Posts Tagged 'ελλάδα'

Μερικές σκέψεις για την απόφαση του ΔΔΧ της 05.12.2011

Η δίκη για την άσκηση veto της Ελλάδας στην ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ αποτελεί ένα stress test της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995. Στις 52 σελίδες της απόφασης εξετάζονται ενδελεχώς οι πτυχές της και τίθενται κάτω απο το πρίσμα της ερμηνείας του Δικαστηρίου.

Το δικαστήριο αποφάνθηκε οτι η Ελλάδα με τη συμπεριφορά της μπλόκαρε καταχρηστικά την είσοδο της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ συaνδέοντας την είσοδό της στη Συμμαχία με το θέμα του ονόματος χωρίς να έχει δικαιοδοσία να το κάνει έτσι όπως αυτό ορίζεται απο την Ενδιάμεση Συμφωνία. Να σημειωθεί οτι η Ενδιάμεση Συμφωνία δεν επιτρέπει στην ΠΓΔΜ να μπεί σε διεθνείς οργανισμούς με όνομα διαφορετικό του ΠΓΔΜ.  Στο κείμενο της απόφασής του το Δικαστήριο υπογραμμίζει και ένα «κενό» στην Ενδιάμεση Συμφωνία όπου η Ελλάδα δεν αντιτίθεται ρητά και πάντα στο να χρησιμοποιεί η ΠΓΔΜ το συνταγματικό της όνομα (Δημοκρατία της Μακεδονίας) όταν εκείνη αυτοπροσδιορίζεται.

Απόσπασμα απο την απόφαση της 5/12/2011 του Δικαστηρίου:

95. Article 1, paragraph 1, of the Interim Accord, provides that the Respondent will recognize the Applicant as an “independent and sovereign state” and that the Respondent will refer to it by a provisional designation (as “the former Yugoslav Republic of Macedonia”). Nowhere, however, does the Interim Accord require the Applicant to use the provisional designation in its dealings with the Respondent. On the contrary, the “Memorandum on ‘Practical Measures’ Related to the Interim Accord”, concluded by the Parties contemporaneously with the entry into force of the Interim Accord, expressly envisages that the Applicant will refer to itself as the “Republic of Macedonia” in its dealings with the Respondent. Thus, as of the entry into force of the Interim Accord, the Respondent did not insist that the Applicant forbear from the use of its constitutional name in all circumstances.

Η ενδιάμεση Συμφωνία προβλέπει οτι η ΠΓΔΜ θα πρέπει να χρησιμοποιεί τον όρο FYROM και όχι το συνταγματικό της όνομα για να μετέχει σε διεθνείς οργανισμούς. Το Δικαστήριο διακαίωσε την ΠΓΔΜ στο θέμα της συνόδου του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι διότι η Ελλάδα μπλόκαρε προληπτικά την είσοδό της στο ΝΑΤΟ στηριζόμενη στην προοπτική (prospect) οτι η ΠΓΔΜ θα χρησιμοποιούσε αυτό το όνομα στο εσωτερικό της συμμαχίας. Αυτό είναι μια υπόθεση κατα το Δικαστήριο.

Απόσπασμα απο την απόφαση της 5/12/2011 του Δικαστηρίου:

98. Taken together, therefore, the text of the second clause of Article 11, paragraph 1, when read in context and in light of the object and purpose of the treaty, cannot be interpreted to permit the Respondent to object to the Applicant’s admission to or membership in an organization because of the prospect that the Applicant would refer to itself in that organization using its constitutional name.

Η καταδίκη της Ελλάδας λοιπόν δεν προήλθε απο αυτό καθεαυτό το γεγονός οτι μπλόκαρε την ενταξιακή διαδικασία της ΠΓΔΜ αλλά απο το γεγονός οτι το έκανε χωρίς να συντρέχουν οι απαραίτητες για το Δικαστήριο προϋποθέσεις. Η απόφαση θα μπορούσε να είναι θετική για την Ελλάδα αν το Δικαστήριο θεωρούσε οτι η ΠΓΔΜ θα επεδίωκε να χαρακτηρίζεται ως Μακεδονία στο εσωτερικό της Συμμαχίας (ποιός έχει αμφιβολίες;) αλλά απο τη στιγμή που η Ελλάδα το μπλοκαρε αυτό προκαταβολικά το Δικαστήριο θεωρεί οτι έχει άδικο. Αυτό κατά τη γνώμη μου είναι ένα κρίσιμο σημείο στο οποίο η Ελλάδα θα μπορούσε να καταγγείλει την αδιάλλακτη συμπεριφορά της ΠΓΔΜ εδώ και χρόνια. Είναι σα να λες οτι απαγορεύεται να καταγγείλεις ένα κλέφτη που είναι έξω απο την πόρτα σου και ετοιμάζεται να μπεί γιατί δεν έχει διαπράξει ακόμα κανένα αδίκημα. Αντίθετα, μπορεί να σε καταγγείλει για συκοφαντική δυσφήμιση! Νομικά κατοχυρώνεσαι μόνο αν τον καταγγείλεις αφού μπει αλλά τότε το κακό έχει ήδη γίνει.

Κατά τη γνώμη μου, η Ελλάδα η Ελλάδα χειρίστηκε λάθος το θέμα του βέτο όχι επι της ουσίας (έπρεπε να το κάνει) αλλά επι της διαδικασίας και της μετέπειτα προσπάθειας πολιτικής εξαργύρωσής του απο τον Κ.Καραμανλή και την Ν.Μπακογιάννη. Η διαδικασία θα έπρεπε να γίνει χωρίς τυμπανοκρουσίες αλλά με σοβαρή και προετοιμασμένη ενημέρωση των κρατών μελών στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ ωστε να μην εκληφθεί η στάση της Ελλάδας ως βέτο (άρα και παραβίαση της ενδιάμεσης συμφωνίας) αλλά ως «παρατηρήσεις» στην ενταξιακή πορεία της ΠΓΔΜ. Κάποιοι έσπευσαν να στήσουν «φιέστα με πυροτεχνήματα» για ένα εθνικό θέμα που επιβάλει λεπτούς χειρισμούς. Αυτοί οι αδέξιοι θορυβώδεις χειρισμοί έδωσαν στην ΠΓΔΜ πάτημα για να σύρει την Ελλάδα στο Δικαστήριο της Χάγης, δίνοντας τη δυνατότητα σε ένα «τεχνικό» όργανο να βγάλει μια απόφαση πολιτική αλλά με νομικό μανδύα ερμηνεύοντας με μεγάλο βαθμό υποκειμενικότητας ένα κείμενο όπως η Ενδιάμεση Συμφωνία σε ένα θέμα με πολιτικές αλλά και σημαντικές εθνικές προεκτάσεις για την Ελλάδα. Άλλωστε η ΠΔΓΜ δεν είχε τίποτα να χάσει αφού η απόφαση του Βουκουρεστίου ήταν ήδη αρνητική γι’αυτήν. Ας μη ξεχνάμε οτι για διάφορους λόγους τα μεγάλα συμφέροντα θέλουν την ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ (Αγορά όπλων, πρόθυμα στρατεύματα για τις επιχειρήσεις στο Αφγανισταν κλπ ωστε να μειωθούν οι Αμερικανικές απώλειες σε στρατιώτες, διεύρυνση της Συμμαχίας κλπ). Αν μη τι άλλο, αν θέλει η Ελλάδα να εμποδίσει την ένταξή τους θα πρέπει να το κάνει με το σωστό τρόπο.

