το δεύτερο που θα πρέπει να αλλάξει είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργούνται εταιρείες. Θα πρέπει να δημιουργηθεί μια ανεξάρτητη κεντρική διοικητική αρχή (και να καταργηθούν οι Νομαρχίες) όπου, με μια εύκολη online διαδικασία θα μπορούσε οποιοσδήποτε στην Ελλάδα η στο εξωτερικό να δημιουργήσει μια εταιρεία τύπου Α.Ε. με όσο μετοχικό κεφάλαιο θέλει. Προσωπικές εταιρείες στο εξωτερικό για όσους δεν το ξέρουν είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Θα πρέπει επίσης να καταργηθούν οι δημοσιεύσεις ισολογισμών. Τέτοια στοιχεία θα μπορούν να δημοσιεύονται έναντι συνδρομής από αυτή την καινούργια αρχή. Δεν μπορούμε να επιβαρύνουμε τον επιχειρηματικό τομέα (ειδικά τις μικρές επιχειρήσεις) με ανώφελα έξοδα για να έχουμε περισσότερους δημοσιογράφους που δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα.

Για να γίνουν επενδύσεις, θα πρέπει αυτός που επενδύει να έχει εμπιστοσύνη στο ότι, αν αδικηθεί, θα μπορεί να βρει το δίκαιο του. Πέραν από νόμους (που δεν έχουμε) χρειάζονται ειδικευμένα δικαστήρια για να διαχειρίζονται εταιρικά θέματα. Μεταξύ άλλων και ειδικευμένα πτωχευτικά δικαστήρια. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι η πολιτεία του Delaware είναι ο αγαπημένος προορισμός έδρας των μεγαλυτέρων εταιρειών του κόσμου.

Τέλος, δεν μπορούμε να κάνουμε πολλές από αυτές τις αλλαγές χωρίς να λάβουμε υπόψη τον κοινωνικό παράγοντα.

Όταν μια εταιρεία έχει προβλήματα ρευστότητας, τότε πάει στο δικαστήριο να πάρει άδεια για να προφυλαχτεί από τους πιστωτές της. Αυτό στην Αμερική λέγεται chapter 11 bankruptcy. Το ίδιο ίσως χρειαστεί να κάνουμε και εμείς. Προκειμένου να ενορχηστρωθεί η αναδιοργάνωση του κράτους, θα πρέπει να υπάρχουν αρκετοί πόροι μέχρι να δούμε τα πρώτα αποτελέσματα αυτής της αναδιοργάνωσης. Αυτό όπως αντιλαμβάνεστε μεταφράζεται ακόμα και σε στάση πληρωμών των ομολόγων του Ελληνικού δημοσίου για ένα χρονικό διάστημα.

Για να προχωρήσει το  κράτος σε ένα downsizing του δημοσίου τομέα,  θα πρέπει να υπάρχουν πόροι για να προσφέρεις κοινωνικές παροχές μέχρι να μπορεί να ορθοποδήσει η οικονομία. Είναι όμως προτιμότερο να πληρώνει το κράτος ταμείο ανεργίας για το 25% του ενεργού εργατικού δυναμικού, παρά να τους πληρώνει μισθό. Στην συνέχεια και όταν οι πιο πάνω αλλαγές ενεργοποιήσουν τα μανιώδες επιχειρηματικά ανακλαστικά των Ελλήνων (όπως και στο εξωτερικό) και αποκαταστηθεί η εμπιστοσύνη (που δεν υπάρχει τώρα), τότε και μόνο θα πρέπει σιγά σιγά να αφαιρεθεί το δίχτυ της κρατικής προστασίας. Θα πρέπει μέσα από την αναδιοργάνωση, το κράτος να δώσει ένα καλάμι στους εργαζόμενους αντί ένα κιλό ψάρια.

Κοινωνική πολιτική δεν μπορεί να γίνει με άδειο στομάχι και με δανεικά. Θα πρέπει αυτοί οι πόροι να υπάρχουν. Τώρα αν αυτό σημαίνει στάση πληρωμών, μείωση του κράτους, μεγάλη μείωση των συντάξεων και να ζούμε με τα έσοδα που εισπράττουμε, δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό.

Επίσης διαφωνώ με όσους τρέμουν τη μείωση του ΑΕΠ. Αν οι πόροι που έχει στη διάθεση του το κράτος είναι κατά 25 δις λιγότερα από τις πραγματικές μας δυνατότητες, τότε ίσως θα πρέπει να δούμε μια μείωση του ΑΕΠ κατά 10% αντί να δανειζόμαστε και να προσποιούμαστε ότι έχουμε ανάπτυξη.

Αντιλαμβάνομαι ότι όλα τα παραπάνω που λέω θα επιφέρουν μεγάλες κοινωνικές αναταραχές και βραχυπρόθεσμη οικονομική ύφεση, αλλά αν δρομολογηθούν οι αλλαγές που προτείνω, βάζουμε τα θεμέλια για μόνιμες αλλαγές στην νοοτροπία και θέτουμε τις βάσεις για το νέο αναπτυξιακό μοντέλο της Ελλάδος για τα επόμενα 100 χρόνια.

Γιώργος Καισάριος

Αναδημοσίευση απο http://www.market-talk.net/index.php/id/8128