Το μεγάλο ερώτημα είναι εαν η απόφαση του δικαστηρίου μπορεί να επηρεάσει μελλοντικά την απόφαση της συνόδου του NATO το 2008 που υιοθέτησε ομόφωνα την ελληνική θέση: «Πρόσκληση μετά απο λύση στο όνομα». Για παράδειγμα, στην επόμενη σύνοδο του NATO ένα σενάριο θα μπορούσε να είναι η μεταστροφή των κρατών-μελών απο το ομόφωνο «όχι ένταξη πριν τη λύση στο όνομα» στο ομόφωνο (πλην Ελλάδας) «ναι» στηριζόμενα στην απόφαση του δικαστηρίου που θεώρησε καταχρηστικό το βέτο της Ελλάδας. Σε αυτή την περίπτωση η Χώρα μας θα βρισκόταν με την πλάτη στον τοίχο εφόσον δεν θα είχε πλέον δικαιολογία να μπλοκάρει την ένταξη λόγω του ονόματος.

Ολόκληρη η απόφαση του ΔΔΧ ΕΔΩ

Advertisements

Συστηματική Σκληροδερμία

Στη Γερμανία έχουμε παραίτηση του υπουργού άμυνας επειδή…του βρήκαν οτι αντέγραψε στη διδακτορική διατριβή του!!!

Γερμανία: Παραιτείται ο υπ. Άμυνας Καρλ Τέοντορ τσου Γκούτεμπεργκ

Στην Ελλάδα με όλα τα σκάνδαλα, τις offshore,τα Βατοπέδια τις μίζες, τα υποβρύχια, τα Νεοκλασικά απέναντι απο την Ακρόπολή κλπ κλπ ακόμα να παραιτηθεί κάποιος..Μάλλον οι πολιτικοί μας πάσχουν απο μια σπάνια ασθένεια, τη συστηματική  σκληροδερμία!..ή… για να το πω αλλιώς ΧΟΝΤΡΟΠΕΤΣΟΙ !!

Ο ελέφαντας λαός δεν είναι και τόσο αθώος…

Διάβασα σε ένα άλλο ιστολόγιο την εξής ανάρτηση:  Τι θα γίνει όταν ο ελέφαντας λαός αντιληφθεί

Η ένσταση που έχω είναι στη χρησιμοποίηση του όρου λαός γενικότερα και θεωρώντας οτι ο λαός έχει πάντα περίπου το ακαταλόγιστο. Να μη ξεχνάμε  οτι ο «ελέφαντας λαός» δεν είναι τόσο αθώος πάντα. Πόσοι συμπολίτες μας δεν είχαν συναλλαγές με τα λαμόγια που σωστά καταγγέλλει η ανάρτηση;  Αν θεωρήσουμε μια μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας αποτελούμενη από 10 ανθρώπους, ο πιο καπάτσος και αδίστακτος θα γίνει το λαμόγιο με το οποίο συναλλάσσονται οι 4 ας πούμε για να βολευτούν σε βάρος των υπόλοιπων 5. Αρα δεν αρκεί να μιλάμε  γενικά για «λαό» αλλά για τα υγιή στρώματα του λαού, αυτά που συνειδητά δεν συμμετέχουν στο φαγοπότι. Υπάρχουν τα λαμόγια, υπάρχουν οι βολεμένοι, υπάρχουν οι wanabee βολεμένοι (που ήθελαν αλλά δεν τους έκατσε) και κάπου στο τέλος υπάρχουν αυτοί που βλέπουν τι γίνεται, αηδιάζουν, και απλά δε συμμετέχουν στο πλιάτσικο. Μόνο από αυτούς υπάρχει ελπίδα. Πόσοι πολιτικοί δεν υπόσχονται ρουσφέτια γιατί ξέρουν οτι αλλιώς δεν βγαίνουν; Και πόσοι απο εμάς δεν έχουν ψηφίσει το τάδε κόμμα λόγω υπόσχεσης για τακτοποίηση όταν και αν βγει; Επομένως, όπως και στο εμπόριο, προσφορά υπάρχει όπου υπάρχει και ζήτηση. Τόσο απλά.

Η ελληνική κοινωνία είναι διαβρωμένη σε μεγάλο βαθμό από τις χρόνιες ασθένειες της φυλής: τεμπελιά, κουτοπονηριά κλπ κατάλοιπα μιας νοοτροπίας που διαμορφώθηκε στην τουρκοκρατία. Θεωρείσαι πετυχημένος αν καταφέρεις και πλουτίσεις εύκολα και χωρίς κόπο, ανεξάρτητα από το αν στη συνταγή υπάρχει παρανομία ή κοινωνική αδικία. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και ο καταφερτζής δεν απομονώνεται ούτε απαξιώνεται ηθικά αλλά αντίθετα δέχεται το θαυμασμό των γύρω του και ίσως μια καλή νύφη (που πάει να πιάσει την καλή στα ίδια πρότυπα) με την παρότρυνση της μαμάς. Το γερμανικό μένος εναντίον μας οφείλεται στο ότι η πλειοψηφία των πολιτών στους λαούς αυτούς έχει συνηθίσει την τυπικότητα και τη μεθοδικότητα και απλά είναι αλλεργικοί στο «άρπα κόλα», στο περίπου και στο «έλα μωρέ». Δεν είναι θέμα ανθελληνικότητας ως έκφραση ρατσισμού αλλά απέχθεια προς την νοοτροπία της ανοργανωσιάς και της προχειρότητας από όπου και αν προέρχεται αυτή (εν προκειμένω από τους έλληνες) ειδικά τώρα που οι οικονομίες είναι ενωμένες και ο ένας τραβάει κάτω τον άλλον. Το αν είναι βιώσιμο το οικοδόμημα του ευρώ από τη στιγμή που υπάρχει τέτοιο χάσμα όχι μόνο νοοτροπίας αλλά και συμφερόντων μεταξύ των κρατών είναι μεγάλο θέμα. Το σίγουρο είναι ότι η Ελλάδα έτσι όπως έχουμε μάθει δεν προχωράει. Σίγουρα κρύβονται και οικονιμικά συμφέροντα, στόχος είναι και το ευρώ, αλλά γιατί διάλεξαν την Ελλάδα;  Η απάντηση είναι γιατί οι χρόνιες παθογένειές της την κατέστησαν τον πιο αδύναμο κρίκο και για αυτό φταίμε εμείς και όχι οι ξένες δυνάμεις! Μόνο από τα σχολεία μπορεί να αλλάξει κάτι, μόνο με αλλαγή νοοτροπίας στη νέα γενιά, ανεξάρτητη ενημέρωση και ομοψυχία…και όχι από αυτούς που δυστυχώς ολημερίς ασχολούνται με πορνίδια τύπου Τζούλια.

Από τον Όθωνα στον Ρεχάγκελ

ΦΤΑΙΝΕ οι Γερμανοί. Φταίνε, όχι γιατί αρνούνται να αναγνωρίσουν ότι αντλούν από τον φτωχό Νότο ένα σημαντικό μέρος της δικής τους ευημερίας. Ούτε επειδή ατέγκτως περιφρονούν τον ενδεή τους εταίρο, κινημένοι από την φαντασίωση μιας τάχα άτρωτης αυτάρκειας.

Φταίνε γιατί κάποτε υπήρξαν ρομαντικοί… Και οι ρομαντικοί Γερμανοί του 19ου αιώνα έκαναν τους Έλληνες αυτό που είναι. Αυτοί- περισσότερο κι από τους φιλέλληνες της Αγγλίας του Βύρωνα- έπλασαν ως πνευματική τους πατρίδα μια Ελλάδα του ωραίου, του μεγάλου και του αληθινού. Και εξήγαγαν (πάντα εξάγουν οι Γερμανοί!) μια εξιδανικευμένη εικόνα του Έλληνα στους ίδιους τους Έλληνες. Τους υπέβαλαν την ιδέα ότι ήταν οι νόμιμοι κληρονόμοι ενός μεγαλείου και ταυτόχρονα όμηροι του οθωμανικού σκότους. Κι έτσι κατάφεραν να ενσπείρουν τη διπολική διαταραχή που ταλαιπωρεί μέχρι σήμερα τον ψυχισμό του έθνους: από τη μια τιτουλάριοι ευγενούς καταγωγής. Από την άλλη αιώνια θύματα μιας κάποιας συνωμοσίας.

Περίπου έτσι περιγράφει την καλλιέργεια της εθνικής μας ταυτότητας ο Jens Jessen, αρθρογράφος της εφημερίδας «Die Ζeit». «Όπως τα hedge funds», γράφει, «που τώρα τζογάρουν με την πιστoληπτική ικανότητα της Ελλάδας, ομοίως και οι Γερμανοί πάντοτε τζόγαραν με την ταυτότητα των Ελλήνων: πότε υπέρ και πότε κατά της ταύτισής τους με τους αρχαίους».

Φταίει, λοιπόν, ο ρομαντισμός των Γερμανών για το εκκρεμές μεταξύ μεγαλοϊδεατισμού και αυτολύπησης που ζαλίζει διαχρονικά τους Έλληνες. Φταίει ο πρίγκιπας Οtto Friedrich Ludwig von Wittelsbach που μετέφερε την πρωτεύουσα του νεογέννητου βασιλείου από το ταπεινό Ναύπλιο στις ευκλεείς Αθήνες. Φταίει κι ο άλλος Ότο, ο Ρεχάγκελ, που μας έδωσε το ποδοσφαιρικό άλλοθι για να κομπάζουμε για τα επιτεύγματα της ευζωνικής τεστοστερόνης.

Είναι βαριά η ζάλη του τσολιά. Και φαίνεται στον τρόπο που υποφέρουμε τις πρώτες ημέρες της δυσκολότερης δοκιμασίας στη σύγχρονη ιστορία μας. Τώρα που η Μέρκελ μουλαρώνει και οι άρπαγες των αγορών διαγράφουν κύκλους πάνω από τα κεφάλια μας, τώρα που «διεθνοποιήσαμε το πρόβλημά μας», σκηνοθετούμε πάλι την κρίση ως θρίλερ που εκτυλίσσεται αλλού, ερήμην και εις βάρος μας. Τώρα είμαστε έτοιμοι πάλι να αγνοήσουμε ότι το πρώτο που χρειαζόμαστε είναι να επανεφεύρουμε τον εαυτό μας.

Του Μιχάλη Τσιντσίνη

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 18 Μαρτίου 2010 – ΤΑ ΝΕΑ

Τι θα πρέπει να γίνει για να μπουν οι βάσεις για μια καινούργια Ελλάδα

Σε πρόσφατη παρουσίαση, η Μιράντα Ξαφά είπε ότι στην Ιρλανδία το τραπεζικό σύστημα χαντάκωσε τα δημοσιονομικά της Ιρλανδίας ενώ στην Ελλάδα, το δημοσιονομικό πρόβλημα έχει χαντακώσει τις τράπεζες.

Για όσους δεν κατάλαβαν, αυτό σημαίνει το εξής. Δεν είναι το μοντέλο ανάπτυξης της Ιρλανδίας που προκάλεσε την κρίση, αλλά το πολύ μεγάλο ρίσκο που πήραν οι τράπεζες.  Στην Ελλάδα όμως, σε αντίθεση με την Ιρλανδία, φταίει κατά βάση το μοντέλο λειτουργίας του κράτους και όχι οι τράπεζες. Ουσιαστικά δηλαδή, το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι το ίδιο το σύστημα.

Στο ερώτημα λοιπόν του τι θα πρέπει να κάνουμε για να αλλάξει η κατάσταση στην Ελλάδα, η απάντηση είναι θα πρέπει να αλλάξει το σύστημα. Αν δηλαδή οι αλλαγές θα είναι προς την κατεύθυνση του απλά να αλλάξουμε μερικούς νόμους, χωρίς να αλλάξουμε τους θεσμούς, τότε οι αλλαγές δεν θα έχουν κανένα αποτέλεσμα.

Παράδειγμα: Το να ανοίξουμε τα κλειστά επαγγέλματα είναι απλά ένα μέτρο και όχι μια θεσμική αλλαγή. Ναι μεν ανοίγοντας τα κλειστά επαγγέλματα θα δούμε ορισμένα ευεργετικά αποτελέσματα, αλλά όχι αυτά που φανταζόμαστε. Το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων θα επιφέρει μερικές μονάδες αύξηση της παραγωγικότητας και μείωση σε ορισμένες τιμές στους τελικούς καταναλωτές, αλλά δεν θα ενθαρρύνει το επιχειρηματικό ρίσκο και δεν θα αποδώσει σε επενδύσεις. Για να γίνει αυτά θα πρέπει να γίνουν θεσμικές αλλαγές που αλλάζουν τον τρόπο λειτουργίας και τον τρόπο σκέψης. Ως εκ τούτου, οι προτάσεις που θα διαβάστε πιο κάτω έχουν να κάνουν με ριζικές αλλαγές στο πως λειτουργούμε και όχι απλά  μικρές παρεμβάσεις στο υπάρχων σύστημα. Επίσης, αυτά δεν παρά ένα μικρό μέρος αυτών που πρέπει να γίνουν, αλλά κατά την άποψη μου, είναι οι βασικές κατευθύνσεις για να δούμε μόνιμες αλλαγές.

Ένα από τα προβλήματα που έχουμε ως χώρα είναι ότι δεν ξέρουμε τι θα πρέπει να κάνουμε όταν αντιμετωπίζουμε ένα πρόβλημα. Ο λόγος για αυτό είναι διότι αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις (οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι και η κυβέρνηση) , είναι οι λιγότεροι άξιοι. Ο λόγος για αυτό είναι διότι η εκλογή τους είναι προϊόν μη αξιοκρατικής εκλογικής διαδικασίας. Ο λόγος για αυτό είναι διότι απλά δεν έχουμε δημοκρατία, αλλά ένα σύστημα φεουδαρχίας με κληρονομικό δικαίωμα. Άρα προτού μιλήσουμε για το οτιδήποτε, θα πρέπει να αλλάξει το πολιτικό οργανόγραμμα της χώρας μας με σκοπό να εκδημοκρατίσουμε. Παρακαλώ διαβάστε: Εισαγωγή στο γιατί δεν έχουμε δημοκρατία

Το δεύτερο που θα πρέπει να γίνει είναι ότι θα πρέπει να μειωθούν οι μισθοί του δημοσίου τομέα έτσι ώστε να είναι χαμηλότεροι από τον ιδιωτικό τομέα. Όσο οι μισθοί του δημοσίου είναι υψηλότεροι, τόσο ο μέσος Έλληνας δεν θα παίρνει ρίσκο και δεν θα λειτουργούν οι φυσικοί νόμοι του risk reward ratio. Μεγάλο ρίσκο – μεγάλο κέρδος, μικρό ρίσκο – μικρό κέρδος και καθόλου ρίσκο – καθόλου κέρδος.

Το τρίτο πράγμα που θα πρέπει να γίνει είναι ότι θα πρέπει να ανοίξει το ασφαλιστικό. Δεν μπορώ να δώσω αρκετή έμφαση στο ότι το ασφαλιστικό είναι με διαφορά το μεγαλύτερο  πρόβλημα που έχει η Ελλάδα. Περί τα 17 δις ξόδεψε το Ελληνικό κράτος για συντάξεις το 2009. Αυτό το κονδύλι δεν θα έπρεπε να υπάρχει καν στον προϋπολογισμό. Η λεγόμενη τριμερή χρηματοδότηση δεν είναι τίποτα άλλο από έναν εξαντλητικό φόρο που έχει επιβληθεί στο σύνολο του Ελληνικού λαού (και ειδικά στην πραγματική οικονομία)  για να μπορεί η αριστοκρατία του δημοσίου και τα παρακλάδια αυτού (πχ ΕΡΤ, στρατιωτικοί και ειδικά οι δικαστικοί) να παίρνει υπέρογκες συντάξεις. Επίσης θα πρέπει να μπουν οι βάσεις για να μεταπηδήσουμε σε ένα κεφαλαιοποιητικό σύστημα για να μην έχουν προβλήματα οι επόμενες γενεές αλλά και η Ελλάδα στο σύνολο.

Οι συντάξεις θα πρέπει να μειωθούν στα όρια του κατωτάτου μισθού και ίσως και παρακάτω. Αν δεν γίνει αυτό (είμαι κατηγορηματικός), η Ελλάδα δεν έχει κανένα μέλλον. Τα πρόσφατα καραγκιοζλίκια με τα κουπόνια δεν θα επιφέρουν κανένα αποτέλεσμα. Η σπατάλη πόρων είναι το πρόβλημα και όχι τα έσοδα του συστήματος. Περισσότερα για αυτό το θέμα στο άρθρο: Γιατί να παίρνουν όλοι σύνταξη;.

Η διοικητική δομή της χώρας επίσης θα πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα. Το σχέδιο Καλλικράτης είναι στη σωστή κατεύθυνση, αλλά είναι συντηρητικό. Η Νέα Υόρκη έχει 8 εκ κατοίκους και μόνο έναν δήμαρχο. Δεν βλέπω τον λόγο η Αθήνα να έχει περί τους 52 δήμους και κοινότητες με 4 εκ κατοίκους. Αυτό είναι τρομερή σπατάλη πόρων. Ακόμα και σε επίπεδο διαφθοράς να το δούμε, άλλο είναι να προσπαθείς να καταπολεμάς την διαφθορά σε 52 δημαρχιακά μέγαρα και άλλο σε ένα. Τα περισσότερα διοικητικά κτήρια θα έβγαιναν προς πώληση και θα μπορούσε να ενισχυθεί πάρα πολύ ο θεσμός των ΚΕΠ.

Ο δημόσιος τομέας επίσης θα πρέπει να συρρικνωθεί. Στη Δανία έμαθα πρόσφατα ότι δεν υπάρχει η έννοια της μονιμότητας. Σε πρόσφατη παρουσίαση του Δανού πρεσβευτή, ο ίδιος είπε ότι έχει απολύσει εκατοντάδες δημοσίους υπαλλήλους, μεταξύ αυτών και πολλούς πρεσβευτές. Όχι διότι δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους, αλλά διότι απλά δεν τους είχε πλέον ανάγκη το κράτος. Θα πρέπει και εδώ να υιοθετήσουμε ανάλογη κουλτούρα. Το πόσο θα πρέπει να μειωθεί ο δημόσιος τομέας δεν ξέρω ακριβώς, αλλά ένα 30% θα έλεγα ότι είναι εφικτό.

Όλα τα παραπάνω είναι προς την κατεύθυνση των εξοικονόμηση πόρων. Η επόμενη ενότητα έχει σχέση με το κομμάτι της ανάπτυξης.

Το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να γίνει είναι να μειωθούν οι φόροι στις εταιρείες στο 15-20% και να καταργηθεί η προκαταβολή φόρου. Βραχυπρόθεσμα και μέχρι να αναρρώσουμε ανταγωνιστικά, θα πρέπει να έχουμε τους χαμηλότερους φόρους μεταξύ των ανεπτυγμένων χωρών αλλά και μεταξύ πολλών αναπτυσσόμενων χωρών. Στην Αμερική οι εταιρείες αντί να προκαταβάλουν φόρους, πληρώνουν την τρέχον φορολογία που τους αναλογεί κάθε τρίμηνο. Νομίζω κάτι τέτοιο μπορεί πολύ εύκολα να εφαρμοστεί και εδώ και θα έδινε μεγάλη ένεση ρευστότητας στην αγορά χωρίς ουσιαστικά να κοστίσει σε κανέναν τίποτα.

Το δεύτερο που θα πρέπει να αλλάξει είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργούνται εταιρείες. Θα πρέπει να δημιουργηθεί μια ανεξάρτητη κεντρική διοικητική αρχή (και να καταργηθούν οι Νομαρχίες) όπου, με μια εύκολη online διαδικασία θα μπορούσε οποιοσδήποτε στην Ελλάδα η στο εξωτερικό να δημιουργήσει μια εταιρεία τύπου Α.Ε. με όσο μετοχικό κεφάλαιο θέλει. Προσωπικές εταιρείες στο εξωτερικό για όσους δεν το ξέρουν είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Θα πρέπει επίσης να καταργηθούν οι δημοσιεύσεις ισολογισμών. Τέτοια στοιχεία θα μπορούν να δημοσιεύονται έναντι συνδρομής από αυτή την καινούργια αρχή. Δεν μπορούμε να επιβαρύνουμε τον επιχειρηματικό τομέα (ειδικά τις μικρές επιχειρήσεις) με ανώφελα έξοδα για να έχουμε περισσότερους δημοσιογράφους που δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα.

Για να γίνουν επενδύσεις, θα πρέπει αυτός που επενδύει να έχει εμπιστοσύνη στο ότι, αν αδικηθεί, θα μπορεί να βρει το δίκαιο του. Πέραν από νόμους (που δεν έχουμε) χρειάζονται ειδικευμένα δικαστήρια για να διαχειρίζονται εταιρικά θέματα. Μεταξύ άλλων και ειδικευμένα πτωχευτικά δικαστήρια. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι η πολιτεία του Delaware είναι ο αγαπημένος προορισμός έδρας των μεγαλυτέρων εταιρειών του κόσμου.

Τέλος, δεν μπορούμε να κάνουμε πολλές από αυτές τις αλλαγές χωρίς να λάβουμε υπόψη τον κοινωνικό παράγοντα.

Όταν μια εταιρεία έχει προβλήματα ρευστότητας, τότε πάει στο δικαστήριο να πάρει άδεια για να προφυλαχτεί από τους πιστωτές της. Αυτό στην Αμερική λέγεται chapter 11 bankruptcy. Το ίδιο ίσως χρειαστεί να κάνουμε και εμείς. Προκειμένου να ενορχηστρωθεί η αναδιοργάνωση του κράτους, θα πρέπει να υπάρχουν αρκετοί πόροι μέχρι να δούμε τα πρώτα αποτελέσματα αυτής της αναδιοργάνωσης. Αυτό όπως αντιλαμβάνεστε μεταφράζεται ακόμα και σε στάση πληρωμών των ομολόγων του Ελληνικού δημοσίου για ένα χρονικό διάστημα.

Για να προχωρήσει το  κράτος σε ένα downsizing του δημοσίου τομέα,  θα πρέπει να υπάρχουν πόροι για να προσφέρεις κοινωνικές παροχές μέχρι να μπορεί να ορθοποδήσει η οικονομία. Είναι όμως προτιμότερο να πληρώνει το κράτος ταμείο ανεργίας για το 25% του ενεργού εργατικού δυναμικού, παρά να τους πληρώνει μισθό. Στην συνέχεια και όταν οι πιο πάνω αλλαγές ενεργοποιήσουν τα μανιώδες επιχειρηματικά ανακλαστικά των Ελλήνων (όπως και στο εξωτερικό) και αποκαταστηθεί η εμπιστοσύνη (που δεν υπάρχει τώρα), τότε και μόνο θα πρέπει σιγά σιγά να αφαιρεθεί το δίχτυ της κρατικής προστασίας. Θα πρέπει μέσα από την αναδιοργάνωση, το κράτος να δώσει ένα καλάμι στους εργαζόμενους αντί ένα κιλό ψάρια.

Κοινωνική πολιτική δεν μπορεί να γίνει με άδειο στομάχι και με δανεικά. Θα πρέπει αυτοί οι πόροι να υπάρχουν. Τώρα αν αυτό σημαίνει στάση πληρωμών, μείωση του κράτους, μεγάλη μείωση των συντάξεων και να ζούμε με τα έσοδα που εισπράττουμε, δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό.

Επίσης διαφωνώ με όσους τρέμουν τη μείωση του ΑΕΠ. Αν οι πόροι που έχει στη διάθεση του το κράτος είναι κατά 25 δις λιγότερα από τις πραγματικές μας δυνατότητες, τότε ίσως θα πρέπει να δούμε μια μείωση του ΑΕΠ κατά 10% αντί να δανειζόμαστε και να προσποιούμαστε ότι έχουμε ανάπτυξη.

Αντιλαμβάνομαι ότι όλα τα παραπάνω που λέω θα επιφέρουν μεγάλες κοινωνικές αναταραχές και βραχυπρόθεσμη οικονομική ύφεση, αλλά αν δρομολογηθούν οι αλλαγές που προτείνω, βάζουμε τα θεμέλια για μόνιμες αλλαγές στην νοοτροπία και θέτουμε τις βάσεις για το νέο αναπτυξιακό μοντέλο της Ελλάδος για τα επόμενα 100 χρόνια.

Γιώργος Καισάριος

Αναδημοσίευση απο http://www.market-talk.net/index.php/id/8128

Μακεδονικό – Πατριωτική στάση είναι η ρεαλιστική.

Για το Μακεδονικό όσα και να γράψουμε θα είναι λίγα, το πρόβλημα πολύπλοκο με τις ρίζες του αρκετά πίσω στο παρελθόν. Η Ελλάδα όπως με όλα τα σημαντικά θέματα ακολούθησε τακτική στρουθοκαμηλισμού για χρόνια. Όταν με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το πρόβλημα έγινε πλέον φανερό δεν υπήρχε έτοιμο σχέδιο και η πολιτκή μας αναλώθηκε στη «λογική» του πολιτικού κόστους.

Vergina Sun

Vergina Sun

Ο Τίτο με την αναγνώριση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έκανε μια πολύ έξυπνη κίνηση. Ήξερε ότι εθνολογικά ο πληθυσμός της ΠΓΔΜ είχε πολλά κοινά στοιχεία με τους Βούλγαρους και θα μπορούσε εύκολα να αφομοιωθεί οδηγώντας το έδαφος της Γιουγκοσλαβίας σε συρρίκνωση. Επομένως διαφοροποίησε την Vardarska Borovina σε  «Λαϊκή Δημοκρατίας της Μακεδονίας» προσβλέποντας στην ενδυνάμωση της ιδιαίτερης ταυτότητας του πλυθυσμού και σε μια διαφοροποίησή του από τους Βούλγαρους θωρακίζοντας έτσι το έδαφος από τις έξωθεν επιρροές. Το δεύτερο σκέλος αυτής της κίνησης είναι η καλλιέργεια της πεποίθησης ότι η Μακεδονία είναι εν μέρει σκλαβωμένη από τους Έλληνες. Έτσι δημιούργησε τη βάση αλυτρωτικών τάσεων με απώτερο σκοπό την έξοδο στο Αιγαίο κάτι που θα είχε ιδιαίτερη γεωπολιτική και στρατηγική βαρύτητα. Ένα κράτος με πρόσβαση στην Αδριατική και στο Αιγαίο αποτελεί την ανατολική πύλη της Ευρώπης με αυξημένη σημασία.

Ο αλυτρωτισμός της ΠΓΔΜ  (είναι αδόκιμο και στρουθοκαμηλικό να τους λέμε Σκοπιανούς) είναι κάτι που πρέπει να παρακολουθούμε μεν αλλά δεν είναι η πρώτιστη απειλή για την Ελλάδα. Η κάθε εδαφική αλυτρωτική τάση πρέπει να εκτιμάται ανάλογα με το αν είναι εφικτή.Με άλλα λόγια όσο έχουμε αξιόμαχες ένοπλες δυνάμεις δεν θα πρέπει να μας ανησυχούν οι ανόητες κορώνες των Σλαβομακεδόνων που γίνονται κυρίως για εσωτερική κατανάλωση και πλειοδοσία εθνικισμού. Το πρόβλημα για την Ελλάδα έγκυται κυρίως στην απώλεια πολιτισμικής κληρονομιάς . Αυτό είναι το πρώτο που θα πρέπει να μας ανησυχεί. Επειδή ζω στο εξωτερικό, μπορώ να έχω μια εικόνα του τι καταλαβαίνουν οι ξένοι όταν λέω τη λέξη Macedonia. Είναι φανερό ότι πλεόν έχει αποσυνδεθεί από την ελληνική έννοια του όρου και όλοι μα όλοι έχουν συνδέσει την λέξη αυτή με το κράτος της ΠΓΔΜ. Σήμερα το θέμα δεν είναι οι εδαφικές διεκδικήσεις του κράτους αυτού. Για το λόγο αυτό έχουμε τις Ένοπλες Δυνάμεις και εν πάσει περιπτώσει ο καθένας μπορεί να έχει ό,τι «όραμα» θέλει, το αν το τολμήσει είναι άλλο θέμα. Οι Σλαβομακεδόνες μη μπορώντας να διεξάγουν πραγματικό πόλεμο, έχουν επιλέξει (με την αρωγή όσων έχουν ανάλογα συμφέροντα) τον πόλεμο της προπαγάνδας. Αυτό είναι το πεδίο στο οποίο πρέπει να αντεπιτεθούμε σα χώρα, και έχουμε τα μέσα να το κάνουμε: Η ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ.

Το πρόβλημα βέβαια περνάει και μέσα από την ονομασία της ΠΓΔΜ.Για μένα ένας δίκαιος συμβιβασμός θα ήταν το όνομα  «Σλαβομακεδονία» και εξηγούμαι γιατί: Το κράτος της ΠΓΔΜ γεωγραφικά ανήκει στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας οπότε γεωγραφικά μπορεί να σταθεί το συνθετικό Μακεδονία. Εθνολογικά δε, κυριαρχεί το σλαβικό στοιχείο οπότε το όνομα περιγράφει την πραγματικότητα. Το σκέτο Μακεδονία περικλύει πολύ περισσότερα στοιχεία από τα οποία δικαιούνται οι γείτονες κυρίως ιστορικά και αν ένα κράτος σήμερα μπορεί να συνδεθεί με την ιστορία της Μακεδονίας αυτό είναι η Ελλάδα. Προκύπτει από πάμπολλα ιστορικά στοιχεία τα οποία είναι άσκοπο να τα αναφέρουμε ξανά.

Η προπαγάνδα της ΠΓΔΜ κυρίως αποσκοπεί στο να πείσει ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν ήταν Έλληνες http://faq.macedonia.org/history/badian.html «διυλίζοντας τον κόνωπα» και προσπαθώντας να βρεί μικροδιαφορές που όύτως ή άλλως υπήρχαν και μεταξύ των πόλεων κρατών της αρχαίας Ελλάδας. Πολλές αναφορές γίνονται στον όρο «βάρβαροι» που απέδιδαν οι Αθηναίοι στους αρχαίους Μακεδόνες επιχείρημα που έχουμε αντικρούσει αφού οι Αθηναίοι υποτιμούσαν τους μη δημοκρατικούς λαούς όπως τους Μακεδόνες που δεν είχαν δημοκρατία αλλά ήταν Βασίλειο. Αντίθετα αν κάποιος δε μείνει σε τέτοιες επιλεκτικές αναφορές θα διαπιστώσει ότι τα στοιχεία που ενώνουν τους αρχαίους Μακεδόνες με τους αρχαίους Έλληνες είναι πολύ περισσότερα από όσα τους χωρίζουν.

Προσπαθούν λοιπόν οι Σλαβομακεδόνες να αποσυνδέσουν την Αρχαία Ελλάδα από τη Μακεδονία αλλά από την άλλη δεν καταλαβαίνουν ότι αυτό δεν συνεπάγεται ότι οι ίδιοι έχουν κάποια σχέση, εκτός από την γεωγραφική, με την Αρχαία Μακεδονία. Είναι σα να προσπαθούν να πούν η Αρχαία Ελλάδα και η Αρχαία Μακεδονία απέχουν μεταξύ τους 1 μέτρο αλλά από την άλλη δε βλέπουν ή δε θέλουν να δούν ότι οι ίδιοι απέχουν από την Αρχαία Μακεδονία 100 χιλιόμετρα!

Στο Μακεδονικό πρόβλημα η Ελλάδα πρέπει να θέσει αντικειμενικούς σκοπούς και κυρίως να αγωνιστεί σοβαρά για αυτούς σε διεθνές επίπεδο, όχι σε εθνικό δηλαδή πατριωτικές κορώνες που μας χαϊδεύουν τα αυτιά. Ο αντικειμενικός σκοπός πρέπει να είναι να μην κατοχυρωθεί στη συνείδηση του μέσου Ευρωπαίου ότι Μακεδονία + Αρχαία Μακεδονία + Μέγας Αλέξανδρος  = ΠΓΔΜ.

Δυστυχώς με την παθητική πολιτική του στρουθοκαμηλισμού και του πολιτικού κόστους έχει συμβεί ακριβώς αυτό σήμερα. Οι συνιστώσες του προβλήματος δεν είναι μόνο το όνομα της χώρας (το πιο «εύκολο» να επιλυθεί) , αλλά κυρίως της γλώσσας και της ταυτότητας.

Όνομα

Το πώς θα λέγεται το κράτος είναι ένα θέμα που επιδέχεται συζήτηση και εδώ η επιχειρηματολογία της Ελλάδας μπορεί να ισακουστεί σε διεθνές επίπεδο.Υπάρχουν τα γεωγραφικά επιχειρήματα, ότι δηλαδή Μακεδονία δεν είναι μόνο ΠΓΔΜ αλλά το 50% της Μακεδονίας ως ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής είναι Ελλάδα όπως επίσης τα ιστορικά και πολιτισμικά επιχειρήματα. Από αυτά μπορεί να υποστηρικτεί η θέση ότι ένα κράτος όπως η ΠΓΔΜ δεν μπορεί να μονοπωλεί ένα όνομα όπως της Μακεδονίας και αν μη τι άλλο θα πρέπει να προστεθεί ένα συνθετικό (Βόρεια Μακεδονία, Σλαβομακεδονία).

Γλώσσα και ταυτότητα

Το ακανθώδες θέμα όμως είναι της ταυτότητας και της γλώσσας. Εδώ φοβάμαι ότι δε μπορούν να γίνουν πολλές διαπραγματεύσεις γιατί είναι θέμα αυτοπροσδιορισμού. Στο εξωτερικό (γιατί όπως είπαμε το παιχνίδι παίζεται σε διεθνές επίπεδο) έχει πλέον εμπεδωθεί ο συσχετισμός Μακεδόνας = πολίτης της ΠΓΔΜ. Ακόμα και γειτονικές μας χώρες όπως η Ιταλία που θα περιμέναμε να ήταν πιο ενημερωμένες θεωρούν το Μακεδόνας ως πολίτης της ΠΓΔΜ. Η όποια επιχειρηματολογία προσκρούει στο θέμα του ανθρωπίνου δικαιώματος αυτοπροσδιορισμού. Το να προσπαθήσεις να εξηγήσεις ότι ουσιαστικά η μακεδονική ταυτότητα είναι δημιούργημα του Τίτο είναι μεν ενδιαφέρον από ιστορικής άποψης, από πρακτικής όμως δεν αλλάζει κάτι διότι παραμένει η ανάγκη να προσδιοριστεί κάπως αυτός ο λαός σήμερα ανεξάρτητα από το παρελθόν. Και ο προσδιορισμός τους δεν μπορεί να είναι διαφορετικός από αυτό που ορίζουν οι ίδιοι για τους εαυτούς τους εδώ και περίπου 100 χρόνια. Είναι όπως με τις υιοθεσίες παιδιών. Ακόμα και αν ένα παιδί μάθει μετά από χρόνια ότι υιοθετήθηκε, δεν παύει να θεωρεί ουσιαστικούς γονείς του τους θετούς γονείς που το μεγάλωσαν και όχι τους βιολογικούς. Έχω δοκιμάσει να μιλήσω με πολίτη της ΠΓΔΜ για το θέμα του Τίτο κλπ αλλά σου λέει ότι κι έτσι αν είναι εγώ τώρα – σήμερα – αισθάνομαι «Μακεδόνας» δηλαδή ούτε Έλληνας ούτε Βούλγαρος ούτε Σέρβος.

Από την άλλη ο Ευρωπαίος πολίτης όταν κάποιος του συστηθεί ως Μακεδόνας, δεν θα κάτσει να αναλύσει αν ιστορικά, πολιτισμικά κλπ κλπ έχει το δικαίωμα να λέγεται έτσι. Δέχεται τον όρο Μακεδόνας όπως δεχόμαστε το όνομα κάποιου που μάς συστήνεται ως «Γιάννης». Με αυτόν τον τρόπο έχει δημιουργηθεί ένα status quo που η Ελλάδα είναι πολύ δύσκολο να ανατρέψει.

Το δίλλημα: Συμβιβασμός τώρα ή αναμονή για καλύτερο momentum;

Δυστυχώς η ιστορία από το 1990 μέχρι σήμερα απέδειξε ότι η αναμονή έφερε καταστρεπτικά αποτελέσματα. Σήμερα έτσι όπως έχουν τα πράγματα, ένας συμβιβασμός με το όνομα Σλαβομακεδονία για κράτος, γλώσσα και ταυτότητα θα μπορούσε να θεωρηθεί μεγάλη επιτυχία για την Ελλάδα. Στις αρχές του 90 με το Γκλιγκόρωφ ήταν απόλυτα εφικτός και δεν απειλούσε τα συμφέροντα της Ελλάδας. Η απόρριψή του όμως έθρεψε το «Μακεδονισμό» και άφησε χρόνο στην ΠΓΔΜ να σκληρήνει τη στάση της με την άνοδο του VMRO–DPMNE στην εξουσία. Ο εθνικισμός φυσικά είναι βούτυρο στο ψωμί κάθε νεοσύστατου κράτους καθώς η παρουσία ενός εχθρού συσπειρώνει τους πολίτες απομακρύνωντας την κοινή γνώμη από τα καθημερινά προβλήματα.

Η Ελλάδα και κυρίως ο Σαμαράς έπαιξε το χαρτί της αναμονής γιατί εκτιμούσε ότι το κράτος της ΠΓΔΜ θα διαλυόταν οπότε το πρόβλημα θα λυνόταν ως δια μαγείας. Διαψεύστηκε οικτρά γιατί η περιοχή έχει λάβει γεωπολιτική σημασία (βλέπε βάση Bondsteel στο Κόσοβο, βλέπε αγωγός AMBO) με αποτέλεσμα οι αμερικανοί όχι μόνο να μη θέλουν να διαλυθεί αλλά να αντίθετα να επιδιώκουν την μέγιστη σταθερότητα εφόσον στην γύρω περιοχή υπάρχουν γεωπολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ. Εξού και η αδιαλλαξία της ΠΓΔΜ. Βλέπουν ότι το momentum τους ευννοεί αφού απέκτησαν σημασία οπότε γιατί να είναι διαλλακτικοί ; Υπο αυτό το πρίσμα η κάθε αναμονή για «καλύτερες μέρες» είναι εναντίον μας γιατί πολύ απλά δεν πρόκειται να έρθουν στο εγγύς μέλλον αλλά ούτε στο απώτερο. Δυστυχώς μετά απο χρόνια στρουθοκαμηλισμού πρέπει να δούμε όχι το τι θα ήταν σωστό ή τι μας αρέσει αλλά ποιό είναι το καλύτερο που μπορούμε να πετύχουμε γιατί καλώς ή κακώς αυτοί οι άνθρωποι είναι δίπλα μας και δεν πρόκειται ούτε να φύγουν ούτε να … εξαϋλωθούν.

Τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα σήμερα.

Να προσπαθήσει καταρχάς να ανατρέψει την εδραιωμένη άποψη Μακεδονία = ΠΓΔΜ. Όσοι λένε να μη δεχτούμε ονομασία με τον όρο Μακεδονία εθελοτυφλούν ή ακόμα χειρότερα πουλάνε ψευτοπατριωτισμό για εσωτερική κατανάλωση. Πραγματικά πατριωτική στάση, έτσι όπως έχουν έρθει σήμερα τα πράγματα, είναι μια ρεαλιστική θεώρηση του προβλήματος υπο το πρίσμα του «το μη χείρον βέλτιστον».

  • Το χειρότερο σενάριο είναι να αναγνωριστεί και από τον ΟΗΕ η ΠΓΔΜ με το όνομα Μακεδονία καθώς και η γλώσσα και η εθνικότητα.
  • Το καλύτερο είναι να καθιερωθεί σύνθετη ονομασία έναντι όλων τόσο για το όνομα του κράτους όσο και για τη γλώσσα και εθνικότητα.
  • Το πιο εφικτό είναι να πετύχουμε συμβιβασμό για  αλλαγή του ονόματος του κράτους σε σύνθετη ονομασία (Βόρεια Μακεδονία) αλλά όχι και γλώσσας και εθνικής ταυτότητας.

Η πολιτική που ακολουθείται σήμερα είναι λοιπόν σωστή αφού στοχεύει στο πιο εφικτό σενάριο.Το Μακεδονικό ζήτημα είναι ελάσσονος σημασίας σε σχέση με τη Θράκη και το Αιγαίο οπου διακυβεύβονται μεγάλα γεωπολιτικά συμφέροντα (Μουσουλμανική μειονότητα δυτικής Θρακης, πετρέλαιο στο Αιγαίο,καθορισμός ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας κλπ) και εκεί όπου τίθεται θέμα αμφισβήτησης της εθνικής κυριαρχίας (βραχονησίδες, Καστελλόριζο, νήσος Ρω κλπ) καθώς και το Κυπριακό. Το Μακεδονικό εδώ και χρόνια τσαλακώνει το πρεστιζ της Ελλάδας και κοστίζει διπλωματικό κεφάλαιο μειώνοντας την επιρροή μας σε άλλα ζητήματα στη διεθνή σκακιέρα, πολύ πιο σημαντικά για το μέλλον της χώρας. Όταν έχεις πολλά μέτωπα ανοιχτά φθείρεται η θέση σου και αποδυναμώνεσαι ως παράγοντας στις διεθνείς εξελίξεις.

Από την διαιώνισή του κερδίζει μόνο η ΠΓΔΜ που βλέπει ολοένα και πιο πολλές χώρες να την αναγνωρίζουν ως Μακεδονία (τελευταία η Ανδόρρα και έρχονται άλλες 4 Αφρικανικές χώρες) κάτι το οποίο πλέον έχει λάβει τη μορφή ντόμινο. Είναι φυσικό επακόλουθο μετά απο τόσα χρόνια.Όσο το κράτος τους αναπτύσσεται και συνάπτει εμπορικούς και διπλωματικούς δεσμούς, τόσο δημιουργούνται νέα τετελεσμένα.  Ο μοχλός πίεσης είναι η είσοδος της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε. εκεί θα πρέπει να ασκήσουμε τις πιέσεις. Αν μπουν σε αυτούς τους οργανισμούς με το όνομα Μακεδονία το παιχνίδι θα έχει χαθεί μια για πάντα.

Ενεργή παρουσία στο διαδίκτυο και σε επίπεδο μουσείων

Το πρώτο σκέλος της πολιτικής μας θα πρέπει να είναι να σταματήσουμε το ποτάμι της αναγνώρισης Μακεδονία = ΠΓΔΜ στο Βόρεια Μακεδονία = ΠΓΔΜ. Είναι ένα βήμα ενάντια στη ροή. Περισσότερα προς το παρόν σε αυτό το επίπεδο δε μπορούμε να κάνουμε. Η κοινή γνώμη πρέπει να προετοιμαστεί για το Βόρεια Μακεδονία ως την καλύτερη δυνατή λύση.

Το δεύτερο βήμα είναι μια πιο ενεργή παρουσία των ελληνικών θέσεων στο διαδίκτυο. Πρόσφατα η wikipedia αναγνώρισε ότι ο όρος Μακεδονία δεν σημαίνει μόνο ΠΓΔΜ και διαχώρισε την Ελληνική μακεδονία και την ευρύτερη γεωγραφική περιοχή http://en.wikipedia.org/wiki/Macedonia. Αυτό αποτελεί μια πολύ σημαντική νίκη στην προσπάθεια να μην εδραιωθεί το Μακεδονία = ΠΓΔΜ και μάλιστα προέρχεται από έλληνες bloggers (ναι αυτούς, τους κακούς!)  Ταυτόχρονα το υπουργείο πολιτισμού θα μπορούσε να οργανώσει στο εξωτερικό εκθέσεις  Μακεδονικού πολιτισμού. Έχουμε το τεράστιο επιχείρημα του μακεδονικού πολιτισμού και δεν το χρησιμοποιούμε.Έτσι μπορεί να επανασυνδεθεί στη συνείδηση του Ευρωπαίου η έννοια Μακεδονία με τον Ελληνισμό και η έννοια Σλαβο ή Βόρειος Μακεδονία με το κράτος της ΠΓΔΜ. Για κάποιους αυτες οι απόψεις ίσως φαίνονται εθνικά μειοδοτικές. Εγω νομίζω οτι όταν κάποιος έχει  ένα κακοήθη καρκίνο είναι προτιμότερο να θυσιάσεις ένα μέρος του οργανισμού,ένα μέλος,όσο είναι καιρός παρά να το αφήσεις να προχωρήσει ελπίζοντας σε ένα θαύμα καταδικάζοντας τον ασθενή….

Κακόγουστο τουρκικό photoshop στα Ίμια

Σε μια φωτογραφία του Panoramio στη διεύθυνση http://www.panoramio.com/photo/22092874 ένας ανεγκέφαλος τούρκος πρόσθεσε με photoshop μια τουρκική σημαία στα Ιμια.

ιμια τουρκική σημαία

ιμια τουρκική σημαία

Η φωτογραφία εμφανίζεται επίσης και στο google maps και google earth. Πρέπει να αφαιρεθεί άμεσα. Την χαρακτήρισα ως inappropriate / offensive αλλά θα πρέπει να το κάνουμε μαζικά γιατί η εν λόγω φωτογραφία είναι στο internet για πάνω απο ένα μήνα και ακόμα να κατέβει! Έχει ενδιαφέρον να διαβάσετε και τα σχόλια (προσπεράστε τα άθλια αγγλικά τους)

Europe is dependent upon Russia and Turkey for oil and natural gas.

You seem to want more died Greek soldiers: (Greek minister said Greece will explore oil in Aegean).

It is NOT clear Greece will find oil in Aegean. It IS clear that Greece will find all types of evils.

Είναι φανερό απο τα σχόλια απλών πολιτών οτι μόλις νιώθουν να αναβαθμίζονται στη διεθνή σκακιέρα μετά τη συμφωνία με τη Ρωσία για τον αγωγό μεταφοράς αερίου, αμέσως σκέφτονται πώς μπορούν να το εξαργυρώσουν απειλώντας και εκβιάζοντας την Ελλάδα διεκδικώντας πάντα περισσότερα.